Categorie: Uncategorized

Eindelijk is het zo ver, we hebben een huis gevonden en ons bod is geaccepteerd. Het was niet eenvoudig. Een huis vinden dat voldoet aan je wensen is al niet makkelijk. Maar dan komt nog het zenuwslopende biedingsproces. Je moet een bod uitbrengen waarbij je je baseert op informatie van de aankoopmakelaar, op basis van je eigen waardering van het huis en op je financiële mogelijkheden. Dan nog een schepje er bovenop voor de zekerheid en wachten op een telefoontje van de makelaar  met witte rook. Maar hoe groot moet het extra schepje zijn, dat is steeds de grote vraag.

Deze week stond er weer een groot artikel in de krant over het vermaledijde biedingsproces: “Vereniging Eigen Huis heropende dit jaar het meldpunt makelaardij. In ruim vier maanden tijd kwamen daar bijna duizend meldingen binnen over belangenverstrengeling, onduidelijke biedprocedures en gebrek aan transparantie. Makelaars zijn aan te weinig regels gebonden en consumenten op de woningmarkt moeten veel beter beschermd worden”.

Ik kan niet zeggen dat er in ons geval iets is gebeurd dat niet door de beugel kan, maar soms hadden ook wij wel twijfels. De makelaars in een bepaald gebied kennen elkaar (te) goed en zijn soms verkoopmakelaar en dan weer aankoopmakelaar. De spelregels waren in ons geval onvoldoende duidelijk en ook wij zijn van mening dat er meer transparantie moet zijn. Inmiddels heeft ook de NVM (vereniging van makelaar) toegegeven dat het allemaal beter moet. Als de makelaars het zélf aangeven, dan zal het wel waar zijn.

Hoe dan ook, wij hebben ons huis. De verhuizing laat overigens nog wel even op zich wachten. We denken begin volgend jaar te verhuizen. Ik heb een korte sfeerimpressie gemaakt:

En dan nog onze eigen meubels erin!

Buikglijden

Ik ben een sportliefhebber. Ik ben altijd geïnteresseerd in sporten die ik nog niet ken. Zo heb ik geschreven over Hurling, een sport in Ierland. Of over Kaasrollen in Engeland waar een zoon van Erben Wennemars wereldkampioen werd. Of Stokpaardrijden, een sport waarbij de ruiter een stokpaard tussen de benen houdt en oefeningen doet. Enige tijd geleden ontdekte ik weer een voor mij onbekende sport: Buikglijden. Dit jaar werden de Nederlandse kampioenschappen gehouden in Reutum. Ilse werd de grote winnaar.

Ik denk dat dit niet een sport voor mij is. Mijn buik is daarvoor veel te gespierd, dat glijdt niet goed.

In1969 zong Country Joe McDonald een vrolijk liedje voor 300.000 Amerikanen. De melodie was vrolijk, de tekst was macaber en cynisch. Het was een lied om Amerikanen wakker te schudden: Sta op en doe iets om de verschrikkelijke oorlog in Vietnam te stoppen. Toen ik afgelopen week tijdens een regenbui in de caravan muziek zat te luisteren bedacht ik me dat dit lied ook prima van toepassing is op Rusland en de oorlog in Oekraïne waar wekelijks duizenden jonge mannen sterven, Russen en Oekraïners. Ik heb de tekst vertaald en aangepast op de situatie in Oekraïne. Misschien moet de tekst vertaald worden in het Russisch en uitgezonden op de Russische radio. Mijn Nederlandse tekst staat hieronder en daarachter de uitvoering van Country Joe McDonald 57 jaar geleden.

• Nou kom op allemaal, grote sterke mannen
• Oom Poetin heeft jullie hulp weer nodig
• Hij heeft zichzelf in de nesten gewerkt, ver weg in Oekraïne
• Leg je smartphone neer en pak een geweer
• En we gaan een hoop plezier maken

Refrein:

• Het is 1, 2, 3 waar vechten we voor?
• Vraag het me niet, kan me niet schelen
• De volgende halte is Oekraïne
• Het is 5, 6, 7 open de hemelpoorten
• Er is geen tijd om je af te vragen waarom……….woepie we gaan er allemaal aan

• Kom op Kremlin, wees niet zo traag
• Man, dit is oorlog, gaan en snel
• Er moet veel geld verdiend worden
• Om het leger te voorzien van spullen
• Ik hoop en bid dat wanneer ze de bom laten vallen
• Ze hem op Oekraïne laten vallen

Refrein:

1. Het is 1, 2, 3 waar vechten we voor?
2. Vraag het me niet, het kan me niet schelen
3. De volgende halte is Oekraïne
4. Het is 5, 6, 7 open de hemelpoorten
5. Er is geen tijd om te vragen waarom……….woepie we gaan er allemaal aan

• Kom op generaals, aan de slag, eindelijk jullie grote kans
• Er op uit om die ratten te pakken
• Want de enige goede Oekraïner is een dode Oekraïner
• Jullie weten dat de vrede alleen gewonnen kan worden
• Als ze allemaal naar de hel geholpen zijn

Refrein:

• Het is 1, 2, 3 waar vechten we voor?
• Vraag het me niet, het kan me niet schelen
• De volgende halte is Oekraïne
• Het is 5, 6, 7 open de hemelpoorten
• Er is geen tijd om te vragen waarom……….woepie we gaan er allemaal aan

Gesproken tekst:

• Luister mensen, ik weet niet hoe jullie de oorlog denken te laten stoppen,
• Als jullie niet beter kunnen zingen dan dit
• Jullie zijn met ongeveer 300.000 sukkels
• Ik wil dat jullie beginnen met zingen
• Kom op!!!

• Het is 1, 2, 3 waar vechten we voor?
• Vraag het me niet, het kan me niet schelen
• De volgende halte is Oekraïne
• Het is 5, 6, 7 open de hemelpoorten
• Er is geen tijd om te vragen waarom……….woepie we gaan er allemaal aan

• Kom op moeders in het hele land
• Stuur jullie jongens naar Oekraïne
• Kom op vaders, aarzel niet, stuur jullie zonen voordat het te laat is
• Wees de eerste in jullie buurt die zijn zoon thuiskrijgt in een kist

• Het is 1, 2, 3 waar vechten we voor?
• Vraag het me niet, het kan me niet schelen
• De volgende halte is Oekraïne
• Het is 5, 6, 7 open de hemelpoorten
• Er is geen tijd om te vragen waarom……….woepie we gaan er allemaal aan

Afgelopen week werd ook de (eerste) Renaissance school in Nederland geopend. Een school die op basis van nieuwe wetgeving met overheidssteun (ons belastinggeld) mogelijk is geworden. Het is een school opgericht door Forum voor Democratie (FvD) en waar ook les wordt gegeven op basis van de ideologie van FvD. Dat betekent o.a. dat kinderen “niet lastig worden gevallen met die lbtq-onzin”. FvD is bepaald geen fan van Oekraïne en vindt dat de invasie van Rusland in Oekraine geoorloofd is.

Een journalist interviewde de ouders van de drie leerlingen die de school nu rijk is. De derde ouder sprak geen Nederlands, het was een Oekraïner. De journalist vroeg hem waarom hij zijn zoontje naar deze school stuurt want FvD moet niets hebben van Oekraïne. De vader antwoordde: “Omdat er elders geen plaats is, alle scholen in de omgeving zitten vol”.

Door de nieuwe wetgeving is het oprichten van een school op basis van ideologie  met overheidssubsidie mogelijk geworden. Straks krijgen we nog scholen van de BBB waar kinderen leren dat er helemaal geen stikstofprobleem is, of scholen van Ja21 waar kinderen leren dat klimaatverandering niet bestaat of dat menselijk ingrijpen zinloos is. Met andere woorden, die wetgeving moet als de sodemieter weer ingetrokken worden.

Zoals bekend zijn we nog steeds op zoek naar een nieuwe woning. Deze week kreeg ik een link door via het zoekprofiel in mijn Move account. Een mooi huis dat in bijna alles voldeed aan ons wensenlijstje. Qua ruimte, qua afwerking, ook wat betreft energie en een aantrekkelijke prijs, alles klopte. We verheugden ons al op een bezichtiging. Als ik een woning zie die we wel willen bezichtigen en eventueel  op zouden willen bieden, dan type ik altijd de volgende vraag in bij de AI-modus van Google: Is er in de straat ………… in Zutphen sprake van woonoverlast? Je krijgt dan een uitgebreid en zeer gedetailleerd overzicht van wat zich allemaal afspeelt in een straat of wijk, zowel positief als negatief. In dit geval was het vooral erg negatief. In die straat, zelfs dicht in de buurt van het betreffende huis, was enkele jaren geleden een huis verkocht aan een uitzendbureau die daar vervolgens arbeidsmigranten huisvestte.

Die zorgen tot op de dag van vandaag voor heel veel overlast in de vorm van overmatig drank en drugsgebruik, sex in het openbaar in aanwezigheid van kinderen uit de buurt en nog een lange lijst van ellende. Er zijn natuurlijk veel klachten geweest bij politie en gemeente met inspreekbeurten bij gemeenteraadsvergaderingen. Dat heeft allemaal niet veel geholpen. Inmiddels heeft de gemeente het beleid gewijzigd waardoor het verkopen van een huis aan een uitzendbureau niet meer mag. Maar door een overgangsregeling kan dit uitzendbureau geen halt toegeroepen worden en blijft de buurt zitten met deze ellende. Nog wat verder onderzoek wees uit dat er meerdere woningen in die straat te koop staan tegen nogal lage prijzen. Wij gaan dus niet verder met dit mooie huis dat de eigenaars kennelijk ten koste van veel willen verkopen en vervolgen onze zoektocht.

Met een trekker mag je alles

Boeren gaan wel erg ver om democratisch genomen besluiten terug te laten draaien. En de politie gaat wel heel erg ver om lastige klussen niet uit te hoeven voeren. Een paar weken geleden blokkeerden boeren met hun trekkers met afgeplakte kentekenplaten de snelweg. De politie deed niets want je kan niet bekeuren als je het kenteken niet kan lezen. Alsof je een inbreker laat lopen omdat hij een bivakmuts draagt. Nu zei de politie al vooraf dat ze niet zouden handhaven want ja….. wat moet je dan doen met al die trekkers? Dan laat je ze gewoon de snelweg op gaan. De boeren veroorzaakten met hun trekkers een file en zijn verantwoordelijk voor een dodelijk ongeval.

Boerenleider Mark van den Oever deelde tijdens de protesten in Den Bosch Davidssterren met de letter B uit waarmee hij de situatie van de boeren wilde vergelijken met die van de Joden in de Tweede Wereldoorlog. Onsmakelijker kan eigenlijk niet. Als deze geradicaliseerde randdebiel de boeren representeert, dan hebben ze bij mij wel het allerlaatste spoortje van compassie verspeeld. Kennelijk hebben ze voldoende tijd om iedere keer heel Nederland door te crossen met hun onoverwinnelijke trekkers. Hun partij de BBB is inmiddels al gemarginaliseerd tot een splinterpartij en als ze zo doorgaan verliezen ze ook het laatste beetje publieke steun.

Onze Herman was altijd al een klein slank maar gespierd poesje.

Al enige tijd was ze veel aan het zeuren om meer eten. Als ik in de tuin aan het werk was, liep ze voortdurend hevig miauwend om me heen, het hield niet op. Om gek van te worden. Ze werd ook steeds magerder. Je kon haar ribbetjes goed voelen. Deze week zijn we met haar naar de dierenarts geweest. Dat is voor Herman altijd een traumatische ervaring. Eerst vastgepakt worden en in dat vreselijke mandje gestopt worden.

Ingrid de dierenarts vermoedde een probleem met haar schildklier. Daarvoor moest ze bloed afnemen. Met een tondeuse werd een plekje in haar nek kaal geschoren waarna bloed afgenomen werd. Dubbel trauma voor de van angst bevende Herman. Het bloed ging in een machine die alle belangrijke bloedwaarden controleerde. Inderdaad werkt de schildklier van Herman veel te snel waardoor haar metabolisme als een razende haar voedsel verteert. Nu krijgt ze twee maal daags een tabletje die de schildklier moet afremmen en krijgt ze net zo veel eten als ze wil om weer aan te sterken en wat meer vlees op haar botjes te krijgen. Nu zijn we zaterdag ook op vakantie gegaan. Gelukkig heeft Herman een goede vertrouwensband met onze overbuurman Lauran zodat het met die pilletjes wel goedkomt.

Verhuizen

Deze week hebben we weer een huis bekeken. De foto’s online van het huis uit 1929 dat volledig gerenoveerd was, maakten ons erg enthousiast. Woensdag was het zo ver en konden we ook binnen kijken. Het bleek een uitermate schattig huisje te zijn op een nog mooiere plek.

Een prachtige vrij uitzicht en toch op wandelafstand van het centrum van Zutphen.

We waren echt enthousiast. Maar thuisgekomen hebben we alles nog eens de revue laten passeren en kwamen tot de slotsom dat dit huis bepaald niet levensloopbestendig is. Het was allemaal erg klein. Een kelder voor de wasmachine en wasdroger, met een eng trapje en een trapgat waar je gegarandeerd regelmatig je hoofd stoot. Een paar keer per week met een volle wasmand dat trapje af en op, niet fijn. Een andere plek voor de wasmachine en droger was er niet. Dan was er nog een trapje naar de zolder dat pas echt griezelig was. Daar kwam bij dat we geen idee hadden waar we al onze spullen moesten laten. Het was wel erg klein. Knoop doorgehakt en geen bod op dit huis gedaan. Wel een teleurstelling, maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

We zoeken verder.

Ik zat lekker is de schaduw op het terras in de tuin te genieten van de rust en de vogels toen ik plotseling een scharrend geluid achter me hoorde. Geschrokken zag ik daar onze egel lopen. Een egel overdag is niet goed, die hoort te slapen. Ik heb hem gefilmd en later die dag raad gevraagd bij Connie van de egelopvang. “Hij ziet er gezond uit en hij loopt best kwiek” zei ze. “Hij is waarschijnlijk wakker geworden van de warmte (30+ graden) en is op zoek gegaan naar drinken of eten” vulde ze aan. Ik was pas gerustgesteld toen ik de volgende ochtend de camerabeelden bekeek en zag dat de egel zoals altijd ’s nachts haar brokjes was komen eten.

Trump en de deal.

Trump heeft van zijn adviseurs te horen gekregen dat de bommen en ander materieel op beginnen te raken en dat daarmee de verdediging van de VS in gevaar komt. Dus werd het tijd voor een deal.  Niet de eerste deal en zeker niet de laatste. Donald Trump houdt van deals. Maar wanneer is een deal nou een echte deal? Het wordt tijd dat daar een antwoord op komt.

De verhuizing

Ik vertelde vorige week dat ons huis inmiddels verkocht is. Dat bericht was kennelijk nog niet bij iedereen ingedaald. Maar de spanning stijgt nu weer hier in huis. Woensdag gaan we weer een huis bezichtigen. Als dit huis is zoals we het ons nu voorstellen dan gaan we alles op alles zetten om niet wéér mis te grijpen. Het onderwerp huis kopen houdt ons behoorlijk intens bezig. Het zou fijn zijn als het deze keer goed gaat.

Vorige week schreef ik o.a. dit: “Bezichtigingen zijn geen pretje, gelukkig zijn we er nu vanaf.” Impliciet betekende dit dat ons huis verkocht was. En dat klopt ook. De derde bezichtiging was raak. Jullie weten waarom we gaan verhuizen, we gaan onze (klein)kinderen achterna. Het grappige toeval wil dat de nieuwe eigenaren ook hun kinderen achterna gaan vanuit het Noord Oosten van het land naar Wouwse Plantage. We zijn tevreden en hebben ruim de tijd om een nieuw huis te zoeken.

Wij hebben inmiddels diverse huizen bezocht. Maar het is iedere keer te groot, te klein, te lelijk, veel te ouderwets etc. We hebben ook twee keer op een huis geboden. Dat bieden is een bizar proces. Er is een vraagprijs maar bijna altijd is dat niet de prijs waarvoor het huis verkocht wordt. Als het energielabel erg slecht is, bijvoorbeeld F of G, dan staat het huis lang te koop. Mensen zien het niet zitten om dat allemaal te gaan verbeteren. Ook krijg je veel minder hypotheek voor zo’n huis. Nu hebben wij geen hypotheek dus dat is geen belemmering. Maar ook wij hebben geen zin om zo’n huis te strippen en vervolgens aannemers te zoeken om het allemaal op te knappen.

Als het energielabel goed is (A+ of A of B) en de vraagprijs zit onder de 7 ton, dan is er in de regio waar wij zoeken heel veel belangstelling en moet er overboden worden om in aanmerking te komen. Maar hoeveel moet je overbieden als je niet weet wat anderen bieden? Als je veel meer dan nummer twee biedt, dan heb je te veel betaald. Maar als je nummer twee bent, dan heb je niets. Dat is ons nu twee keer overkomen. Inmiddels weet ik dat je ergens tussen 7% en 10% moet overbieden om een kans te maken. Dat is veel geld!

Het proces moet gewoon open zijn zodat je weet wat de anderen bieden. Dan kan je zelf bepalen of je het huis goed genoeg vindt om er nog een schepje bovenop te doen. Het zijn de makelaars die van het gesloten systeem het meest profiteren. De verkoper die een mooie prijs krijgt, moet vervolgens zelf ook op een volgende woning gaan bieden. Die schiet er dus niets mee op. Kijk eens naar dit vrolijke makelaarskantoor.

De man met het blauwe overhemd is een makelaar waarmee we inmiddels 2x te maken hebben gehad. Hij was de verkoopmakelaar van een huis waar we met een stuk of 7 echtparen door de woning liepen. Hij was niet blij met mijn opmerkingen over de slechte toestand van de kitranden van de dubbele beglazing. Dat huis werd met 8,7% overboden en wij werden net tweede helaas.

Wij zijn overigens zeer tevreden over onze makelaars. Onze verkoopmakelaar met een strategie die verder reikt dan West Brabant belde ons zelfs op vanuit zijn vakantieadres in Frankrijk en zorgde voor een snel en bevredigend resultaat. Onze aankoopmakelaar begeleidt ons met een zeer kritische blik en goede adviezen tijdens onze bezichtigingen.

Onze zoektocht gaat door.

Vorige week ging het vooral over het ontspullen. Daar zijn we nog lang niet mee klaar. Tegelijkertijd vinden er nog andere processen plaats, onder andere bezichtigingen. Er zijn twee soorten bezichtiging, namelijk de bezichtiging van een mogelijk nieuw huis en de bezichtiging van ons eigen huis.

We hebben inmiddels al meerdere huizen bezocht. Onze aankoopmakelaar is daarbij aanwezig. Maar er is natuurlijk ook een verkoopmakelaar bij.

Na al die bezoekjes komen we tot de conclusie dat veel van die verkoopmakelaars niet erg hun best doen om het pand van hun klant te verkopen. Soms staan ze gezellig met elkaar te keuvelen over de kinderen terwijl Marleen en ik de woning inspecteren/beoordelen. Die klant betaalt zijn verkoopmakelaar echter wel om zijn huis positief onder de aandacht te brengen. Het valt ook op dat ze elkaar goed kennen wat bij ons het vermoeden doet rijzen dat ze elkaar mogelijk wel eens wat informatie toespelen.

Vrijdag waren we in een huis dat werkelijk perfect was. Echt een mooi huis met alles erop en eraan, in zeer goede conditie, ook qua isolatie, HR++ glas, de vraagprijs enz. Maar helaas te groot (2 verdiepingen) en op de verkeerde plek. Verder zoeken dan maar.

We hebben zelf 4 bezichtigingen van ons eigen huis gehad, begeleid door onze eigen verkoopmakelaar (een positieve uitzondering!). Voor iedere bezichtiging moet het hele huis in een soort onbewoonde situatie gebracht worden. Voordat het huis online zou komen werden we geconfronteerd met een styliste. Deze dame ging ons aan de hand van door haar gemaakte foto’s uitleggen wat er allemaal moest verdwijnen en veranderen. Alles wat maar enigszins persoonlijk was moest het huis uit, of in ieder geval uit het zicht. Verder moesten de meubels anders gerangschikt worden zodat er geen zichtlijnen verstoord werden.

Op het aanrecht mocht alleen onze rode broodrooster blijven staan. Omdat we geen idee hadden waar we al die spullen moesten laten, hebben we twee opslagboxen bij All Safe gehuurd.

Blijft over een soort onleefbaar huis waar we tussen de bezichtigingen door toch in moesten leven. En als er dan een bezichtiging komt, dan moet het hele huis weer zorgvuldig schoon gemaakt worden. Je schrikt je te pletter als je plotseling een vogelpoepje op een van de ramen ontdekt. Snel de ramen zemen!!! Nog een laatste controle en dan zelf wegwezen. Bezichtigingen zijn geen pretje, gelukkig zijn we er nu vanaf.

Volgende week het biedingsproces.

“En, ben je al verhuisd”? wordt me regelmatig gevraagd als ik een bekende tegenkom. Het antwoord is nee, want een huis kopen, een huis verkopen en een verhuizing voorbereiden kosten heel veel tijd. In de komende weken zal ik enkele aspecten beschrijven die wij ernstig onderschat hebben.

Het proces van kopen en verkopen loopt. Maar we zijn alvast begonnen met het voorbereiden van de verhuizing. Marleen en ik moeten ons de vraag stellen: “Wat wil ik meenemen en wat wil of moet ik achterlaten”? Het antwoord op die vraag wordt onder andere bepaald door het huis dat we gaan kopen. Aangezien dat nog niet duidelijk is, moeten we dat een beetje inschatten. We moeten ervoor zorgen dat we niet meer meenemen dan we kwijt kunnen om te voorkomen dat we in een nieuw huis beginnen met chaos. Er is nog een reden om zoveel mogelijk ballast weg te doen. Ooit zullen de kinderen opgezadeld worden met jouw rommel.

We hebben 30 jaar in dit huis gewoond. Gedurende die periode hebben we ons grote huis en tuin precies naar onze zin gemaakt. Nu moeten we de keus maken, meenemen of wegdoen? Wat zal ik straks echt nog nodig hebben? Dat is een moeilijk proces, zowel praktisch als emotioneel. Maar het heeft ook een positief effect: het geeft ruimte. Zowel fysiek als in je hoofd.

We zijn heel systematisch begonnen. Ík ben begonnen in de fietsenstalling waar ook al het gereedschap en ander materiaal hangt en staat. Marleen is begonnen met haar atelier. Van links naar rechts en van boven naar beneden laat ik alles door mijn handen gaan. Wat niet meegaat komt in een doos voor de Kringloper of in een doos voor de milieustraat. Ik ben nu 1 dag bezig geweest en ik heb ca. 30% afgewerkt. Hierna komt de schuur met alle tuingereedschap, bloempotten, zakken aarde en mest en allerlei spullen die we ooit gebruikt hebben. Ik weet zeker dat de volgende tuin veel kleiner wordt. Waarschijnlijk geen gazon meer maar alleen planten en struiken. Dus een verticuteermachine en een kunstmestverspreider zijn niet meer nodig. Ook staat er nog een motormaaier die ik gebruikte voordat ik een robotmaaier had. Uit de schuur zal zeker meer dan de helft een andere bestemming krijgen. Ik denk zelfs 80%.

In het huis staan diverse meubels en in het atelier van Marleen enkele werktafels  die niet mee kunnen. We kunnen een deel laten ophalen als grof vuil. Dat kan maximaal 2m3 per keer voor €40. Maar hoeveel m3 is een werktafel op 4 poten? Of een 3 zitsbank? Misschien is het beter om een container voor de deur te laten zetten? Dat zijn vragen waar we nog een antwoord op moeten vinden. We realiseren ons inmiddels dat je met dit ontspullen op tijd moet beginnen.

De verhuizing zelf moet ook voorbereid worden. We gaan dat in ieder geval niet zelf doen.

We hebben al een eerste gesprek met een verhuizer gehad. Hij heeft een inventarisatie gemaakt en kwam tot de conclusie dat 2 verhuiswagens nodig zijn!!! We zullen dus nog veel selectiever moeten worden want 51m3 is echt te veel.

Extinction rebellion krijgt hulp

Als ze de snelweg bij Den Haag weer gaan blokkeren is er een nieuwe hulp beschikbaar. Hij heet Neal the Seal. Hij weegt 750kg en heeft als hobby wegen blokkeren en verkeersborden vernielen. Voorlopig woont hij nog in Tasmanië maar op verzoek komt hij gewoon even helpen.

Als je tegenwoordig een muziekclip bekijkt dan zie je vooral heel veel snelle beelden achter elkaar. Je ogen en hersens moeten flink werken om het allemaal bij te kunnen houden. Je hersens proberen van al die flitsende fragmenten een compleet beeld te maken maar eigenlijk zie je niets echt goed. Laatst stuitte ik tijdens een YouTube uurtje op een heel oude clip, live gezongen door het duo Nancy Sinatra en Lee Hazelwood. Lezers van een zekere leeftijd zullen zich dit duo herinneren van These boots are made for walking. Maar het nummer waar ik het nu over heb is Summerwine. Als ik even tot rust wil komen, kijk ik naar deze clip. Van Nancy Sinatra met haar betoverende kapsel wordt ik helemaal Zen.

Zeker is deze tijd van huizengekte waar wij nu middenin zitten, kunnen mijn hersens af en toe wel een beetje rust gebruiken.

Ierland

Ik kom nog even terug op onze vakantie in Ierland. In Ierland wordt overwegend Engels gesproken. Maar de oorspronkelijke Ierse taal is Gaelic (is Iers). In Ierland worden alle kinderen tweetalig opgevoed en is Iers verplicht op school. In sommige county’s (provincies) is het Iers ook echt de voertaal, vooral in de provincie Connemara. Het is een volstrekt onverstaanbare taal die af en toe wat weg heeft van de taal in The lord of the Rings. In de volgende video spreekt de President van Ierland het volk toe in het Iers

Als geschreven tekst ziet het er ook tamelijk onherkenbaar uit. De volgende zin heb ik zelf met Google translate vertaald:

Haigh. Is mise Louis Krook. Táim ag scríobh blaganna gach Domhnach le 8 mbliana anuas. An tseachtain seo táim ag scríobh an phíosa téacs seo i nGaeilge. Tá fuaimniú na Gaeilge sách cosúil leis an teanga a úsáideadh i dTiarna na bhFáinní freisin.

Op alle verkeersborden worden de teksten zowel in het Engels als in het Iers geschreven. Daardoor staat er op die verkeersborden 2x zo veel tekst. Doordat je alle aandacht nodig hebt voor de weg en het links rijden blijft er niet veel tijd over om de juiste informatie van die borden te halen.

Nog iets dat ons opviel was het enorme aantal kappers in Ierland. Aan de klanten / slachtoffers te zien beheersen die kappers net als veel kappers in Nederland (Barbers noemen ze zich tegenwoordig) slechts 1 model, namelijk model tondeuse.

Zo’n coupe is niet weggelegd voor mij. Ik moet vooral zuinig zijn op wat er nog is.

We zijn heelhuids thuisgekomen. Ierland was prachtig, maar eng was het af en toe wel. Links rijden als je altijd rechts gewend bent is natuurlijk voor iedereen lastig. Maar de omstandigheden in Ierland maakten het behalve lastig, ook soms eng.

• De meeste lokale wegen zijn net breed genoeg voor twee auto’s. Er is geen berm, de weg weg wordt begrensd door struiken en bomen of een afgrond. Op de bochtige wegen moet je dus voortdurend gefocust zijn op de weg om niet het tegemoetkomend verkeer te raken. Verslapping betekent gevaar!

• Doordat wij met onze eigen auto waren, met het stuur dus links, was het overzicht van mij als chauffeur belabberd. Op veel plaatsen was de weg erg kronkelig en was ik van Marleen afhankelijk om te weten of een auto ons tegemoet kwam.
• Daar komt bij dat de maximum snelheid altijd 20 km/uur te hard was voor ons om enigszins veilig te rijden. Gevolg was dat we vaak een ongeduldige Ier op onze bumper hadden.
• Langs de smalle binnenwegen zijn er vrijwel geen plaatsen om even te stoppen. Even een fotomoment of iets opzoeken op de kaart was bijna nooit mogelijk. En als je er één tegenkwam, was je er al voorbij voor je het wist met zo’n snelle Ier achter je. De enkele mogelijkheid die er dan wel was kon je alleen nemen met behoorlijke risico’s, hard remmen en snel naar links of rechts sturen.
• Dan de rotondes. Het waren er veel, heel veel. Sommige zo klein dat je nauwelijks kon zien dat het een rotonde was tot grote complexe rotondes in Engeland. Een linksdraaiende rotonde is niet gewoon het spiegelbeeld van een Nederlandse rotonde. Ondanks de navigatie van Google Maps was het  iedere keer een worsteling, waar moet ik gaan staan? wanneer moet ik eraf? Gelukkig zat Marleen naast me om te helpen als ik het niet meer wist.

Als je dit zo leest lijkt het een vreselijke vakantie te zijn geweest. Maar dat is zeker niet het geval. We hebben een prachtig land gezien met heel vriendelijke mensen en geslapen in prettige B&B’s van uiteenlopende soort. We hebben veel spontane gesprekken met Ieren gevoerd over het leven in Ierland, de onbetaalbare huizen, de jongelui die emigreren en over hun aversie tegen Trump.

We hadden met het inpakken van kleding rekening gehouden met het bekende Ierse weer, spijkerbroek, truien, regenkleding etc.

Maar we hebben zegge en schrijven slechts een halve dag regen en mist gehad. De rest droog en zonnig weer met een aangename temperatuur van 20 graden. Desondanks is Ierland niet voor herhaling vatbaar op deze manier, met eigen auto rondtoeren. De meeste toeristen boeken een fly-drive vakantie en rijden daar dus in een gehuurde auto met het stuur aan de rechterkant. Dat is absoluut veiliger en makkelijker. Aangezien wij i.v.m. milieuredenen niet meer vliegen zal Ierland ver weg zakken op onze vakantiebestemmingen.

Het einde van de rondreis door Ierland nadert, donderdag zijn we weer terug. Het links rijden gaat wel veel beter, maar blijft toch lastig. Een Ierse auto met het stuur aan de andere kant maakt het rijden op de linker weghelft logischer. Niet meer doen dus met de eigen auto naar landen als Ierland en Engeland. Het weer blijft maar mooi. De verwachting is tot het einde van de vakantie goed (droog en zonnig).

Ierland is een prachtig land met een schitterende westkust waarlangs we via de kleinste weggetjes hebben gereden. Marleen heeft gigantisch veel foto’s gemaakt waarvan we een mooi album willen maken (als we er ooit de tijd voor vrijmaken).

Als je Ierse gezinnen ziet wandelen dan hebben ze heel vaak meerdere hulingsticks bij zich. Ik heb ooit al eens iets geschreven over hurling. Toen ik ca. 30 jaar geleden in Dublin was vanwege werk heb ik eens een wedstrijd Hurling op tv bekeken, spectaculair! Het is de Ierse nationale sport en iedereen doet het. Het begint al op heel jonge leeftijd. Je kan hurlingsticks gewoon in de supermarkt kopen.

Ik zal een stukje van een hurlingwedstrijd bijvoegen. Het is een amateursport die alleen in Ierland beoefend wordt. Belangrijke wedstrijden tussen verschillende county’s worden gespeeld in grote stadions met een fanatiek publiek. Het is een combinatie tussen hockey, honkbal en rugby. Je moet niet bang zijn want het is een sport met de nodige risico’s.

Ik schreef vorige week al heel kort iets over onze tweede B&B. Die werd gerund door een ouder echtpaar. Bij aankomst viel al direct op dat de dame erg onzeker was. De B&B was keurig. Maar het verzorgen van het eten en gereed maken van de kamers gebeurde altijd door een hulp. De hulp was nu echter ziek en nu moest ze alles zelf doen. Tot overmaat van ramp waren alle kamers bezet. Volgens ons was onze gastvrouw een beetje aan het dementeren. Opgeven van de ontbijtkeuze moest meerdere keren herhaald worden. En dan nog was het niet duidelijk. “Wat moet ik doen” vroeg ze met in haar handen een kan met gemalen koffie en een kan melk. Dan zei ik dat ik ze eerst water bij de koffie moest doen en de melk warm moest maken. En dat ik dan de koffie en de melk in een kopje bij elkaar ging mengen. We hadden medelijden met haar en boden aan om haar te helpen, maar dat was “not allowed” (er mogen volgens de regels geen gasten in de keuken komen).

Op de tweede ochtend besloten we een half uur eerder op te staan zodat we als eerste aan het ontbijt zaten. Aangezien ze tafel voor tafel afwerkte om niet in de war te raken, moesten de andere gasten die later kwamen lijdzaam en knarsetandend toezien hoe wij iedere keer iets bestelden terwijl zij maar niet aan de beurt kwamen. Wij konden in ieder geval op tijd vertrekken naar onze volgende bestemming. In tegenstelling tot een ander Nederlands echtpaar, een korte erg kordate stevige vrouw met een lange magere man. Zijn naam was Frank. Zij reed en hij mocht mee. Marleen en ik moesten beiden direct denken aan aan Frank en zijn moeder, van Koot en Bie, omdat de vrouw ongeveer op dezelfde manier met deze Frank omging. “Frank, pas op dat bord is heet”, “Frank, je hebt je pil nog niet ingenomen”. In mijn gedachten hoorde ik hem zeggen:”Daar ben ik voor behandeld”.

Zoals ik vorige week vermeldde gaan we verhuizen. Dat betekent dat we een nieuw huis zoeken en moeten kopen, maar tegelijkertijd ons huidige huis moeten verkopen. Daar zijn we in onze hoofden nogal mee bezig. Minstens een half jaar geleden hadden we een 18 daagse reis naar Ierland besproken. Met onze auto met de ferry naar Engeland en daarna met een andere ferry naar Ierland. Door het  “huizengedoe’ was de voorbereiding van de vakantie er bij ingeschoten. Zondag besloot ik de aangeleverde informatie (een beschrijving van dag tot dag) uit te printen en netjes in een ringbandje te doen en met Marleen door te nemen. Tot onze grote verbazing en vooral schrik ontdekten we dat we niet woensdag moesten vertrekken zoals in ons hoofd zat, maar maandag. De volgende dag dus!!!

Terwijl er die maandag ook een bezichtiging gepland stond van een huis waar we erg in geïnteresseerd waren. Een snelle rekensom leerde ons dat het allemaal net haalbaar was. Maandagochtend met een bepakte auto naar Zutphen, om twee uur de bezichtiging en daarna direct naar Hoek van Holland om in te checken op de Ferry.

Inmiddels 6 dagen later hebben we al een enerverende week achter de rug.

Het links rijden viel de eerste dag niet mee. Eigenlijk vond ik het vreselijk. We moesten natuurlijk eerst Engeland doorkruisen. Vooral de rotondes waren een nachtmerrie. Na de eerste dag vond ik het een wonder dat alles nog heel was. Maar na een paar dagen ging het al een stuk beter. Het moeilijkste moment is als je ’s morgens instapt en wegrijdt. Dan ga je automatisch rechts rijden. Om dat te voorkomen hebben we nu een briefje op het dashboard geplakt om op tijd tot de orde geroepen te worden.

Er zijn telefoongesprekken geweest over kopen en verkopen met aan- en verkoop makelaars. Maar ondanks deze energievretende zaken hebben we ons toch lekker kunnen ontspannen. Wat absoluut heeft geholpen is de ontzettend vriendelijke Ierse bevolking. Ieren zijn erg aardig, behulpzaam, geduldig en erg geïnteresseerd in waar je vandaan komt. Opvallend is dat ze allemaal beginnen over Trump. Toen ik bij onze tweede B&B uit de auto stapte met pet op en zonnebril vroeg de heer des huizes of ik misschien Amerikaan was want hij moest niets hebben van Trump. Gelukkig kon ik hem geruststellen.

Ik ga nu niet al onze vakantie ervaringen opschrijven want dat wordt snel saai om te lezen. Vooralsnog zien we veel mooie plaatjes en genieten we van mooi weer en lekker eten. Misschien tot volgende week.

Ik schrijf regelmatig over Trump. Meestal niet erg positief. Vorige week ging het onder andere over de handen en benen van Trump. Eén van mijn tennisvrienden wilde mijn blog openen op zijn werk. Dat lukte niet omdat de firewall die afbeeldingen beschouwde als ontoelaatbaar. Hij ontving de volgende melding:

Misschien gaat het helemaal niet over die handen en benen maar is de naam Trump al voldoende om als porno bestempeld te worden. Ik zal proberen Trump voorlopig uit mijn stukjes te weren.

Verhuizen

De meeste mensen in mijn omgeving weten het al, we gaan verhuizen. Na 30 jaar Wouwse Plantage gaan we ons heerlijke huis verlaten. We gaan een nieuw heerlijk maar iets kleiner huis zoeken in de directe omgeving van onze dochter, schoonzoon en 2 kleinkinderen. We willen onze kleinkinderen graag zien opgroeien. Aangezien zij enige tijd geleden zijn verhuisd naar Warnsveld werd dat erg lastig door de grote afstand. Wij zoeken nu iets in Zutphen of Warnsveld. Met bloedend hart zullen we afscheid nemen van vrienden en kennissen en een nieuw bestaan gaan opbouwen. Inmiddels hebben we al kennisgemaakt met de huizengekte van overbieden en snel beslissen. Maar nu gaan we eerst even op vakantie naar het zonnige Ierland. Ik kan niet garanderen dat ik de komende twee zondagen een stukje voor mijn blog zal publiceren.

Deze week hoorde ik op het nieuws een enorm geruststellend bericht: De gezondheid van President Trump is uitstekend. We kunnen rustig slapen, hij zal nog lange tijd bij ons zijn.

Trump onderging dinsdag een medische controle in het Walter Reed National Military Medical Center. Daaruit blijkt dat de president beschikt over een sterke hart-, long- en hersenfunctie. Uit het medisch rapport blijkt dat zijn algemene fysieke conditie “uitstekend” is. Dokter Sean Barbarella, zijn persoonlijke arts, berekende zijn “hartleeftijd”, die 14 jaar onder zijn eigenlijke leeftijd zou liggen. Donald is wel een beetje te zwaar, hij weegt 119 kilo. Ik weet niet of dat mét of zonder onderbroek is. Dat maakt nogal uit bij zo’n grote man. Hij heeft ook blauwe plekken op zijn handen en gezwollen onderbenen.

Hij heeft wel rare handen, maar ik zie hier geen blauwe plekken. Misschien op zijn handpalmen. Het Witte Huis heeft de blauwe plekken op Trumps handen eerder toegeschreven aan frequent handen schudden, het gebruik van aspirine en lichte irritatie van zacht weefsel. Het zou natuurlijk ook kunnen dat Melania erg hardhandig is. Over blauwe plekken op andere lichaamsdelen heeft dokter Barbarella niet gerept. Ik heb bij Mark Rutte nooit blauwe plekken op zijn handen gezien terwijl die toch ook ontzettend veel handen schudt.

Zijn onderbenen dan, die zien er inderdaad wel een beetje raar uit.

De arts raadt de president wel aan om af te vallen. Hij heeft aanbevelingen gekregen over voeding, de inname van een lage dosis aspirine, verhoging van de fysieke activiteit en het voortzetten van gewichtsverlies.

We weten natuurlijk niet of er vóór dokter Barbarella misschien al een andere arts is geweest die mogelijk tot minder positieve resultaten kwam. Die zou dan direct ontslagen zijn en waarschijnlijk ook strafrechtelijk vervolgd worden.

Laten we hopen dat het met die blauwe plekken en onderbenen goed komt. Want stel je voor, wat zou er gebeuren als we Donald niet meer in ons midden zouden hebben. Dan zou misschien de Straat van Hormuz weer opengaan, zouden de benzine- en gasprijzen weer tot normale niveaus terugkeren. Dan zouden er wellicht oorlogen beëindigd worden in plaats van beginnen. Hoe dan ook, hij is er nog.

De Jumbo waar wij onze boodschappen doen is onlangs verbouwd. Gevolg is een ruimere opstelling, maar ook dat alles op een andere plaats ligt. Heel vervelend. Dus zit er niets anders op dan af en toe te vragen waar een bepaald product ligt. Tegenwoordig wordt je in de supermarkt ook al geholpen door iemand die geen Nederlands spreekt. In de horeca was dat al heel gebruikelijk.

Sommige mensen vinden dat heel irritant. Ik ben er wel aan gewend. We hebben gewoon niet genoeg handjes in Nederland. Er zijn ook niet genoeg handjes om de elektriciteitskabels in de grond te leggen en extra transformatorhuisjes te plaatsen.

Maar ook niet om de duizenden huizen te bouwen waar zo’n enorme behoefte aan is. Meer immigratie zou je zeggen. Maar die mensen hebben ook weer een huis nodig. Ze bouwen dan als het ware hun eigen huis. Daar schieten we niets mee op. Van onze politiek leiders heb ik tot nu toe nog weinig ideeën gehoord om deze gordiaanse knoop te ontwarren.  We hebben eigenlijk een stevige pandemie nodig om wat woonruimte vrij te maken. Of zoals tijdens de coronapandemie wel werd gezegd: het is alleen maar dor hout dat opgeruimd wordt. Dat is overigens niet de oplossing waar mijn voorkeur naar uitgaat aangezien ik waarschijnlijk tot het dorre hout gerekend wordt.

Voor de lezers die niet bekend zijn met de gordiaanse knoop:

De gordiaanse knoop staat symbool voor een onontwarbaar probleem dat met daadkracht of een radicale oplossing kan worden overwonnen.

Tim