Maand: juni 2026

We zijn heelhuids thuisgekomen. Ierland was prachtig, maar eng was het af en toe wel. Links rijden als je altijd rechts gewend bent is natuurlijk voor iedereen lastig. Maar de omstandigheden in Ierland maakten het behalve lastig, ook soms eng.

• De meeste lokale wegen zijn net breed genoeg voor twee auto’s. Er is geen berm, de weg weg wordt begrensd door struiken en bomen of een afgrond. Op de bochtige wegen moet je dus voortdurend gefocust zijn op de weg om niet het tegemoetkomend verkeer te raken. Verslapping betekent gevaar!

• Doordat wij met onze eigen auto waren, met het stuur dus links, was het overzicht van mij als chauffeur belabberd. Op veel plaatsen was de weg erg kronkelig en was ik van Marleen afhankelijk om te weten of een auto ons tegemoet kwam.
• Daar komt bij dat de maximum snelheid altijd 20 km/uur te hard was voor ons om enigszins veilig te rijden. Gevolg was dat we vaak een ongeduldige Ier op onze bumper hadden.
• Langs de smalle binnenwegen zijn er vrijwel geen plaatsen om even te stoppen. Even een fotomoment of iets opzoeken op de kaart was bijna nooit mogelijk. En als je er één tegenkwam, was je er al voorbij voor je het wist met zo’n snelle Ier achter je. De enkele mogelijkheid die er dan wel was kon je alleen nemen met behoorlijke risico’s, hard remmen en snel naar links of rechts sturen.
• Dan de rotondes. Het waren er veel, heel veel. Sommige zo klein dat je nauwelijks kon zien dat het een rotonde was tot grote complexe rotondes in Engeland. Een linksdraaiende rotonde is niet gewoon het spiegelbeeld van een Nederlandse rotonde. Ondanks de navigatie van Google Maps was het  iedere keer een worsteling, waar moet ik gaan staan? wanneer moet ik eraf? Gelukkig zat Marleen naast me om te helpen als ik het niet meer wist.

Als je dit zo leest lijkt het een vreselijke vakantie te zijn geweest. Maar dat is zeker niet het geval. We hebben een prachtig land gezien met heel vriendelijke mensen en geslapen in prettige B&B’s van uiteenlopende soort. We hebben veel spontane gesprekken met Ieren gevoerd over het leven in Ierland, de onbetaalbare huizen, de jongelui die emigreren en over hun aversie tegen Trump.

We hadden met het inpakken van kleding rekening gehouden met het bekende Ierse weer, spijkerbroek, truien, regenkleding etc.

Maar we hebben zegge en schrijven slechts een halve dag regen en mist gehad. De rest droog en zonnig weer met een aangename temperatuur van 20 graden. Desondanks is Ierland niet voor herhaling vatbaar op deze manier, met eigen auto rondtoeren. De meeste toeristen boeken een fly-drive vakantie en rijden daar dus in een gehuurde auto met het stuur aan de rechterkant. Dat is absoluut veiliger en makkelijker. Aangezien wij i.v.m. milieuredenen niet meer vliegen zal Ierland ver weg zakken op onze vakantiebestemmingen.

Het einde van de rondreis door Ierland nadert, donderdag zijn we weer terug. Het links rijden gaat wel veel beter, maar blijft toch lastig. Een Ierse auto met het stuur aan de andere kant maakt het rijden op de linker weghelft logischer. Niet meer doen dus met de eigen auto naar landen als Ierland en Engeland. Het weer blijft maar mooi. De verwachting is tot het einde van de vakantie goed (droog en zonnig).

Ierland is een prachtig land met een schitterende westkust waarlangs we via de kleinste weggetjes hebben gereden. Marleen heeft gigantisch veel foto’s gemaakt waarvan we een mooi album willen maken (als we er ooit de tijd voor vrijmaken).

Als je Ierse gezinnen ziet wandelen dan hebben ze heel vaak meerdere hulingsticks bij zich. Ik heb ooit al eens iets geschreven over hurling. Toen ik ca. 30 jaar geleden in Dublin was vanwege werk heb ik eens een wedstrijd Hurling op tv bekeken, spectaculair! Het is de Ierse nationale sport en iedereen doet het. Het begint al op heel jonge leeftijd. Je kan hurlingsticks gewoon in de supermarkt kopen.

Ik zal een stukje van een hurlingwedstrijd bijvoegen. Het is een amateursport die alleen in Ierland beoefend wordt. Belangrijke wedstrijden tussen verschillende county’s worden gespeeld in grote stadions met een fanatiek publiek. Het is een combinatie tussen hockey, honkbal en rugby. Je moet niet bang zijn want het is een sport met de nodige risico’s.

Ik schreef vorige week al heel kort iets over onze tweede B&B. Die werd gerund door een ouder echtpaar. Bij aankomst viel al direct op dat de dame erg onzeker was. De B&B was keurig. Maar het verzorgen van het eten en gereed maken van de kamers gebeurde altijd door een hulp. De hulp was nu echter ziek en nu moest ze alles zelf doen. Tot overmaat van ramp waren alle kamers bezet. Volgens ons was onze gastvrouw een beetje aan het dementeren. Opgeven van de ontbijtkeuze moest meerdere keren herhaald worden. En dan nog was het niet duidelijk. “Wat moet ik doen” vroeg ze met in haar handen een kan met gemalen koffie en een kan melk. Dan zei ik dat ik ze eerst water bij de koffie moest doen en de melk warm moest maken. En dat ik dan de koffie en de melk in een kopje bij elkaar ging mengen. We hadden medelijden met haar en boden aan om haar te helpen, maar dat was “not allowed” (er mogen volgens de regels geen gasten in de keuken komen).

Op de tweede ochtend besloten we een half uur eerder op te staan zodat we als eerste aan het ontbijt zaten. Aangezien ze tafel voor tafel afwerkte om niet in de war te raken, moesten de andere gasten die later kwamen lijdzaam en knarsetandend toezien hoe wij iedere keer iets bestelden terwijl zij maar niet aan de beurt kwamen. Wij konden in ieder geval op tijd vertrekken naar onze volgende bestemming. In tegenstelling tot een ander Nederlands echtpaar, een korte erg kordate stevige vrouw met een lange magere man. Zijn naam was Frank. Zij reed en hij mocht mee. Marleen en ik moesten beiden direct denken aan aan Frank en zijn moeder, van Koot en Bie, omdat de vrouw ongeveer op dezelfde manier met deze Frank omging. “Frank, pas op dat bord is heet”, “Frank, je hebt je pil nog niet ingenomen”. In mijn gedachten hoorde ik hem zeggen:”Daar ben ik voor behandeld”.

Zoals ik vorige week vermeldde gaan we verhuizen. Dat betekent dat we een nieuw huis zoeken en moeten kopen, maar tegelijkertijd ons huidige huis moeten verkopen. Daar zijn we in onze hoofden nogal mee bezig. Minstens een half jaar geleden hadden we een 18 daagse reis naar Ierland besproken. Met onze auto met de ferry naar Engeland en daarna met een andere ferry naar Ierland. Door het  “huizengedoe’ was de voorbereiding van de vakantie er bij ingeschoten. Zondag besloot ik de aangeleverde informatie (een beschrijving van dag tot dag) uit te printen en netjes in een ringbandje te doen en met Marleen door te nemen. Tot onze grote verbazing en vooral schrik ontdekten we dat we niet woensdag moesten vertrekken zoals in ons hoofd zat, maar maandag. De volgende dag dus!!!

Terwijl er die maandag ook een bezichtiging gepland stond van een huis waar we erg in geïnteresseerd waren. Een snelle rekensom leerde ons dat het allemaal net haalbaar was. Maandagochtend met een bepakte auto naar Zutphen, om twee uur de bezichtiging en daarna direct naar Hoek van Holland om in te checken op de Ferry.

Inmiddels 6 dagen later hebben we al een enerverende week achter de rug.

Het links rijden viel de eerste dag niet mee. Eigenlijk vond ik het vreselijk. We moesten natuurlijk eerst Engeland doorkruisen. Vooral de rotondes waren een nachtmerrie. Na de eerste dag vond ik het een wonder dat alles nog heel was. Maar na een paar dagen ging het al een stuk beter. Het moeilijkste moment is als je ’s morgens instapt en wegrijdt. Dan ga je automatisch rechts rijden. Om dat te voorkomen hebben we nu een briefje op het dashboard geplakt om op tijd tot de orde geroepen te worden.

Er zijn telefoongesprekken geweest over kopen en verkopen met aan- en verkoop makelaars. Maar ondanks deze energievretende zaken hebben we ons toch lekker kunnen ontspannen. Wat absoluut heeft geholpen is de ontzettend vriendelijke Ierse bevolking. Ieren zijn erg aardig, behulpzaam, geduldig en erg geïnteresseerd in waar je vandaan komt. Opvallend is dat ze allemaal beginnen over Trump. Toen ik bij onze tweede B&B uit de auto stapte met pet op en zonnebril vroeg de heer des huizes of ik misschien Amerikaan was want hij moest niets hebben van Trump. Gelukkig kon ik hem geruststellen.

Ik ga nu niet al onze vakantie ervaringen opschrijven want dat wordt snel saai om te lezen. Vooralsnog zien we veel mooie plaatjes en genieten we van mooi weer en lekker eten. Misschien tot volgende week.

Ik schrijf regelmatig over Trump. Meestal niet erg positief. Vorige week ging het onder andere over de handen en benen van Trump. Eén van mijn tennisvrienden wilde mijn blog openen op zijn werk. Dat lukte niet omdat de firewall die afbeeldingen beschouwde als ontoelaatbaar. Hij ontving de volgende melding:

Misschien gaat het helemaal niet over die handen en benen maar is de naam Trump al voldoende om als porno bestempeld te worden. Ik zal proberen Trump voorlopig uit mijn stukjes te weren.

Verhuizen

De meeste mensen in mijn omgeving weten het al, we gaan verhuizen. Na 30 jaar Wouwse Plantage gaan we ons heerlijke huis verlaten. We gaan een nieuw heerlijk maar iets kleiner huis zoeken in de directe omgeving van onze dochter, schoonzoon en 2 kleinkinderen. We willen onze kleinkinderen graag zien opgroeien. Aangezien zij enige tijd geleden zijn verhuisd naar Warnsveld werd dat erg lastig door de grote afstand. Wij zoeken nu iets in Zutphen of Warnsveld. Met bloedend hart zullen we afscheid nemen van vrienden en kennissen en een nieuw bestaan gaan opbouwen. Inmiddels hebben we al kennisgemaakt met de huizengekte van overbieden en snel beslissen. Maar nu gaan we eerst even op vakantie naar het zonnige Ierland. Ik kan niet garanderen dat ik de komende twee zondagen een stukje voor mijn blog zal publiceren.