Maand: september 2020

“A day in a life” is een mooi nummer van de Beatles, van de LP Sgt. Pepper.

In mijn geval gaat a day in a life over afgelopen woensdag. De weersverwachting was “wisselvallig”. Maar we besloten toch om een fietstocht te gaan maken. Een rondje Walcheren van een dikke 60km. Onze e-bikes trotseerden moeiteloos de harde tegenwind. Na een schitterende tocht langs de kust en door de duinen kwam Vlissingen in zicht. We kennen daar een leuk restaurant met zicht op de monding van Schelde. Een prima plek voor een latte met appeltaart. Ik had net de eerste hap in mijn mond gedeponeerd toen ik achter me een discussie hoorde tussen een man en de serveerster. Het ging over een stel dat zich volgens de man niet had geregistreerd in het coronaschrift. De serveerster zei ja en amen en ging weer aan het werk. Marleen sprak de man op vriendelijke toon aan en zei “meneer, registratie is niet verplicht hoor”. Het was een oudere man (mijn leeftijd ongeveer) met een zure snor en een chagrijnig gezicht. Je hebt vrolijke snorren en zure snorren. Ik heb een vrolijke snor vind ik zelf, maar hij dus niet.

De discussie begon dus opnieuw. Ik draaide me om en deed ook nog een duit in het zakje en zei nogmaals duidelijk dat het restaurant de bezoekers er op moet wijzen, maar dat registratie niet verplicht is. Kreunend van ingehouden woede zei de man “HET IS WEL VERPLICHT!!!”. Ik haalde mijn schouders op en draaide me weer om. Niet mee te praten, een chagrijnige zielenpoot.

Na Vlissingen volgde Middelburg en daarna Veere. Daar begon het te regenen. Regenjas aan en verder maar. Van de 60km hebben we ongeveer 20km regen gehad van serieuze omvang. Eenmaal weer op de camping brak de zon door en werd ik geconfronteerd met een nieuwe overbuurman. Een jeugdig Duits stel in een camperbusje met een zwarte partytent ervoor. Ik had nog nooit een zwarte partytent gezien.

Ik was aan het eind van de vakantie begonnen aan een boek. Ik ben een slechte lezer, erg snel afgeleid door omgevingsgeluiden. Daarom wil het op een camping nog wel eens lukken. Maar niet met deze nieuwe overbuurman. Zijn radio met Duitse zender stond te hard, hij lurkte bier uit een flesje, boerde regelmatig en communiceerde op ruzieniveau met zijn vriendin of echtgenote. Als hij een boer liet, werd direct mijn blik getrokken naar zijn, voor zijn leeftijd, veel te dikke buik. Als hij te hard sprak, werd mijn blik getrokken naar zijn ongeschoren hoofd met buitengewoon lullig hoedje erop. Ik wist het zeker, hij zal nooit mijn vriend worden.

Vier jaar geleden heb ik mijn ZZP-bedrijf verkocht aan een collega. Af en toe spreken we elkaar nog. Enkele weken geleden kwam hij op bezoek omdat ik nog wat spullen had gevonden die hij mogelijk zou kunnen gebruiken. Hij wilde me graag nog een presentje geven want de overname had hem geen windeieren gelegd. Dus viel er een week later een dinerbon in de bus voor een diner in een specifiek restaurant in Middelburg. De avond na de fietstocht hebben we de bon verzilverd met een 7-gangen haute-cuisine diner. Leuke afsluiting van de vakantie want vrijdag zijn we thuis gekomen.

Zonsondergang 2

Vorige week had ik wat foto’s van een zonsondergang aan het Zeeuwse strand bijgevoegd. Dat doe ik nogmaals. De vorige was bij laagwater, deze bij hoogwater.

Wij genieten twee weken van het mooie nazomerweer aan de Zeeuwse kust. Het dansevenement van zondag valt precies in die vakantie en dus was ik genoodzaakt om in het weekend terug te komen.

In september nog naar het strand en zwemmen in een opgewarmde zee. Voor het weer heb je Frankrijk niet meer nodig. De camping waar we verblijven is op loopafstand van het strand. Dat biedt mogelijkheden voor een romantische zonsondergang.

Ook ’s avonds in het donker kan het nog lekker zijn aan het strand, maar nadat de wind naar het noorden draaide en flink in kracht toenam, werd het een stuk frisser.

Het evenement dansen in de natuur waarvoor ik zaterdag en zondag thuis moest zijn, kon rekenen op overweldigende belangstelling.  Er hebben zich veel meer mensen aangemeld dan we konden plaatsen zodat ik veel mensen heb moeten teleurstellen. Op deze prachtige nazomer zondag was het heerlijk om door het bos te lopen en naar de 5 dansacts te kijken.

De middag werd afgesloten met de Jerusalema. Eén van de danseressen die had opgetreden, heeft ons de pasjes van de Jerusalema geleerd. Van jong tot oud, van soepele heupen tot stijf gestuntel (o.a. van mezelf). Maar wel erg veel lol. Ik durf het aan om een filmpje hiervan te laten zien. Alhoewel bij het zien ervan mij het koude zweet uitbrak.

Daarna weer snel naar de Zeeuwse kust voor nog een paar zonnige vakantiedagen en nog even snel deze blog in elkaar knutselen.

Zondag 20 september is er op onze natuurpoort een mooi evenement. Eerst om 13.00 uur “Dansen in de natuur deel 2” door professionele dansers. Vorig jaar bij de officiële opening van de natuurpoort was de eerste “Dansen in de natuur”.

Daarna om ongeveer 15.00 uur gaan hopelijk heel veel mensen op ons activiteitenveld Jerusalema dansen. Een wereldwijde dance challenge ter bevordering van saamhorigheid door plezier in deze lastige coronatijd. Voor informatie kijk even op http://natuurpoortwouwseplantage.nl/activiteiten/ en doe mee! Aanmelden is wel noodzakelijk i.v.m. de coronaregels (op mail@natuurpoortwouwseplantage.nl).

Demo door Marleen

Lang was de weersvoorspelling voor vandaag (zaterdag) niet best, regen. Maar gelukkig keerde het tij en werd het een redelijk zonnige dag in Rosmalen. Marleen heeft vandaag gedemonstreerd hoe je in 30-45 minuten iemand op karton zet. De hele dag bleven veel mensen staan om te kijken naar de snelheid van Marleen, naar het formaat en de ondergrond karton. Die grote stukken karton haalt ze bij de fietsenwinkel. Elektrische fietsen worden compleet in een doos bezorgd. Daar snijdt ze het gewenste formaat uit.

Viruswaanzin

Deze week viel er een pamflet in de bus.

Al de derde keer in enkele weken. Van een groep mensen die zich “terugnaarnormaal.nl noemen. Deze mensen vinden dat corona een gewoon griepje is en dat we met al die maatregelen moeten stoppen. Er worden 7 experts genoemd die dit onderschrijven:

Prof. Pierre Capel. Emeritus professor immunologie. Emeritus, dus gepensioneerd en waarschijnlijk dementerend. Dan zeg je weleens iets bijzonders.

Prof. Michaela Schippers. Behavior & Performance Management. Hoe zij nu weet of corona een gewoon griepje is, is mij niet duidelijk. Een meeprater misschien.

Drs. Rob Elens. Huisarts en oprichter van Zelfzorg Covid-19. Een soort Klazien uit Zalk.

Drs. Mario Ortiz Buijsse. Biochemicus. Een biochemicus is nog geen viroloog.

Drs. Renate Tillema-Schoon. Medisch specialistisch psychiater. Zij moet misschien de rest van dit groepje eens onder handen nemen.

Drs. Willem Engel. Oprichter Stichting Viruswaarheid en dansleraar. Bekend van de protestacties. Hij kan wel goed dansen. Moet bij ons de Jerusalema komen dansen. Dan gaat het misschien wel over.

Mr. Jeroen Pols. Jurist.  Ook niet echt doorgeleerd over virussen.

Net zo gemakkelijk kan ik er nog een expert aan toevoegen:

Prof. Doctor Ingenieur Louis Krook. Expert op het gebied van balspellen. Had lang geleden een medische encyclopedie in de kast staan (alleen bestond corona toen nog niet maar een kniesoor die daar op let). Als er maar een paar titels voor je naam staan.

Ik ken de mensen die deze pamfletten en krantjes in ons dorp bezorgen. Het zijn mensen die zich graag bezig houden met complottheorieën en andere bijzondere theorieën zoals dat de aarde plat is. Volgende week is er zelfs een European flat earth conference in Amsterdam

(https://www.facebook.com/pages/category/Event/European-FE-Conference-652780891529505/).

Ik snap niet dat die mensen niet zelf eens gaan kijken naar de rand. Ik zou daar erg nieuwsgierig naar zijn! Zou daar een bord staan “doodlopende straat” of “mooi uitzichtpunt”? Of gewoon een zwart gat?

Ik denk dat het nu wel duidelijk is dat ik geen aanhanger ben van de stichting Viruswaanzin. Tegenwoordig noemen ze zich overigens Viruswaarheid. Ik weet niet wat de reden is van deze naamsverandering, maar kennelijk hebben ze een probleem met het onderscheid tussen waanzin en waarheid. Maar dat was me al duidelijk.

Dat is toch fijn om te lezen. In een lijst van 41 van de meest welvarende landen heeft Nederland de gelukkigste jeugd.  Op de laatste plaats staan overigens de kinderen in de Verenigde Staten, hetgeen me niet verbaast. Deze lijst is 7 jaar geleden ook al opgesteld en toen stond de Nederlandse jeugd ook al op één.

Je bent gezegend om geboren te zijn in Nederland. Zo gelukkig al die kinderen en jongeren. Maar wat gebeurt er toch met veel van die kinderen als ze volwassen worden? Al die vuilspuiterij op sociale media als iemand iets durft te zeggen wat anderen niet bevalt. Die mensen kunnen toch niet gelukkig zijn zou je zeggen.

In mijn eigen omgeving wordt ik regelmatig geconfronteerd met mensen die mij ongelukkig maken. Ongelukkig, gefrustreerd en vooral heel erg boos. Sommige van mijn met zorg uitgezette wandelroutes worden geteisterd door mensen die vroeger ook tot de gelukkigste jeugd ter wereld behoorden. Wat is er met hen gebeurd dat ze zijn afgegleden tot vandalen? Die kunnen niet gelukkig zijn, anders doe je zo iets niet. Of worden ze juist gelukkiger van het stelen van een routebordje? Het slachtoffer is een kinderroute, de route salamander. Het routebordje dat ik voor die wandeling heb ontworpen, is kennelijk zo leuk dat het regelmatig gepikt wordt.

Dat er is één verdwijnt is vervelend. Maar voordat ze één bordje heelhuids hebben weten los te peuteren, zijn er al meerdere gebroken. Ik had een deel van de bordjes al met 4 schroefjes vastgezet na eerdere “ervaringen”. Maar nog niet allemaal.

Wie zou dat nou doen? Een opa die denkt “een leuk bordje voor mijn kleinzoon die daar nóg gelukkiger van zal worden?” Of misschien voor zijn echtgenote om een uit de hand gelopen echtelijke ruzie goed te maken, om haar wéér gelukkig te maken? Eén ding is zeker, hij of zij maakt mij er erg ongelukkig mee.