Maand: juli 2024

Vorige week zondag was in Roosendaal het jaarlijkse popfestival Blommenkinders. De naam zegt het al een beetje, bij dit festival gaat het voornamelijk om muziek en sfeer uit de jaren zeventig en een beetje tachtig. We gaan er niet ieder jaar heen, maar dit jaar wel. Ik heb een paar sfeerfoto’s van de Facebookpagina van Blommenkinders gepikt.

Het was uitverkocht (10.000 mensen) en mooi weer. De sfeer was uitermate relaxed en aangenaam. De organisatie zal gelukkig zijn. Er traden voornamelijk coverbands op. Ik noem er een paar:

• Letz Zeppelin
• Woodstock tribute band
• Strormbringer (Deep Purple cover band)
• Coverplay (Coldplay cover band)
• Mother Mercury (Queen cover band)
• U2Be (U2 cover band)
• Neil Young Mirror band

Ze waren zeker niet allemaal geweldig. Sommigen zeer matig, enkele best wel goed. Wat eruit sprong voor Marleen en mij was Neil Young. Hij, een man op leeftijd met een gitaar en een mondharmonica) trad op in het openluchttheater. Dat zat helemaal vol met Neil Young liefhebbers.

Hij zong veel bekende rustige nummers en deed dat echt geweldig. Enkele mensen uit het publiek riepen om “Keep on rocking in a free world” wat een minder rustig nummer is. Op zeker moment kwam de speaker aanlopen om het optreden te beëindigen, de tijd was om. Maar Neil wilde graag nog een toegift spelen en dat werd dus “Keep on rocking in a free world”. Ik heb nog snel de laatste 3 minuten gefilmd:

Op muzikaal gebied staat me nog een rampdag te wachten. Over een week vindt weer het jaarlijkse wielerfestijn in Wouwse Plantage plaats. Vroeger was dat een knus ludiek dorpsfeest voor volwassenen en kinderen. Maar in de loop der jaren is daar van alles aan toegevoegd. Onder andere een muziekfeest op de zaterdag ervoor. Het hele dorp moet dan “meegenieten” van volkszangersmuziek en andere carnavaleske herrie tot diep in de nacht. Ik zal nu vast tegen enkele schenen schoppen, maar zo wordt het wel door velen ervaren. Meestal ontvluchten we die dag het dorp. Maar dit jaar zijn er ook de Olympische spelen, en daar kijk ik graag naar. Ik ben er nog niet uit wat we gaan doen die dag. Marleen wil weg, dat weet ik zeker. Wordt vervolgd.

De oproep van vorige week heeft niets opgeleverd. Dat verwachtte ik al. Dan moest het probleem zitten in de telling. Kennelijk een plotseling foutje in de software, net als bij Microsoft Windows deze week. Mijn vriend Jaap adviseerde een ander statistisch programma. Dat heb ik geïnstalleerd en daar komen inderdaad realistischer getallen uit, namelijk tussen de 400 en 500 bezoekers per maand. Opgelost dus.

De troepen van Poetin.

Ik heb de laatste weken al enkele keren geschreven over onze slakkenjacht. Van de met zorg gezaaide en opgekweekte afrikaantjes blijft dit over:

Ook de wonderboom (ricinus) wat een sterke groeier is, moet het ontgelden:

Veel ontkiemde zaden worden al opgegeten als ze nog maar 1 cm boven het maaiveld uitsteken. Ik beschouw de slakken als de troepen van Poetin. Iedere dag elimineer je een hele armada en de volgende dag zijn de troepen weer volledig aangevuld. Ik vraag me af waarom we dit allemaal doen. Want het kan ook anders. Deze zonnebloem is inmiddels 2 meter 30 hoog en heeft zichzelf gevestigd op een plek waar je nooit zou durven zaaien.

Hij staat tussen de straatklinkers en de muur van ons huis:

Zo is er nog een zonnebloem:

Aan de andere kant van het huis hetzelfde met een stokroos. Die staat er al jaren op het noorden en onder een brede dakoverstek. Dus geen zon en geen regen. Toch staat hij er ieder jaar weer helemaal op eigen initiatief, slakken of geen slakken:

Alhoewel hij er dit jaar iets minder florissant bij staat dan andere jaren.

Dus misschien volgend jaar niets zaaien, niets planten, gewoon afwachten welke beauties zich in onze tuin en op onze oprit gaan vestigen. De slakkenslachting is dan niet meer nodig.

Helaas werkt het in Oekraïne niet zo simpel.

Er is iets merkwaardigs gaande. Zoals bekend stuur ik iedere zondag een mail uit naar een vaste groep mensen, voornamelijk in Nederland. De mail bevat een link waarmee je direct op mijn wekelijkse blog komt. Ik heb zoekmachines uitgeschakeld omdat ik geen zin heb in allerlei haatmails of ander onplezierige reacties van mensen die toevallig via Google op mijn blog terecht komen. Ik houd wekelijks het aantal bezoekers en het aantal views bij. Ik kan dat per dag zien. Het verloop gedurende de week is behoorlijk stabiel. Het aantal bezoekers stijgt af en toe een beetje doordat mensen mijn mail doorsturen naar familie en kennissen. Dat is prima. Hoe meer serieuze lezers, hoe beter.

Maar sinds mei is het aantal bezoekers onverklaarbaar sterk gestegen, ongeveer 2,5 keer zo veel. Het kan natuurlijk dat ik er ineens een heleboel lezers heb bijgekregen, maar zo veel in zo’n korte tijd is op zijn minst opmerkelijk en natuurlijk wil ik graag weten hoe dat komt.

Ik roep de mensen die sinds mei zijn gaan meelezen en die niet rechtstreeks van mij een link hebben gekregen op om mij dat te laten weten. Dat kan via de reactiepagina of gewoon door mij een mail te sturen (plantage@home.nl). Het mag ook anoniem.

Alleen

Minimaal 1x per jaar, meestal ’s zomers, gaat Marleen een week of iets korter schilderen bij een vriendin of aan het strand of ergens anders. In ieder geval ben ik die dagen alleen thuis. Niet helemaal alleen want Herman onze poes is er dan nog. Maar daar heb ik niet veel aan want die is voornamelijk gesteld op Marleen en op de robotmaaier

Om onverklaarbare reden krijg ik dan zin om allerlei huishoudelijk klussen te gaan doen die er anders niet van komen. Zoals de parketvloer opnieuw in de was zetten, een intensief werkje. Helaas had ik deze week veel rugpijn waardoor ik me tot de meest noodzakelijke plekken van de meer dan 100m2 meter heb beperkt. Daarnaast had ik nog wel een opdracht van Marleen, namelijk de dagelijkse slakkenjacht om haar met zorg gekweekte plantjes te behoeden voor een troosteloos einde. Iedere avond 4 bakjes met (goedkoop) bier neerzetten en de volgende ochtend de vangst inventariseren. Hieronder een bakje na 1 nacht.

Een tamelijk vies karweitje! Maar je wilt toch een tevreden echtgenote als ze weer thuis komt.

Alléén slapen, alléén eten, alléén de avond doorbrengen, ik vind het allemaal niets. Maar ik gun Marleen natuurlijk haar uitjes. Inmiddels is de rugpijn alweer op zijn retour en is Marleen gelukkig weer thuis.

Ik hoorde deze week een columnist (Pieter Derks) de volgende uitspraak doen n.a.v. de installatie van onze nieuwe regering:

“Het land van de onbegrensde mogelijkheden. Een land waarin je per ongeluk premier kan worden. Een land waarin je met leugens in een kabinet kan komen. Een land waarin je als eenvoudige racist minister kan worden.”

Die onbegrensde mogelijkheden zijn donderdag wel heel pijnlijk nog eens extra duidelijk geworden. Een ongekende, schandelijke, chaotische en fatsoensloze uitvoering van het debat over de regeringsverklaring, het eerste debat van onze nieuwe regering. Er is al veel in het nieuws geweest en ik kan wel een uur schrijven over wat er allemaal gebeurde die dag. Maar ik beperk me tot 2 filmpjes van die dag. In het eerste filmpje (16 minuten treurnis) vervult Fleur Agema een trieste hoofdrol. Let op het braafjes jaknikken van mevrouw Agema bij de vaag of ze helemaal achter het kabinetsbeleid staat. Wat een achterbaksheid! Het is wel duidelijk dat de PVV lak heeft aan de Minister President.

In de zaterdagkrant was dit de kop:

Niets over gehoord tijdens dit debat! Over de woningcrisis bijvoorbeeld, ook niets gehoord tijdens dit debat. Je mag toch van een nieuwe regering verwachten dat zulke urgente onderwerpen hoog op de agenda staan en belangrijker zijn dan ordinair ruzie maken. Vooraf had ik al weinig vertrouwen in een regering van onervaren amateurs, nu helemaal niet meer.

Het tweede filmpje gaat over de hoofddoek van Esmah Lahla, Kamerlid voor de PvdA/GroenLinks. Ik kan me voorstellen dat als je de hele dag onderwerp bent van die vuile discussies, dat het niet eenvoudig is om op te staan en duidelijk te vertellen wat je er zelf van vindt. Ik vind dat heel erg dapper en Fleur Agema kan daar een voorbeeld aan nemen.

Na al deze onverkwikkelijke, amateuristische en zorgwekkende taferelen ga ik weer heel erg terug verlangen naar Mark Rutte die Fleur Agema direct de laan uit gestuurd zou hebben. Maar Mark zat deze week in het Jeugdjournaal waar hij op zijn eigen innemende manier afscheid nam.

Gelukkig is er ook nog echt belangrijk nieuws zoals het haar van Memphis. Hij heeft namelijk zijn kapster over laten komen vanuit Spanje om zijn haar in van die curieuze patronen te laten vlechten (dat heten cornrows).

Xavi Simons en Georginio Wijnaldum mogen ook gebruik maken van die privé kapster. Misschien dat Dick Schoof ook een keer zijn haar in van die cornrows kan laten vlechten. Dat zou hem een stuk hipper maken.