Maand: december 2019

Ochtendwandeling

Vandaag, zondag, temperatuur nog onder nul, de zon staat nog heel laag. Een mooi moment voor een boswandeling. Rust en mooie plaatjes.

Het is nog vroeg en dus is de kans op een ontmoeting met een groepje mountainbikers klein. Naarmate de tijd voortschrijdt wordt die kans steeds groter. Mountainbikers zijn een ramp voor de natuur en voor wandelaars. Ze rijden de wandelpaden compleet tot moes

en je weet zeker dat als er een paar in de buurt zijn, je geen reeën of andere interessante dieren meer zult zien. Het lijkt erop dat mountainbiken niet zonder schreeuwen mogelijk is. Zou het een semi-modern communicatiemiddel zijn of vreugdekreten vanwege de mooie omgeving. Volgens mij schreeuwen ze zo om er zeker van te zijn dat alles en iedereen op hun pad tijdig uit de weg gesprongen is. En dat lukt ook wel want ik zit niet te wachten op zo’n mountainbikewiel tussen mijn benen.

War zone

Ik heb een groot deel van mijn werkzame leven doorgebracht in chemische fabrieken. Daar hield ik me bezig met veiligheid. Werknemers moeten na werktijd weer gezond naar huis. De overheidsregels zijn streng en als een werknemer toch een ongeval krijgt en hij/zij daarvoor het ziekenhuis moet bezoeken, dan heb je als bedrijf een probleem. De arbeidsinspectie gaat het ongeval onderzoeken en er volgt altijd een fikse boete. Als een bedrijf zich regelmatig niet aan de milieuregels houdt, volgt er een rechtszaak met soms verstrekkende gevolgen. Neem bijvoorbeeld Odfjell enkele jaren geleden. Dat bedrijf is langdurig stilgelegd en daardoor bijna failliet gegaan en een groot deel van het personeel moeten ontslaan. Terwijl er geen slachtoffers gevallen zijn. Waarom schrijf ik dit?

Kennelijk gelden al dergelijke regels niet op 31  december. Dan accepteren we op één dag, zelfs in een paar uren, vele zwaar gewonden, een enorme luchtvervuiling, diverse gebouwen / scholen die in vlammen opgaan, alle mensen met problemen aan hun luchtwegen krijgen het spaansbenauwd, vogels, katten en honden zijn volkomen overstuur, hulpverleners en politie worden aangevallen etc. Daarbovenop verknallen we een enorme hoeveelheid geld volkomen nutteloos.

Voor mij is het onbegrijpelijk dat de meeste politici zulke slappe knieën hebben dat ze dit “leuke volksfeest” niet durven verbieden.

Om aan te tonen hoe leuk dit feest is, nog wat relevante plaatjes.

Moeders

Mijn twee moeders wonen in hetzelfde zorgcentrum. Dat is heel praktisch bij bezoekjes. Ook met kerst. Marleen en ik hebben met onze moeders en nog enkele andere familieleden het kerstdiner genuttigd in het zorgcentrum. Het eten was prima, het was gezellig en ook erg makkelijk. Zo maar aanschuiven. Nu las ik deze week het volgende in de krant:

Ik heb al heel veel jaren stress in mijn darmen, maar ik heb de relatie met schoonouders nooit kunnen leggen. Nu ook niet. Er zullen vast nog andere stressfactoren zijn. Mountainbikers misschien!?

Preek valt niet goed

Deze Tilburgse dominee mengde in zijn preek allerlei politieke uitspraken en hij meldde zijn ongenoegen over het nieuwe salaris van prinses Amalia. In de VS zijn er vele geestelijken die regelmatig voor de nodige ophef zorgen. Zo stond er enkele weken geleden een artikel in de krant over predikante Paula White die van God een verdienmodel heeft gemaakt. Misschien een tip voor dominee René Luijk om zijn inkomsten op te hogen zodat hij prinses Amalia kan overtreffen.

Deze predikante dient Donald Trump al ruim zeventien jaar. Ze is zijn contact met God en werkt in het Witte Huis. Ze verdient haar geld met haar ‘prosperity gospel’ , die leert dat God in ruil voor donaties zorgt voor voorspoed. Ze roept mensen op geld naar haar over te maken: 229 dollar, een verwijzing naar een passage uit de bijbel over succes in de strijd tegen vijanden. Mensen die dat geld niet hebben, mogen 31 dollar betalen (22+9). Ze waarschuwt voor de gevolgen van God als er geen geld wordt overgemaakt. Overigens is deze streng gelovige zelf twee keer gescheiden en drie keer getrouwd. Maar waarschijnlijk maakt ze met grote regelmaat 229 dollar naar zichzelf over.

2020

Ik wens alle lezers, hun partners en andere familieleden een veilige jaarwisseling (binnen blijven!) en een gezond en voorspoedig 2020.

Ik blijf gewoon wekelijks een berichtje schrijven. Als je er genoeg van hebt, laat het weten. Overigens is ieder commentaar welkom.

Help, mijn kinderen zijn kerstklussers

Ook deze week geklust bij dochter en schoonzoon. Ze zijn weer aan een nieuw deelproject begonnen en dus opnieuw chaos. Respect dat ze het kunnen opbrengen en zelfs met kerst doorgaan. Als ouder is het leuk om af en toe een steentje bij te kunnen dragen. Maar in mijn eigen huis? Vroeger wel, maar nu voor geen goud.

 

Maar ik weet zeker dat het heel mooi zal worden, net als de rest.

Rijksmuseum

Maandag hebben we weer eens een poging gewaagd om met de trein naar Amsterdam te gaan. De trein wordt in ieder geval (nog) niet door boze boeren tegengehouden. Marleen heeft een OV-kaart, maar ik niet. Dus bij het loket een kaartje kopen. De NS-medewerkster tipte ons over “een dagje uit voor €19” in plaats van een gewone retour van €45,-. Natuurlijk voor “het dagje uit” gekozen. Het kaartje staat dan op je telefoon in de NS-app.

In Amsterdam zijn we wandelend richting Rijksmuseum gegaan naar een duo-expositie van Rembrandt en Velasques. Damrak-Dam–Rokin etc. altijd druk. Ik wilde een filmpje maken door steeds enkele seconden te filmen. Maar net voordat we bij het museum arriveerden, was de accu van mijn telefoon leeg. Daarom slechts een foto van het Rijksmuseum. Ik realiseerde me toen nog niet dat de “dagje uit kaartjes” nu ook niet meer te zien waren met een “lege telefoon” en het tot een probleem in de trein zou kunnen leiden. Beetje dom dus.

Filmpje: een wandeling van een half uur in anderhalve minuut (met dank aan mijn dochter die drie korte filmpjes aan elkaar laste)

In het museum passeerde ik zoekend naar een toilet, een leuk kastje waar je geheel gratis de telefoon kon opladen. Deurtje op slot, sleutel mee een klaar is Kees. Treinkaartjes gered.

Marleen vindt in de museumshop altijd wel een boek om te kopen.

Na afloop bleek er naast het museum een druk bezochte gezellige ijsbaan te zijn met ernaast een kleine kerstmarkt.

Bij zo’n kerstsfeer hoort een mooi kerstmuziekje. De meeste kerstnummers vind ik helemaal niets. Maar een enkele wel zoals Driving home for Christmas van Chris Rea.

Bij zo’n uitje hoort natuurlijk ook lekker eten. In dit geval in een visrestaurant in Amsterdam.

Boer, boerder, boerst

Mark van den Oever is protesterende boer in overtreffende trap, hij is het boerst.

zeggen zijn vader en zus. Maar Mark zegt zelf soms wel rare dingen over de Tweede Wereldoorlog en zo. Kennelijk is het zo erg dat zelfs de politie hem en zijn vriendjes met fluwelen handschoenen behandelt. Hij wilde zelfs ons jaarlijkse kerstdiner onmogelijk maken. En dat zou je toch niet willen missen hè?

Een week geleden werden milieu-activisten van een vliegveld verwijderd door de politie terwijl ze dus over hetzelfde onderwerp protesteerden. Zij vonden dat oneerlijk in vergelijking met het beleid ten opzichte van protesterende boeren. Daar hebben ze wel een punt vind ik.

Ik hoorde deze week enkele interessante cijfers. Van de opbrengst van het Nederlandse boerenbedrijf wordt driekwart geëxporteerd en van de uien zelfs 95%. De boeren hebben slechts één stand: “meer“. Misschien moet er een stand bij komen: “iets minder meer” of misschien: “anders“.

Kerstcadeau op De Natuurpoort

Ik heb al enige tijd niets geschreven over de natuurpoort Wouwse Plantage. Maar deze week was er weer eens nieuws. Op de natuurpoort die bestaat uit een mooie parkeerplaats, een activiteitenveld en een toegangspoort naar de natuur, is ook een deel gereserveerd voor kunst. Donderdag is daar invulling aan gegeven door een mega groot kunstwerk te plaatsen. Een sculptuur “Blossom” gemaakt door de internationaal befaamde kunstenaar Ronald Westerhuis.

In het “Bos van de Nieuwe Wereld” is ook een kunstwerk (weliswaar veel kleiner) geplaatst.

Het is de bedoeling dat eens in de drie jaar op deze locaties meer kunstwerken geplaatst worden als een soort museum in de natuur.

Kerstmuziek

In de supermarkt hoor je deze dagen de meest verschrikkelijke kerstmuziek. Volgens mij jaag je daarmee de klanten de zaak uit. Mijn favoriete kerstnummer heb ik al laten horen. Welke (voor mij) acceptabele kerstmuziek is er nog meer?

en daarmee houdt het wel op!

Kerstcadeau

Daar kan ik nou echt van genieten. Zo’n groep wild enthousiaste en bloed fanatieke meiden. Voor mij een kerstcadeau.

Klussen

Zondag zijn we wezen klussen bij dochter en schoonzoon. Zij zijn al anderhalf jaar bezig om een volstrekt uitgewoond stuk huis op te knappen. Om meer snelheid in het proces te krijgen, gaan wij af en toe helpen met rotkarweitjes zoals schuren

Inmiddels zijn buren aan het klagen geslagen wegens aanhoudend schuurmachinegeluid. Zelf komen helpen, dan zijn ze er het snelst vanaf.

Moeders

Het zorgcentrum had een dagje uit georganiseerd, naar Intratuin. Wij hebben ons aangemeld als vrijwilliger om de beide moeders te begeleiden.

Zo’n uitstapje is wel een georganiseer. Op iedere oudere moet een vrijwilliger mee om de oudjes in rolstoelen door de menigte in het Intratuincomplex te loodsen. De meeste oudjes kunnen nog wel met een rollator lopen, maar niet een hele middag.

De organisatrice van het uitstapje vroeg ons of een andere vrijwilligster die ook een rolstoel duwde, met ons mee mocht lopen. Natuurlijk mocht dat. Echter deze vrijwilligster nam het meelopen zeer serieus en volgde mij als een schaduw waarbij ze regelmatig mijn enkels teisterde met de rolstoel. Om deze aanrijdinkjes te voorkomen, ging ik steeds sneller lopen en af en toe een onverwachte bocht maken in de doolhof van Intratuin. De derde rolstoel met de volgzame vrijwilligster heb ik uit privacy-overwegingen van de foto afgeknipt.

Om half vijf moesten de rolstoelen met een speciale lift weer in de touringcar gehesen worden. Terug bij het zorgcentrum konden ze direct weer aanschuiven voor de warme maaltijd.

Gelukkig zijn er meer mensen die dit soort werk doen:

foute Kersttruiendag

13 December is sinds enkele jaren Save the Children’s Foute Kersttruiendag en trekken duizenden mensen foute kersttruien aan.

Enkele foute truien:

Ik ben best bereid geld te doneren, maar niet om met zo’n idiote trui te lopen.

Naast de foute truiendag waren er kort geleden stoptober en movember. Er blijken nog veel meer van die themamaanden te zijn, heel veel zelfs. Zie het korte filmpje:

De logistiek medewerker

Marleen staat dit weekend op een overdekte kerstfair in Den Bosch. Alle werken die te koop zullen worden aangeboden en alle materialen die nodig zijn om een leuke stand op te bouwen, moeten getransporteerd worden en naar de kerstfeestlocatie gesjouwd worden. Daar is een logistiek medewerker voor nodig. Sinds jaar en dag ben ik dat. Gestopt met betaald werken, maar niet gestopt met onbetaald werk. Nu maar hopen dat ik het merendeel niet mee terug hoef te nemen.

Kerst in Frankrijk

De media in Frankrijk staan vol van tips. Enkele voorbeelden:

• De productie van een kunstboom veroorzaakt veel CO2-uitstoot, niet doen dus;
• Een echte boom uit een Frans bos (dus weinig transport CO2), ecologisch verantwoord met een erkend eco-label;
• Geen ongewenste cadeaus die in de vuilnisbak verdwijnen;
• Geen speelgoed uit China, geen speelgoed met batterijen, wel speelgoed van hout of tweedehands;
• Cadeaus inpakken met gerecycled papier of oude kranten;
• Geef kinderen een intelligent kerstcadeau zoals een stage bij een boerderij;
• Geef kledingstukken van biologisch katoen en cosmetica met de labels ‘cruelty free’ en ‘vegan’;
• Bereid de kerstmaaltijd biologisch met seizoenproducten van lokale boeren.
• En een feest kan je ook hebben zonder een kalkoen of een kip te doden, dus eet vegetarisch. Voor de Fransen die graag ganzenleverpastij eten (Fois gras) een lastig probleem. Er is namelijk geen biologische fois gras. Maar er is wel een ethisch alternatief: nep fois gras. Bijna dezelfde smaak, minder schuldgevoel.

Voor een belangrijk deel is dit ook op Nederland toepasbaar, met enkele belangrijke aanpassingen:

• Een kerstboom uit Nederland (of helemaal geen kerstboom)
• Een stage bij een Nederlandse boer is momenteel misschien niet zo’n goed idee. Dan maar een stage bij de ME in Den Haag tijdens oud-en-nieuw.

Kerstkindje

Boris Johnson wint de kerstverkiezingen glansrijk.

Winnen kan in Engeland kennelijk op allerlei manieren. Mensen vinden dat hij onzin kletst, maar kiezen vervolgens de minst slechte. In dit geval Boris. Ik hoop voor die arme Engelsen dat het toch mee zal vallen. Boris is gelukkig multi-inzetbaar, als komiek, op de visafslag etc.

Sinterklaas is weer voorbij. Zoals ieder jaar waren er ook dit jaar weer enkele gekleurde verrassingen. Zo is het paard van Sinterklaas Amerigo met pensioen. Zijn nieuwe paard heet Ozosnel en is zwart. Maar omdat Sinterklaas zwart niet meer zo mooi vindt, is het paard wit geschilderd.

Youp van ’t Hek alias Piet Zwart voerde actie, want ‘het moest stoppen’. “Ik ben het zat.” Wat dan? Nou, dat de pepernoten veel te vroeg in de winkel liggen.  Waarom heet zijn actiegroep Piet Zwart dan zo? “Omdat ik zo heet”, zegt Van ’t Hek.  “Is daar wat mis mee?” “Nee, er is niets mis met Piet Zwart”, reageert Dieuwertje Blok.

Ik heb in ieder geval weer goed gescored bij Sinterklaas: een trui en 3 paar sokken.

Helaas komen we meestal niet veel te weten over de relatie tussen Sinterklaas en Zwartepiet. Maar soms lekt er toch iets naar de buitenwereld. Zoals de manier waarop ze zich voorbereiden de avond vóór 5 december

Ik ben deze week geveld geweest door een hardnekkig virus of iets dergelijks. Voorheen kreeg ik nooit een anti-griepprik en kreeg ik nooit griep. Nu heb ik een paar weken geleden zo’n prik gekregen en werd ik dus wel ziek. Maar misschien was het helemaal geen griep. Hoe dan ook, daardoor weinig aan blogschrijven toegekomen. Volgende week beter. Dan is er vast genoeg om over te schrijven, Bouterse, het weer, naderend kerstmis, de komende oud-en-nieuw-oorlog, “vreugdevuren” in Scheveningen etc.

 

De Tank (7)

Maandag, de eerste dag van de laatste week. Ik heb een muziekje in mijn oren:

Vandaag zat ik tegenover de dove dame. Ze heeft nog altijd problemen met haar zuurstofmasker. Naast haar zat meneer M. Hij had vandaag de ondankbare taak om de mevrouw te helpen met haar masker. Masker op, maar dan de bril nog. Na enig gedoe leek de combinatie masker-bril goed te zitten. Toch niet, masker en bril weer af. Opnieuw dan maar. Meneer M. was heel geduldig.

Na een minuut of 5 zag ik dat de slangen van haar masker los geschoten waren, ze lagen op haar schoot en ze ademde dus “gewone” lucht in. Ze had niets in de gaten. Plotseling zag ze de slangen (één voor het inademen en één  voor het uitademen) los op haar schoot liggen. Verbazing!!! Waar kwamen die slangen vandaan??? Voordat meneer M. de slangen weer had kunnen vastmaken, had ze haar masker al afgedaan en begon het hele ritueel weer opnieuw.

Dinsdag zat Theo naast haar. Nu deed ze eerst het masker ondersteboven op, dus met de neus naar beneden. Toen uiteindelijk het masker goed zat, viel ze steeds in slaap. Wakker maken dus. Want slapen is niet goed, dan is de ademhaling te oppervlakkig. Theo had het moeilijk met zijn zorgtaak.

Woensdag was ik de klos. Na afloop heb ik aan de verpleging gemeld dat voor die mevrouw 1 op 1 begeleiding nodig is. Anders heeft haar behandeling geen zin.

Kennelijk heeft ze opnieuw instructie gehad want donderdag en vrijdag ging het beter. Vrijdag op het eind bonbons door de sluis, omkleden en snel naar huis. Ik heb het geflikt, 40 keer!

Personeelstekort (2)

Ik las in de krant een artikel over Japanse scholen. Daar maken de kinderen zelf hun klas, zelfs de hele school inclusief de toiletten schoon. Discipline en groepsarbeid op school doen niet onder voor rekenen en schrijven. En: vele handen maken licht werk. Dat zou in Nederland een mooie bijdrage kunnen zijn in de strijd tegen de personeelstekorten. Dan kunnen de leerkrachten iedere minuut daadwerkelijk aan onderwijs besteden. En misschien kunnen de kinderen nog wel meer taken van de leerkrachten overnemen. Een goede leerling uit groep 7 geeft les aan groep 1 en een goede leerling uit groep 8 geeft les aan groep 2 etc. Kinderen uit groep 8 kunnen ook best mantelzorgtaken doen of schoonmaken in een verpleeghuis. Niet te gek maken, anders schieten we weer door naar werkeloosheid.

De kleine piemel

Veel berichten in de krant gaan over menselijke tragedies, politieke ellende of zijn gewoon oninteressant. Maar soms is er ineens een tragikomisch artikel. In dit geval gaat het over de piemel van Marco Kroon die terecht staat. Uit het artikel is niet goed op te maken of het de piemel is die terecht staat of zijn eigenaar Marco Kroon. In ieder geval was iedereen in de rechtbank het er over eens dat de piemel in slappe toestand klein was. Nu is klein een relatief begrip, dus daar schieten we weinig mee op. Daar komt nog bij dat de agent in kwestie die deze observatie in het verbaal had gezet, een vrouw was. De vraag is of deze observatie objectief dan wel deskundig was. Marco heeft in de rechtbank nog geprobeerd om de afmetingen van zijn piemel enigszins te nuanceren. Maar Marco Kroon zal de rest van zijn leven bekend staan als de man met de Militaire Willems-Orde en kleine piemel.

Varkens slachten

Woensdag stond er in de krant een artikel waarin vleesverwerker Vion in Boxtel tamelijk verongelijkt reageert op de uitzending van Lubach op zondag over het slachten van dieren.

Aan de hand van een filmpje dat Vion op de eigen website heeft staan, bracht Lubach het slachtproces in beeld, begeleid met commentaar op de bekende Lubach stijl. De manier van slachten is, hoe gruwelijk menigeen de beelden ook ervaart, niet illegaal. Maar de werkelijkheid van hoe het bij de supermarkt terecht komt, doet kennelijk toch pijn bij veel kijkers. Ook bij mij.

Zoals te verwachten, kwam er een storm van mails, telefoontjes en scheldpartijen op alle sociale media. Voor een ieder die nog trek heeft in een lekkere karbonade of kipfilet, ga even rustig zitten en kijk. Het fragment duurt ongeveer 20 minuten en bevat minder prettige beelden.

Moeders

Ze woont nu 3 weken in het zorgcentrum en het gaat steeds beter. Ik heb een agenda gemaakt met op iedere dag een georganiseerde activiteit, dat vindt ze leuk. Deze week was er een extra activiteit, namelijk sinterklaasviering. In de grote zaal, gevuld met een paar honderd bejaarden, kwam Sinterklaas op bezoek met een stel Zwartepieten. Ze ging er samen met mijn schoonmoeder naar toe. In de wandelgangen worden ze inmiddels “schoonzussen” genoemd. En precies mijn moeder werd door Sinterklaas naar voren geroepen om te vertellen over haar kanarie. Ze had het wel eng gevonden om door die volle zaal te lopen en te vertellen. Maar het was goed gegaan en  ze keek er met plezier op terug.

Sinterklaas

Alle Pietendiscussies ten spijt, blijft het sinterklaasfeest toch leuk heel voor kinderen. Maar voor Sinterklaas zelf is het niet altijd zo’n pretje. Hieronder een filmpje dat ik vorig jaar rond deze tijd ook in mijn blog heb gezet. Even lachen nog.