Vis eten

Gerard reageerde op mijn verhaal over Thierry Baudet vorige week. Hieronder zijn reactie. Maar het heeft mij verbaasd dat er verder niemand heeft gereageerd op de uitspraken van deze Enge man. Gerard wél dus, bedankt daarvoor.

Weken geleden hebben we tijdens onze vakantie het concentratiekamp Mauthausen bezocht. In de tekst die ik daarover geschreven heb, verwees ik toevallig ook naar Baudet. Een enge en gevaarlijke man. Zie de tekst over Mauthausen:



Mauthausen. Het is moeilijk om Oostenrijkers (ligt in Oostenrijk) en Duitsers weer onbevooroordeeld te bezien. Rondom Mauthausen lagen nog zo'n 6 kampen. Door de lieflijk gelegen dorpen liepen aan het eind van de oorlogsjaren lange rijen kinderen, mannen en vrouwen. Velen stierven onderweg naar de kampen, zij die niet meer verder konden werden ter plaatse doodgeschoten en achter gelaten. Alle omwonenden wisten wat er gebeurde. Kijk je met andere ogen naar de huidige inwoners van de streek. Persoonlijk is de meewarige blik op mensen en organisaties (Baudet) die zich associëren met de Nazi's veranderd in woede zo niet haat. Kom je ooit in de buurt dan zeker bezoeken met kinderen. Ik begrijp de vervolging van hoogbejaarden voor de wandaden nu ook goed. Niet prettig maar zeker indrukwekkend en een oppepper van het gevoel om nazi aanhangers te bestrijden.

Vis eten

Het is vrijdag, onze laatste dag in Zeeland op de mooiste kleine camping van Walcheren. We wilden deze vakantie afsluiten met een etentje in een goed visrestaurant. We kennen twee visrestaurants in Domburg, maar we wilden toch eens verder kijken. En dus googelde ik “visrestaurant Walcheren”. Ik heb een hele serie menukaarten doorzocht. Twee dingen vielen op:

• • Vis- en vleesgerechten staan door elkaar op de kaart. Soms begínt de kaart zelfs met een vleesgerecht. Onacceptabel voor een visrestaurant!
  • Thuis bak ik zelf vaak zalm, zeebaars, roodbaars, dorade, tong/slibtong, schol of kabeljauw. Wat we op de menukaarten lazen, was niet veel anders, niet erg spannend dus.

Eerder in de vakantie hadden we met kennissen in het strandpaviljoen dicht bij onze camping gegeten. Daar werd voor mij een vispotje geserveerd dat meer dan uitstekend smaakte en voor Marleen een gegrilde dorade. Dus in plaats van heel Walcheren te doorkruisen voor een goed visrestaurant met saaie gerechten, hebben we voor het strandpaviljoen gekozen dat overigens niet in de lijst van visrestaurants voorkwam. Daar hebben we prima gegeten, kijkend over een woeste zee met ondergaande zon en dreigende wolken. Heel mooi.

De sfeer in zo’n strandtent is heel anders dan in een “echt” restaurant. Jong relaxed personeel, de plastic ramen rammelen door de wind, af en toe blaast de wind zacht door de ruimte, het geraas van de zee, enkele grote groepen gasten met veel lol, honden en leuke muziek. De zaak zat helemaal vol, reserveren was noodzakelijk. Naast ons namen twee meisjes van begin 20 plaats. Plotseling werd er een bord vol diverse gerechtjes voor hun neergezet. Gratis, want één van de dames bleek een relatie met de souschef te hebben. Op hun bord lagen onder andere oesters. Dat was nog even een dingetje om die op te eten. Ik heb afgeteld: 3-2-1 nú. En onder luid gegiechel gleden de oesters naar binnen. Ik moet zeggen, ze hielden zich goed, ze vertrokken geen spier of misschien vonden ze het wel echt lekker, zo’n hap glibberig zeewater.

Vakantie over, volgende week verder.