Afgelopen week zijn we met fietsvakantie geweest. Fietsen in de Pfaltz in Duitsland. Door wijnvelden, langs de Rijn en de Neckar en door pittoreske dorpjes.
Iedere dag een etappe fietsen en overnachten in een ander hotel. De bagage werd iedere dag netjes naar het volgende hotel gebracht. Wij hoefden dus slechts wat spullen voor onderweg mee te nemen. De weken ervoor had het in dit gebied heel veel geregend. De akkers en natuurgebieden stonden nog gedeeltelijk blank. Maar wij hadden super geluk want deze week was het prachtig weer. Op vrijdag zelfs 30+ graden!
Op de eerste dag kwam er een soort van reisleider die ons de benodigde informatie gaf. Een mapje met kaartjes die zo klein waren dat ze erg moeilijk leesbaar waren. Maar daar kwamen we later pas achter, toen we ze moesten gebruiken. Het mapje bevatte ook gedetailleerde routebeschrijvingen, in het Duits. Het betreft namelijk een Oostenrijkse reisorganisatie (Eurobike). Mijn Duits is goed dus dat zou geen probleem moeten zijn. Verder vertelde hij dat hij dit werk al 15 jaar doet en dat hij met een Italiaanse vrouw getrouwd is. Goed om te weten, toch!? Ook vertelde hij dat de routes gemarkeerd zijn.Met een soort euroteken met pijl.
Er kon er wel eens één ontbreken omdat in de dorpen niet iedereen gediend is van die stickers op lantaarnpalen. Dat bleek later een understatement te zijn.
Behalve ons waren er nog 2 Duitse koppels die met elkaar fietsten en een Nederlands stel van begin 50. Die laatsten fietsen acculoos. “Zo lang we dat nog kunnen, geen e-bike”, zei de dame Volgens mij was dat een beslissing die geheel democratisch door de vrouw genomen was. Haar man had weinig keus. Sommige dagen zaten er in de etappes behoorlijk steile hellingen en moesten de acculozen hevig transpirerend naar boven lopen. Vrolijk zwaaiend passeerden wij ze dan. Gelukkig voor hen, maar ook voor ons, waren de hotels super-de-luxe met perfecte Duitse bedden.
We ontdekten ook enkele bijzondere verschillen tussen Duitsland en Nederland. Zo kan je in Duitsland lang niet overal met pin betalen. Soms alleen maar contant en andere keren alleen met een creditcard. Je moet dus altijd voldoende contant geld bij je hebben voor boodschappen, een ijsje of op een terras.
Ook bleek het vinden van een acceptabel restaurant soms niet eenvoudig. Heel veel gesloten of met vakantie wat merkwaardig is in het hoogseizoen. Wel veel kebabzaakjes, pizzawinkels die de naam pizzeria niet kunnen dragen en veel, heel veel ijswinkels die hier ijscafé’s genoemd worden. Op donderdag hebben we minimaal 2 uur gezocht. Eerst op Google restaurants zoeken en naar reviews kijken. En dan met Google Maps door de stad sjokken om het gekozen restaurant met veel goede reviews te vinden. Eindelijk na lang wachten voor veel rode verkeerslichten, blijkt het restaurant dicht te zijn of helemaal niet meer te bestaan. De zin in lekker eten sloeg eerst om in verbazing, later in stress en na de zoveelste mislukking in agressie. We hebben uiteindelijk ons toevlucht gezocht bij een Tai’s restaurant dat we overigens niet gegoogeld hadden. Waar we wel lekker gegeten hebben.
Van de routes die we fietsten, hadden we zoals gezegd routebeschrijvingen gekregen. Die waren echter niet goed bruikbaar. Dat lag niet aan onze kennis van het Duits want ook de Duitse echtparen konden er niet mee werken. Maar gelukkig waren de routes ook gemarkeerd, althans af en toe. Op veel cruciale punten ontbraken ze en op andere plekken zaten er meerdere op dezelfde lantaarnpaal.
Ook een keer twee pijlen die in tegenovergestelde richting wezen. Dan ga je dus zeker goed, of fout. Als je een keer verkeerd rijdt, zie je daarna natuurlijk geen enkele markering meer. Dat had tot gevolg dat we de eerste twee dagen erg hebben moeten zoeken en ook verkeerd gereden zijn. Gelukkig is er dan als redder in nood Google Maps om weer ergens terug op de route te komen.
Op dag drie ontmoetten we bij het ontbijt het acculoze Nederlandse stel. Zij gebruikten een app van de reisorganisatie. Die app had ik ook wel gevonden maar aan een app heb je niets als er geen bestanden in zitten. De dame in kwestie had de gpx-bestanden van de etappes opgevraagd waardoor je met gps kon fietsen. Ze heeft me die bestanden direct gemaild en vanaf dat moment was het vinden van de juiste route “piece of cake” en hadden we de onbruikbare routebeschrijvingen, de veel te kleine kaartjes en de markeringen helemaal niet meer nodig. Maar het is natuurlijk dom van mezelf geweest. Ik had dat ook moeten bedenken. De reisorganisatie moet die bestanden natuurlijk standaard opsturen als onderdeel van de reis of onze reisleider met Italiaans echtgenote had het even moeten melden.
De coronaregels zijn in Duitsland veel strenger. Overal moeten die speciale medische mondkapjes op. In de winkel, in het restaurant, in het hotel, je werd er soms een beetje gek van, overal dat gekke vogelbekdiermondkapje op. Ik heb het nagevraagd, maar in bed mocht het mondkapje af.
En in de hotels moet je die corona QR-code laten zien. Maar of het mijn telefoon was die ik liet zien of die van iemand anders, dat kon je niet zien. Niet echt waterdicht dus.
Een prettige meevaller was dat de bagage iedere dag bij het juiste hotel afgeleverd werd.
De verkeersregels voor fietsers zijn ook anders dan in Nederland. Als er geen fietspad is, moet je op het trottoir fietsen. Dus een beetje tussen de voetgangers laveren. Maar het lastige is dat dit niet overal zo is. Bijvoorbeeld in rustige dorpen niet, maar in drukke steden wel. Soms staat het duidelijk aangegeven, maar lang niet altijd. In de steden vonden wij het wel gevaarlijk. Wij fietsten langzaam over het trottoir, maar de Duitsers zelf crossen met hoge snelheid tussen de voetgangers door met fietsen, met elektrische stepjes en ander rollend materieel.
Je zou misschien denken na het lezen van bovenstaande kleine ergernissen, dat we het niet naar onze zin gehad hebben. Maar dat is niet het geval. Het was hartstikke leuk, prachtige omgeving en mooi weer. Zeker voor herhaling vatbaar. Maar dan wel vanaf het begin met gps-begeleiding.
