De week van Louis

Vorige week schreef ik o.a. dit: “Bezichtigingen zijn geen pretje, gelukkig zijn we er nu vanaf.” Impliciet betekende dit dat ons huis verkocht was. En dat klopt ook. De derde bezichtiging was raak. Jullie weten waarom we gaan verhuizen, we gaan onze (klein)kinderen achterna. Het grappige toeval wil dat de nieuwe eigenaren ook hun kinderen achterna gaan vanuit het Noord Oosten van het land naar Wouwse Plantage. We zijn tevreden en hebben ruim de tijd om een nieuw huis te zoeken.

Wij hebben inmiddels diverse huizen bezocht. Maar het is iedere keer te groot, te klein, te lelijk, veel te ouderwets etc. We hebben ook twee keer op een huis geboden. Dat bieden is een bizar proces. Er is een vraagprijs maar bijna altijd is dat niet de prijs waarvoor het huis verkocht wordt. Als het energielabel erg slecht is, bijvoorbeeld F of G, dan staat het huis lang te koop. Mensen zien het niet zitten om dat allemaal te gaan verbeteren. Ook krijg je veel minder hypotheek voor zo’n huis. Nu hebben wij geen hypotheek dus dat is geen belemmering. Maar ook wij hebben geen zin om zo’n huis te strippen en vervolgens aannemers te zoeken om het allemaal op te knappen.

Als het energielabel goed is (A+ of A of B) en de vraagprijs zit onder de 7 ton, dan is er in de regio waar wij zoeken heel veel belangstelling en moet er overboden worden om in aanmerking te komen. Maar hoeveel moet je overbieden als je niet weet wat anderen bieden? Als je veel meer dan nummer twee biedt, dan heb je te veel betaald. Maar als je nummer twee bent, dan heb je niets. Dat is ons nu twee keer overkomen. Inmiddels weet ik dat je ergens tussen 7% en 10% moet overbieden om een kans te maken. Dat is veel geld!

Het proces moet gewoon open zijn zodat je weet wat de anderen bieden. Dan kan je zelf bepalen of je het huis goed genoeg vindt om er nog een schepje bovenop te doen. Het zijn de makelaars die van het gesloten systeem het meest profiteren. De verkoper die een mooie prijs krijgt, moet vervolgens zelf ook op een volgende woning gaan bieden. Die schiet er dus niets mee op. Kijk eens naar dit vrolijke makelaarskantoor.

De man met het blauwe overhemd is een makelaar waarmee we inmiddels 2x te maken hebben gehad. Hij was de verkoopmakelaar van een huis waar we met een stuk of 7 echtparen door de woning liepen. Hij was niet blij met mijn opmerkingen over de slechte toestand van de kitranden van de dubbele beglazing. Dat huis werd met 8,7% overboden en wij werden net tweede helaas.

Wij zijn overigens zeer tevreden over onze makelaars. Onze verkoopmakelaar met een strategie die verder reikt dan West Brabant belde ons zelfs op vanuit zijn vakantieadres in Frankrijk en zorgde voor een snel en bevredigend resultaat. Onze aankoopmakelaar begeleidt ons met een zeer kritische blik en goede adviezen tijdens onze bezichtigingen.

Onze zoektocht gaat door.

Vorige week ging het vooral over het ontspullen. Daar zijn we nog lang niet mee klaar. Tegelijkertijd vinden er nog andere processen plaats, onder andere bezichtigingen. Er zijn twee soorten bezichtiging, namelijk de bezichtiging van een mogelijk nieuw huis en de bezichtiging van ons eigen huis.

We hebben inmiddels al meerdere huizen bezocht. Onze aankoopmakelaar is daarbij aanwezig. Maar er is natuurlijk ook een verkoopmakelaar bij.

Na al die bezoekjes komen we tot de conclusie dat veel van die verkoopmakelaars niet erg hun best doen om het pand van hun klant te verkopen. Soms staan ze gezellig met elkaar te keuvelen over de kinderen terwijl Marleen en ik de woning inspecteren/beoordelen. Die klant betaalt zijn verkoopmakelaar echter wel om zijn huis positief onder de aandacht te brengen. Het valt ook op dat ze elkaar goed kennen wat bij ons het vermoeden doet rijzen dat ze elkaar mogelijk wel eens wat informatie toespelen.

Vrijdag waren we in een huis dat werkelijk perfect was. Echt een mooi huis met alles erop en eraan, in zeer goede conditie, ook qua isolatie, HR++ glas, de vraagprijs enz. Maar helaas te groot (2 verdiepingen) en op de verkeerde plek. Verder zoeken dan maar.

We hebben zelf 4 bezichtigingen van ons eigen huis gehad, begeleid door onze eigen verkoopmakelaar (een positieve uitzondering!). Voor iedere bezichtiging moet het hele huis in een soort onbewoonde situatie gebracht worden. Voordat het huis online zou komen werden we geconfronteerd met een styliste. Deze dame ging ons aan de hand van door haar gemaakte foto’s uitleggen wat er allemaal moest verdwijnen en veranderen. Alles wat maar enigszins persoonlijk was moest het huis uit, of in ieder geval uit het zicht. Verder moesten de meubels anders gerangschikt worden zodat er geen zichtlijnen verstoord werden.

Op het aanrecht mocht alleen onze rode broodrooster blijven staan. Omdat we geen idee hadden waar we al die spullen moesten laten, hebben we twee opslagboxen bij All Safe gehuurd.

Blijft over een soort onleefbaar huis waar we tussen de bezichtigingen door toch in moesten leven. En als er dan een bezichtiging komt, dan moet het hele huis weer zorgvuldig schoon gemaakt worden. Je schrikt je te pletter als je plotseling een vogelpoepje op een van de ramen ontdekt. Snel de ramen zemen!!! Nog een laatste controle en dan zelf wegwezen. Bezichtigingen zijn geen pretje, gelukkig zijn we er nu vanaf.

Volgende week het biedingsproces.

“En, ben je al verhuisd”? wordt me regelmatig gevraagd als ik een bekende tegenkom. Het antwoord is nee, want een huis kopen, een huis verkopen en een verhuizing voorbereiden kosten heel veel tijd. In de komende weken zal ik enkele aspecten beschrijven die wij ernstig onderschat hebben.

Het proces van kopen en verkopen loopt. Maar we zijn alvast begonnen met het voorbereiden van de verhuizing. Marleen en ik moeten ons de vraag stellen: “Wat wil ik meenemen en wat wil of moet ik achterlaten”? Het antwoord op die vraag wordt onder andere bepaald door het huis dat we gaan kopen. Aangezien dat nog niet duidelijk is, moeten we dat een beetje inschatten. We moeten ervoor zorgen dat we niet meer meenemen dan we kwijt kunnen om te voorkomen dat we in een nieuw huis beginnen met chaos. Er is nog een reden om zoveel mogelijk ballast weg te doen. Ooit zullen de kinderen opgezadeld worden met jouw rommel.

We hebben 30 jaar in dit huis gewoond. Gedurende die periode hebben we ons grote huis en tuin precies naar onze zin gemaakt. Nu moeten we de keus maken, meenemen of wegdoen? Wat zal ik straks echt nog nodig hebben? Dat is een moeilijk proces, zowel praktisch als emotioneel. Maar het heeft ook een positief effect: het geeft ruimte. Zowel fysiek als in je hoofd.

We zijn heel systematisch begonnen. Ík ben begonnen in de fietsenstalling waar ook al het gereedschap en ander materiaal hangt en staat. Marleen is begonnen met haar atelier. Van links naar rechts en van boven naar beneden laat ik alles door mijn handen gaan. Wat niet meegaat komt in een doos voor de Kringloper of in een doos voor de milieustraat. Ik ben nu 1 dag bezig geweest en ik heb ca. 30% afgewerkt. Hierna komt de schuur met alle tuingereedschap, bloempotten, zakken aarde en mest en allerlei spullen die we ooit gebruikt hebben. Ik weet zeker dat de volgende tuin veel kleiner wordt. Waarschijnlijk geen gazon meer maar alleen planten en struiken. Dus een verticuteermachine en een kunstmestverspreider zijn niet meer nodig. Ook staat er nog een motormaaier die ik gebruikte voordat ik een robotmaaier had. Uit de schuur zal zeker meer dan de helft een andere bestemming krijgen. Ik denk zelfs 80%.

In het huis staan diverse meubels en in het atelier van Marleen enkele werktafels  die niet mee kunnen. We kunnen een deel laten ophalen als grof vuil. Dat kan maximaal 2m3 per keer voor €40. Maar hoeveel m3 is een werktafel op 4 poten? Of een 3 zitsbank? Misschien is het beter om een container voor de deur te laten zetten? Dat zijn vragen waar we nog een antwoord op moeten vinden. We realiseren ons inmiddels dat je met dit ontspullen op tijd moet beginnen.

De verhuizing zelf moet ook voorbereid worden. We gaan dat in ieder geval niet zelf doen.

We hebben al een eerste gesprek met een verhuizer gehad. Hij heeft een inventarisatie gemaakt en kwam tot de conclusie dat 2 verhuiswagens nodig zijn!!! We zullen dus nog veel selectiever moeten worden want 51m3 is echt te veel.

Extinction rebellion krijgt hulp

Als ze de snelweg bij Den Haag weer gaan blokkeren is er een nieuwe hulp beschikbaar. Hij heet Neal the Seal. Hij weegt 750kg en heeft als hobby wegen blokkeren en verkeersborden vernielen. Voorlopig woont hij nog in Tasmanië maar op verzoek komt hij gewoon even helpen.

Als je tegenwoordig een muziekclip bekijkt dan zie je vooral heel veel snelle beelden achter elkaar. Je ogen en hersens moeten flink werken om het allemaal bij te kunnen houden. Je hersens proberen van al die flitsende fragmenten een compleet beeld te maken maar eigenlijk zie je niets echt goed. Laatst stuitte ik tijdens een YouTube uurtje op een heel oude clip, live gezongen door het duo Nancy Sinatra en Lee Hazelwood. Lezers van een zekere leeftijd zullen zich dit duo herinneren van These boots are made for walking. Maar het nummer waar ik het nu over heb is Summerwine. Als ik even tot rust wil komen, kijk ik naar deze clip. Van Nancy Sinatra met haar betoverende kapsel wordt ik helemaal Zen.

Zeker is deze tijd van huizengekte waar wij nu middenin zitten, kunnen mijn hersens af en toe wel een beetje rust gebruiken.

Ierland

Ik kom nog even terug op onze vakantie in Ierland. In Ierland wordt overwegend Engels gesproken. Maar de oorspronkelijke Ierse taal is Gaelic (is Iers). In Ierland worden alle kinderen tweetalig opgevoed en is Iers verplicht op school. In sommige county’s (provincies) is het Iers ook echt de voertaal, vooral in de provincie Connemara. Het is een volstrekt onverstaanbare taal die af en toe wat weg heeft van de taal in The lord of the Rings. In de volgende video spreekt de President van Ierland het volk toe in het Iers

Als geschreven tekst ziet het er ook tamelijk onherkenbaar uit. De volgende zin heb ik zelf met Google translate vertaald:

Haigh. Is mise Louis Krook. Táim ag scríobh blaganna gach Domhnach le 8 mbliana anuas. An tseachtain seo táim ag scríobh an phíosa téacs seo i nGaeilge. Tá fuaimniú na Gaeilge sách cosúil leis an teanga a úsáideadh i dTiarna na bhFáinní freisin.

Op alle verkeersborden worden de teksten zowel in het Engels als in het Iers geschreven. Daardoor staat er op die verkeersborden 2x zo veel tekst. Doordat je alle aandacht nodig hebt voor de weg en het links rijden blijft er niet veel tijd over om de juiste informatie van die borden te halen.

Nog iets dat ons opviel was het enorme aantal kappers in Ierland. Aan de klanten / slachtoffers te zien beheersen die kappers net als veel kappers in Nederland (Barbers noemen ze zich tegenwoordig) slechts 1 model, namelijk model tondeuse.

Zo’n coupe is niet weggelegd voor mij. Ik moet vooral zuinig zijn op wat er nog is.

We zijn heelhuids thuisgekomen. Ierland was prachtig, maar eng was het af en toe wel. Links rijden als je altijd rechts gewend bent is natuurlijk voor iedereen lastig. Maar de omstandigheden in Ierland maakten het behalve lastig, ook soms eng.

• De meeste lokale wegen zijn net breed genoeg voor twee auto’s. Er is geen berm, de weg weg wordt begrensd door struiken en bomen of een afgrond. Op de bochtige wegen moet je dus voortdurend gefocust zijn op de weg om niet het tegemoetkomend verkeer te raken. Verslapping betekent gevaar!

• Doordat wij met onze eigen auto waren, met het stuur dus links, was het overzicht van mij als chauffeur belabberd. Op veel plaatsen was de weg erg kronkelig en was ik van Marleen afhankelijk om te weten of een auto ons tegemoet kwam.
• Daar komt bij dat de maximum snelheid altijd 20 km/uur te hard was voor ons om enigszins veilig te rijden. Gevolg was dat we vaak een ongeduldige Ier op onze bumper hadden.
• Langs de smalle binnenwegen zijn er vrijwel geen plaatsen om even te stoppen. Even een fotomoment of iets opzoeken op de kaart was bijna nooit mogelijk. En als je er één tegenkwam, was je er al voorbij voor je het wist met zo’n snelle Ier achter je. De enkele mogelijkheid die er dan wel was kon je alleen nemen met behoorlijke risico’s, hard remmen en snel naar links of rechts sturen.
• Dan de rotondes. Het waren er veel, heel veel. Sommige zo klein dat je nauwelijks kon zien dat het een rotonde was tot grote complexe rotondes in Engeland. Een linksdraaiende rotonde is niet gewoon het spiegelbeeld van een Nederlandse rotonde. Ondanks de navigatie van Google Maps was het  iedere keer een worsteling, waar moet ik gaan staan? wanneer moet ik eraf? Gelukkig zat Marleen naast me om te helpen als ik het niet meer wist.

Als je dit zo leest lijkt het een vreselijke vakantie te zijn geweest. Maar dat is zeker niet het geval. We hebben een prachtig land gezien met heel vriendelijke mensen en geslapen in prettige B&B’s van uiteenlopende soort. We hebben veel spontane gesprekken met Ieren gevoerd over het leven in Ierland, de onbetaalbare huizen, de jongelui die emigreren en over hun aversie tegen Trump.

We hadden met het inpakken van kleding rekening gehouden met het bekende Ierse weer, spijkerbroek, truien, regenkleding etc.

Maar we hebben zegge en schrijven slechts een halve dag regen en mist gehad. De rest droog en zonnig weer met een aangename temperatuur van 20 graden. Desondanks is Ierland niet voor herhaling vatbaar op deze manier, met eigen auto rondtoeren. De meeste toeristen boeken een fly-drive vakantie en rijden daar dus in een gehuurde auto met het stuur aan de rechterkant. Dat is absoluut veiliger en makkelijker. Aangezien wij i.v.m. milieuredenen niet meer vliegen zal Ierland ver weg zakken op onze vakantiebestemmingen.

Het einde van de rondreis door Ierland nadert, donderdag zijn we weer terug. Het links rijden gaat wel veel beter, maar blijft toch lastig. Een Ierse auto met het stuur aan de andere kant maakt het rijden op de linker weghelft logischer. Niet meer doen dus met de eigen auto naar landen als Ierland en Engeland. Het weer blijft maar mooi. De verwachting is tot het einde van de vakantie goed (droog en zonnig).

Ierland is een prachtig land met een schitterende westkust waarlangs we via de kleinste weggetjes hebben gereden. Marleen heeft gigantisch veel foto’s gemaakt waarvan we een mooi album willen maken (als we er ooit de tijd voor vrijmaken).

Als je Ierse gezinnen ziet wandelen dan hebben ze heel vaak meerdere hulingsticks bij zich. Ik heb ooit al eens iets geschreven over hurling. Toen ik ca. 30 jaar geleden in Dublin was vanwege werk heb ik eens een wedstrijd Hurling op tv bekeken, spectaculair! Het is de Ierse nationale sport en iedereen doet het. Het begint al op heel jonge leeftijd. Je kan hurlingsticks gewoon in de supermarkt kopen.

Ik zal een stukje van een hurlingwedstrijd bijvoegen. Het is een amateursport die alleen in Ierland beoefend wordt. Belangrijke wedstrijden tussen verschillende county’s worden gespeeld in grote stadions met een fanatiek publiek. Het is een combinatie tussen hockey, honkbal en rugby. Je moet niet bang zijn want het is een sport met de nodige risico’s.

Ik schreef vorige week al heel kort iets over onze tweede B&B. Die werd gerund door een ouder echtpaar. Bij aankomst viel al direct op dat de dame erg onzeker was. De B&B was keurig. Maar het verzorgen van het eten en gereed maken van de kamers gebeurde altijd door een hulp. De hulp was nu echter ziek en nu moest ze alles zelf doen. Tot overmaat van ramp waren alle kamers bezet. Volgens ons was onze gastvrouw een beetje aan het dementeren. Opgeven van de ontbijtkeuze moest meerdere keren herhaald worden. En dan nog was het niet duidelijk. “Wat moet ik doen” vroeg ze met in haar handen een kan met gemalen koffie en een kan melk. Dan zei ik dat ik ze eerst water bij de koffie moest doen en de melk warm moest maken. En dat ik dan de koffie en de melk in een kopje bij elkaar ging mengen. We hadden medelijden met haar en boden aan om haar te helpen, maar dat was “not allowed” (er mogen volgens de regels geen gasten in de keuken komen).

Op de tweede ochtend besloten we een half uur eerder op te staan zodat we als eerste aan het ontbijt zaten. Aangezien ze tafel voor tafel afwerkte om niet in de war te raken, moesten de andere gasten die later kwamen lijdzaam en knarsetandend toezien hoe wij iedere keer iets bestelden terwijl zij maar niet aan de beurt kwamen. Wij konden in ieder geval op tijd vertrekken naar onze volgende bestemming. In tegenstelling tot een ander Nederlands echtpaar, een korte erg kordate stevige vrouw met een lange magere man. Zijn naam was Frank. Zij reed en hij mocht mee. Marleen en ik moesten beiden direct denken aan aan Frank en zijn moeder, van Koot en Bie, omdat de vrouw ongeveer op dezelfde manier met deze Frank omging. “Frank, pas op dat bord is heet”, “Frank, je hebt je pil nog niet ingenomen”. In mijn gedachten hoorde ik hem zeggen:”Daar ben ik voor behandeld”.

Zoals ik vorige week vermeldde gaan we verhuizen. Dat betekent dat we een nieuw huis zoeken en moeten kopen, maar tegelijkertijd ons huidige huis moeten verkopen. Daar zijn we in onze hoofden nogal mee bezig. Minstens een half jaar geleden hadden we een 18 daagse reis naar Ierland besproken. Met onze auto met de ferry naar Engeland en daarna met een andere ferry naar Ierland. Door het  “huizengedoe’ was de voorbereiding van de vakantie er bij ingeschoten. Zondag besloot ik de aangeleverde informatie (een beschrijving van dag tot dag) uit te printen en netjes in een ringbandje te doen en met Marleen door te nemen. Tot onze grote verbazing en vooral schrik ontdekten we dat we niet woensdag moesten vertrekken zoals in ons hoofd zat, maar maandag. De volgende dag dus!!!

Terwijl er die maandag ook een bezichtiging gepland stond van een huis waar we erg in geïnteresseerd waren. Een snelle rekensom leerde ons dat het allemaal net haalbaar was. Maandagochtend met een bepakte auto naar Zutphen, om twee uur de bezichtiging en daarna direct naar Hoek van Holland om in te checken op de Ferry.

Inmiddels 6 dagen later hebben we al een enerverende week achter de rug.

Het links rijden viel de eerste dag niet mee. Eigenlijk vond ik het vreselijk. We moesten natuurlijk eerst Engeland doorkruisen. Vooral de rotondes waren een nachtmerrie. Na de eerste dag vond ik het een wonder dat alles nog heel was. Maar na een paar dagen ging het al een stuk beter. Het moeilijkste moment is als je ’s morgens instapt en wegrijdt. Dan ga je automatisch rechts rijden. Om dat te voorkomen hebben we nu een briefje op het dashboard geplakt om op tijd tot de orde geroepen te worden.

Er zijn telefoongesprekken geweest over kopen en verkopen met aan- en verkoop makelaars. Maar ondanks deze energievretende zaken hebben we ons toch lekker kunnen ontspannen. Wat absoluut heeft geholpen is de ontzettend vriendelijke Ierse bevolking. Ieren zijn erg aardig, behulpzaam, geduldig en erg geïnteresseerd in waar je vandaan komt. Opvallend is dat ze allemaal beginnen over Trump. Toen ik bij onze tweede B&B uit de auto stapte met pet op en zonnebril vroeg de heer des huizes of ik misschien Amerikaan was want hij moest niets hebben van Trump. Gelukkig kon ik hem geruststellen.

Ik ga nu niet al onze vakantie ervaringen opschrijven want dat wordt snel saai om te lezen. Vooralsnog zien we veel mooie plaatjes en genieten we van mooi weer en lekker eten. Misschien tot volgende week.

Ik schrijf regelmatig over Trump. Meestal niet erg positief. Vorige week ging het onder andere over de handen en benen van Trump. Eén van mijn tennisvrienden wilde mijn blog openen op zijn werk. Dat lukte niet omdat de firewall die afbeeldingen beschouwde als ontoelaatbaar. Hij ontving de volgende melding:

Misschien gaat het helemaal niet over die handen en benen maar is de naam Trump al voldoende om als porno bestempeld te worden. Ik zal proberen Trump voorlopig uit mijn stukjes te weren.

Verhuizen

De meeste mensen in mijn omgeving weten het al, we gaan verhuizen. Na 30 jaar Wouwse Plantage gaan we ons heerlijke huis verlaten. We gaan een nieuw heerlijk maar iets kleiner huis zoeken in de directe omgeving van onze dochter, schoonzoon en 2 kleinkinderen. We willen onze kleinkinderen graag zien opgroeien. Aangezien zij enige tijd geleden zijn verhuisd naar Warnsveld werd dat erg lastig door de grote afstand. Wij zoeken nu iets in Zutphen of Warnsveld. Met bloedend hart zullen we afscheid nemen van vrienden en kennissen en een nieuw bestaan gaan opbouwen. Inmiddels hebben we al kennisgemaakt met de huizengekte van overbieden en snel beslissen. Maar nu gaan we eerst even op vakantie naar het zonnige Ierland. Ik kan niet garanderen dat ik de komende twee zondagen een stukje voor mijn blog zal publiceren.

Deze week hoorde ik op het nieuws een enorm geruststellend bericht: De gezondheid van President Trump is uitstekend. We kunnen rustig slapen, hij zal nog lange tijd bij ons zijn.

Trump onderging dinsdag een medische controle in het Walter Reed National Military Medical Center. Daaruit blijkt dat de president beschikt over een sterke hart-, long- en hersenfunctie. Uit het medisch rapport blijkt dat zijn algemene fysieke conditie “uitstekend” is. Dokter Sean Barbarella, zijn persoonlijke arts, berekende zijn “hartleeftijd”, die 14 jaar onder zijn eigenlijke leeftijd zou liggen. Donald is wel een beetje te zwaar, hij weegt 119 kilo. Ik weet niet of dat mét of zonder onderbroek is. Dat maakt nogal uit bij zo’n grote man. Hij heeft ook blauwe plekken op zijn handen en gezwollen onderbenen.

Hij heeft wel rare handen, maar ik zie hier geen blauwe plekken. Misschien op zijn handpalmen. Het Witte Huis heeft de blauwe plekken op Trumps handen eerder toegeschreven aan frequent handen schudden, het gebruik van aspirine en lichte irritatie van zacht weefsel. Het zou natuurlijk ook kunnen dat Melania erg hardhandig is. Over blauwe plekken op andere lichaamsdelen heeft dokter Barbarella niet gerept. Ik heb bij Mark Rutte nooit blauwe plekken op zijn handen gezien terwijl die toch ook ontzettend veel handen schudt.

Zijn onderbenen dan, die zien er inderdaad wel een beetje raar uit.

De arts raadt de president wel aan om af te vallen. Hij heeft aanbevelingen gekregen over voeding, de inname van een lage dosis aspirine, verhoging van de fysieke activiteit en het voortzetten van gewichtsverlies.

We weten natuurlijk niet of er vóór dokter Barbarella misschien al een andere arts is geweest die mogelijk tot minder positieve resultaten kwam. Die zou dan direct ontslagen zijn en waarschijnlijk ook strafrechtelijk vervolgd worden.

Laten we hopen dat het met die blauwe plekken en onderbenen goed komt. Want stel je voor, wat zou er gebeuren als we Donald niet meer in ons midden zouden hebben. Dan zou misschien de Straat van Hormuz weer opengaan, zouden de benzine- en gasprijzen weer tot normale niveaus terugkeren. Dan zouden er wellicht oorlogen beëindigd worden in plaats van beginnen. Hoe dan ook, hij is er nog.

De Jumbo waar wij onze boodschappen doen is onlangs verbouwd. Gevolg is een ruimere opstelling, maar ook dat alles op een andere plaats ligt. Heel vervelend. Dus zit er niets anders op dan af en toe te vragen waar een bepaald product ligt. Tegenwoordig wordt je in de supermarkt ook al geholpen door iemand die geen Nederlands spreekt. In de horeca was dat al heel gebruikelijk.

Sommige mensen vinden dat heel irritant. Ik ben er wel aan gewend. We hebben gewoon niet genoeg handjes in Nederland. Er zijn ook niet genoeg handjes om de elektriciteitskabels in de grond te leggen en extra transformatorhuisjes te plaatsen.

Maar ook niet om de duizenden huizen te bouwen waar zo’n enorme behoefte aan is. Meer immigratie zou je zeggen. Maar die mensen hebben ook weer een huis nodig. Ze bouwen dan als het ware hun eigen huis. Daar schieten we niets mee op. Van onze politiek leiders heb ik tot nu toe nog weinig ideeën gehoord om deze gordiaanse knoop te ontwarren.  We hebben eigenlijk een stevige pandemie nodig om wat woonruimte vrij te maken. Of zoals tijdens de coronapandemie wel werd gezegd: het is alleen maar dor hout dat opgeruimd wordt. Dat is overigens niet de oplossing waar mijn voorkeur naar uitgaat aangezien ik waarschijnlijk tot het dorre hout gerekend wordt.

Voor de lezers die niet bekend zijn met de gordiaanse knoop:

De gordiaanse knoop staat symbool voor een onontwarbaar probleem dat met daadkracht of een radicale oplossing kan worden overwonnen.

Tim

Vorig weekend zijn we met vrienden Jaap en Lizette naar Antwerpen geweest, met de waterbus. Jaap chauffeerde ons met zijn elektrische bolide naar Lillo. Lillo is een bijna uitgestorven dorp op de rechter oever van de Schelde. Behalve een restaurant en een museum heeft Lillo ook een halte van de waterbus. Op de pier naar de aanlegsteiger stonden al enkele enthousiaste passagiers te wachten. Jaap constateerde echter op de app van de vervoersmaatschappij dat de dienst die wij zouden nemen vervallen was. De volgende waterbus kwam gelukkig al na een half uur. Erg druk was het niet in de bus.

Na een uur varen stapten we uit in het centrum van Antwerpen. Onderweg naar het MAS (Museum aan de Stroom) kwamen we meneer Wijdbeens nog tegen.

Na een hapje en een drankje op een Antwerps terras hebben we enkele uren doorgebracht in het MAS. Teruggekomen bij de aanlegsteiger van de waterbus wachtte ons een onaangename verrassing, de volgende twee diensten waren vervallen. Een medewerker van een andere waterbus vertelde ons dat er “twee boten waren stilgevallen”. Ik kan mijn toetsenbord helaas niet plat Vlaams laten typen.

Ik vond het in ieder geval wel “unique” dat de dienstregeling erg onbetrouwbaar was. We hebben maar wat gewandeld in het centrum van Antwerpen wachtend op een waterbus die níet was stilgevallen. Die kwam dan ook na een uur. De conductrice was er niet alleen om de kaartjes te controleren, maar ze zorgde er ook voor dat de boot netjes en proper was.

We hebben de dag afgesloten in het enige restaurant in Lillo wat best goed was.

Oh oh Yeşilgöz

Dilan Yeşilgöz zat vorige week in het programma Buitenhof waar de AZC-rellen ter sprake kwamen. Ze zat daar als vice premier (Jetten was in het buitenland). Ze vertelde dat het niet de schuld was van de VVD (let op, ze zat daar als vice premier, niet als VVD-minister) dat die asielwetten gestrand waren. Ze noemde ze niet bij naam, maar ze bedoelde de PVV die tegen hun eigen asielwetten stemde en D66 die in de Eerste Kamer tegen stemde. Dat is allemaal waar, maar het laatste kabinet Rutte (met CU en CDA) viel doordat de VVD een kant en klare asielwet net niet goed genoeg vond. Als dat kabinet niet was gevallen en die wetten dus wel waren aangenomen, dan hadden we ook niet de vorige rampzalige regering gehad. En ook daar zat de VVD in zonder een enkel resultaat op het gebied van asiel. Het is tamelijk schaamteloos hoe de VVD hun straatje voortdurend schoonveegt terwijl ze bij alle ellende direct betrokken zijn geweest. Amen.

Fatbikes

Wetgeving op het gebied van fatbikes komt eraan zegt minister Karremans. Ik moet het nog zien, maar laten ze nu eerst eens beginnen om grip te krijgen op illegale import van fatbikes die niet aan Europese en Nederlandse regelgeving voldoen. Bekijk het onderstaande filmpje waarin duidelijk wordt dat ieder kind zo maar een levensgevaarlijke fatbike kan kopen.

In Europa zijn normen opgesteld waarin vastgelegd is waar goederen aan moeten voldoen zodat ze veilig gebruikt kunnen worden (de CE markering). Het is nog steeds verboden om goederen in Europa en dus ook in Nederland op de markt te brengen die niet aan die normen voldoen. Veel wat via Chinese webwinkels Europa binnenkomt voldoet hier niet aan. Zo ook deze fatbike. Misschien is een totaal verbod op Ali expres een idee.

Er zijn altijd een paar momenten na de winter die voor mij een teken van lente zijn. Als ik de eerste tjiftjaf hoor, dat is zo’n moment. Meestal hoor ik een tjiftjaf tijdens een wandeling in het bos of zo. Maar dit jaar zat er een tjiftjaf bij ons in de tuin, de lente in onze tuin.

De tjiftjaf is een heel onopvallend vogeltje. Hij behoort tot de categortie KBV-tjes (klein-bruin-vogeltje). Maar zijn geluid is onmiskenbaar, hij roept namelijk voortdurend tjiftjaf.

Gisteren bloeide de paarse morgenster voor het eerst. Sinds een paar jaar hebben we de paarse morgenster in onze tuin (er is ook een gele morgenster). Hij is er spontaan vanzelf gekomen en het worden er steeds meer.

De morgenster bloeit alleen ’s morgens als het droog en zonnig weer is. Iedere ochtend is de bloem open en rond het middaguur gaat hij weer dicht.

Als ook de gierzwaluwen weer in het land zijn, is het pas echt lente. Dan kan je de lente horen gieren. Als je de gierzwaluw eenmaal hebt gezien en gehoord, vergeet je hem nooit meer.

Stemmingmakers en oproerkraaiers

Deze week in Loosdrecht was het een komen en gaan van politici die de demonstranten kwamen vertellen dat ze op een geweldige manier aan het protesteren zijn tegen een AZC (overigens gaat het daar niet om een AZC maar om een noodopvang). Op een platte kar stond Gidi Markuszower naast een doodskist met de letters ‘democratie’. “Wat u hier doet, is een voorbeeld voor alle gemeenten in Nederland”, zei Markuszower in zijn toespraak. Hij was niet de enige landelijke politicus bij de ‘rouwstoet’. Ook de afgesplitste BBB’er Mona Keijzer was in het dorp. Net als Forum-leider Lidewij de Vos.

Dat deze politici een asielstop willen is bekend. Maar wat dan moet gebeuren met de asielzoekers die nu al in ons land zijn, dat vertellen ze niet. Je kan die mensen niet over de Duitse of Belgische grens zetten want de Duitse en Belgische autoriteiten zullen ze net zo snel weer terug brengen. Dus wat Markuszower , Mona Keijzer en Lidewij de Vos doen is louter stemmingmakerij. Niet vreemd dat er vervolgens demonstraties uit de hand lopen en dat er een aanslag op een politieke partij volgt. Net als Wilders kunnen ze prima vertellen wat er niet goed is, maar hebben ze geen oplossingen.

Als er veel zonnestroom wordt opgewekt en de vraag is laag, dan wordt de prijs van elektriciteit laag. Kwestie van vraag en aanbod. Dat is bijvoorbeeld het geval tussen 11 en 15 uur. Vrijdag was de prijs van onze elektriciteit heel  erg laag, zelfs negatief (-47 cent) gedurende ongeveer 3 uren. Dus voor iedere kilowattuur die je verbruikte verdiende je 47 cent.

Ik las in de krant dat het opladen van een elektrische auto ongeveer €10 opleverde. Wij hebben een hybride auto. Die kan je niet aan een paal opladen, die laadt zichzelf op tijdens het rijden. Maar we hebben wel een combimagnetron die een zelfreinigingsstand heeft die een paar kWh verbruikt tijdens zo’n reiniging. Door die aan te zetten hebben we toch een beetje gebruik kunnen maken van die bonusstroom. Gelukkig kan ik met een app de zonnepanelen uit laten schakelen zodra de stroomprijs negatief wordt. Want anders zouden we gaan betalen voor de stroom die de zonnepanelen aan het net zouden leveren. Zodra de prijs weer positief wordt, gaan de panelen automatisch weer aan. Ik ben nog steeds blij met ons dynamische contract, ondanks de koude dure maanden januari en februari. Want vanaf april tot en met september krijgen we juist geld terug!

Ruzie in egelland

Onze egel heeft ineens rare witte strepen over haar stekels. Ik vermoed dat ze onder een net te laag wit geverfd hekje is doorgekropen.

De oppositie wil niet

In zijn wekelijkse column schreef Özcan Akyol deze week dat dit minderheidskabinet niets presteert en hij verwijt dat Rob Jetten. Dat verwijt is misschien waar. Maar zolang de oppositiepartijen niet van plan zijn om uit hun schuttersputjes te komen en niets willen toegeven uit angst voor electoraal verlies, verandert er niets en belandt ons land in een onbestuurbare patstelling. Eigenlijk is dat al zo.

Iedereen wil wel geld uitgeven, maar niemand wil inleveren. Elke oppositiepartij heeft wel argumenten om tegen een voorstel te stemmen en met zo veel partijen zijn er dus ook erg veel tegenstemmers. De tegenstemmers komen ook wel met voorstellen, maar daarvoor zijn er weer andere tegenstemmers. Dat maakt een minderheidskabinet onmogelijk. Dat is ook voorspeld, maar als zelfs een partij zijn eigen voorstel wegstemt (PVV), wordt regeren wel heel ingewikkeld. Ik heb wel een beetje medelijden met Rob Jetten. Hij wordt niet de kop van Jut, maar wel de kop van Jet.

Onze week in de Achterhoek was super. Prachtig weer, maar voor de tuin en de grondwaterstand niet best. Buurman Lauran heeft de beesten goed verzorgd en ook nog 4 Aziatische hoornaars uit mijn vangpot naar de andere wereld geholpen door ze met vangpot en al in de vriezer te leggen. Dit was het resultaat:

Toen we zaterdagmiddag thuiskwamen zat er alweer een volgende exemplaar in mijn vangpot die woest probeerde te ontsnappen.

Dit exemplaar viert momenteel een langdurige wintersportvakantie in onze vriezer.

We hebben mooie fietstochten gemaakt, onder andere langs het riviertje De Berkel. In die rivier zijn diverse stuwen aangebracht om het waterniveau te regelen. Bij die stuwen is het niveauverschil soms anderhalve meter.

Twee riviertjes de Berkel en de Slinge komen hier bij elkaar. Dit is goed op de volgende foto te zien.

Om vissen de kans te geven om stroomopwaarts te zwemmen zijn vistrappen aangelegd. Zo kunnen ze het hoogteverschil in kleine stapjes overwinnen.

Tijdens onze fietstochtjes werden we regelmatig gepasseerd door oude van dagen (waartoe ik natuurlijk niet behoor!) die als het ware meededen aan de Amstel Goldrace. Hoogste ondersteuning, hoogste versnelling, dus weinig trappen en hard rijden. Logisch dat ze vaak vallen in bochten en als ze tussen paaltjes door moeten rijden. Wij rijden meestal ongeveer 16 á 17 km/uur. Dan kan je nog een beetje om je heen kijken en genieten van de omgeving.

De camping was enorm kindvriendelijk. Diverse speelplaatsen, een speelbos en een overdekte speelplaats voor het geval van slecht weer. Opa op de wip met kleindochter.

Er was af en toe ook gewoon corvee.

We zijn een weekje op vakantie, met de caravan naar Ruurlo. Dat is in de buurt van onze nieuwe kleinzoon en kleindochter Lea die komt logeren deze week. Het is ook in de buurt van onze vriend André die we al lang niet gezien hebben. Vanavond gaan we met hem uit eten. Herman de poes en de egel krijgen hun natje en droogje van buurman Lauran zoals altijd tijdens vakanties.

Het blijft leuk om het leven van de egel te volgen. Deze week weer een nieuwe episode, een nieuwe lover.

Drukte om de schijf van vijf

De schijf van vijf is vernieuwd. De belangrijkste verandering is dat het voedingscentrum adviseert om minder (rood)vlees en meer peulvruchten te eten. Omdat het gezonder is, maar ook vanwege het klimaat. Geheel volgens verwachting roepen mensen dat het allemaal belachelijk is. Tijdens de borrel en hapjes na een tenniswedstrijd ging het ook helemaal los. “Belachelijk, dat moet ik toch helemaal zelf weten. Dat zeggen ze dan juist nu het barbecue seizoen aanbreekt”.

Het is zeker waar, je mag het zelf weten. Niemand verbiedt je om te barbecueën. Het is ook slechts een advies, net zoals er een advies is om minder of niet te roken, omdat dat niet gezond is. Ik snap ook de eigenaar van een Mexicaans vleesrestaurant wel dat hij vindt dat zijn gasten het zelf mogen bepalen. Caroline van der Plas van de bijna verdwenen partij BBB vindt dat er sprake is van “vingertje wijzen en angstporno”. Zij zegt dat geïmporteerde peulvruchten nog slechter zijn voor het klimaat dan dan vlees van eigen bodem. Het is toch echt bewezen dat rundvlees wel het meest klimaatvervuilende product is dat in ons land verkocht wordt. En peulvruchten worden ook door haar eigen boeren verbouwd.

Ook in dit geval wordt er gereageerd op dezelfde manier als bij roken, vliegen, Zwarte Piet, hard rijden etc. “Ze pakken alles van je af, je mag hier ook niets meer”. Volgens mij mag je in Nederland nog steeds heel veel maar wordt er soms een kleine aanpassing van je gedrag gevraagd voor het algemeen belang, voor het belang van onze kinderen en kleinkinderen en soms ook voor de rest van de wereld.

Voor Caroline van der Plas heb ik een advies: Emigreer naar Paragay. Daar mag bijna alles en kan je zonder ongevraagd advies toch net zo veel vlees eten als je wilt.