Maand: april 2023

Twee weken geleden liet ik voetbal door de ogen van een Amerikaan zien. Deze week een alternatieve analyse van de wedstrijd Frankrijk – Nederland:

Ik was geschokt

Vorige week stond er een artikel in de krant over misstanden bij het Amsterdamse studentencorps. In het artikel vertelt de voorzitter van het corps over een onderzoek dat ze door een advocatenkantoor hebben laten uitvoeren. Enkele uitkomsten van dat onderzoek:

• Jarenlang sprake van structureel geweld. Reactie van de voorzitter: “Ik was geschokt. Niet eens zozeer door het feit dat er geweld plaatsvond, want dat wisten we al. Maar vooral omdat het geen kleine minderheid betrof en bij de meerderheid werd dat ook normaal gevonden”.
• Aspirant-leden werden als onderdeel van hun ontgroening in elkaar geslagen. In enkele dispuuthuizen stond dat bij wijze van spreken zo op de kalender. Dat leverde allerlei letsel op: mank lopen, striemen, kneuzingen, botbreuken en hersenschuddingen.”

De voorzitter was dus geschokt toen hij de resultaten van het onderzoek las. Waar heb ik dat eerder gehoord. Alle bestuurders bij de toeslagenaffaire waren ook geschokt, of hadden buikpijn gehad of hadden er geen actieve herinnering aan. Waarschijnlijk hebben al die bestuurders ook bij dit studentencorps gezeten en geleerd dat je met geschokt zijn of buikpijn hebben of geen actieve herinnering eraan hebben, heel ver kan komen.

De aanbevelingen in het rapport zijn openbaar gemaakt, de inhoud helaas niet. Want dat zou mogelijk herleidbaar zijn tot personen en dan zou niemand meewerken aan het onderzoek.

Op de vraag of er voor ernstige misdragers gevolgen moeten zijn, antwoordt de voorzitter het volgende: “Het rapport kan niet de reden zijn om er nu mensen uit te gooien. Dat was niet de opzet van het onderzoek”.

De rol van de voorzitter zelf: “Ik ben lid van een van de zes mannendisputen die in 2021 in opspraak raakten. Het ging toen om grove mishandeling en vernedering . Ik ben nog wel de juiste persoon om de disputen te corrigeren, misschien juist omdat ik het zelf heb meegemaakt”.

Ik hoop dat er nog enige “reiniging” komt voordat deze studiebollen in onze maatschappij losgelaten worden.

Trekzak

Tijdens de après -tennis is het altijd reuze gezellig. Op een zeker moment kwam de trekzak van Kees ter sprake. “Goh Kees, ik heb zelf in het verleden veel last gehad van een tenniselleboog, een voetbalknie ken ik ook. Maar van een trekzak had ik nog niet gehoord. Heb je er veel last van?” Maar Kees is de muzikant in ons tennisgezelschap en een trekzak bleek een soort accordeon te zijn. Om precies te zijn een diatonische accordeon. Het is gebaseerd op het principe van de doorslaande tong. Dat kon ik als amuzikaal mens niet weten. Misverstand, sorry. Voor andere à muzikale mensen hierbij een ultrakorte intro tot de diatonische accordeon.

ps. De persoon in het filmpje is niet Kees!

Zwartrijden

Conducteurs durven niet meer door de trein te lopen omdat ze confrontaties met zwartrijders vrezen. Afgelopen weken weer meerdere ernstige incidenten in de treinen. Dat is niet altijd nodig. In New York zorgen veel zwartrijders er zelf voor dat ze de conducteur helemaal niet tegen kunnen komen zoals te zien op het onderstaande filmpje. Misschien waait deze methode over naar Nederland. De conducteur kan dan gewoon weer door de trein lopen.

ultieme manier van zwartrijden

Onze badkamer is klaar, vorig weekend al. In precies 10 werkdagen. Onze aannemer was een Georgiër, Mamouka. Dertig jaar geleden kwam hij als 25 jarige in z’n eentje naar Nederland. Hij kende hier niemand, sprak geen Nederlands en zocht een mogelijkheid om aansluiting te vinden. En zo belandde hij in de dichtstbijzijnde kerk. Daar werd hij aangesproken door een dame die hij nu nog altijd beschouwd als een soort tweede moeder. Hij leerde heel snel Nederlands en ging in Rotterdam naar de HEO. Inmiddels is hij al lang genaturaliseerd tot Nederlander met een goede vocabulair en een grappig accent. Na een lang dienstverband bij een bedrijf in pompen en compressoren verloor hij twee jaar geleden zijn baan omdat het bedrijf naar Tsjechië verhuisde. Mamouka besloot een nieuwe weg in te slaan en begon een aannemersbedrijfje voor allerlei renovatieprojecten zoals de make over van onze badkamer.

Wij hadden bij twee bedrijven offertes laten maken. Het eerste bedrijf maakte de offerte op basis van telefoongesprekken, foto’s en filmpjes. Die offerte zag er gedegen uit en de prijs was niet onredelijk. Mamouka kwam zelf kijken samen met een van zijn mensen. Bij die eerste kennismaking stond hij direct met 1-0 voor want hij is een innemende, vriendelijke, open persoonlijkheid. Hij benadrukte voortdurend dat hij staat voor volledige ontzorging en dat alle wensen mogelijk zijn. Zijn offerte was ongeveer gelijk aan de eerste, dus de keus was snel gemaakt.

De week voordat het project zou starten, werden de spullen geleverd. Twee pallets. Een pallet met tegels van bijna 1200kg en een pallet met een hele grote douchecabine met hele zware glaswanden.

Ik was ervan uitgegaan dat de chauffeur met zijn pompwagen de pallets zo het atelier van Marleen zou inrijden. Maar helaas, hij mocht niet over een drempel heen i.v.m. mogelijke beschadiging van de spullen. Zelfs niet over een heel klein drempeltje. En dus waren Marleen en ik genoodzaakt om de boel uit te pakken en naar binnen te sjouwen. Hetgeen om het heel voorzichtig te zeggen niet meeviel.

Op de afgesproken dag, 4 april, begonnen de mannen aan de klus. Ze stopten met werken als het werk het toeliet. Soms was dat negen uur ’s avonds. Dan begonnen ze de volgende dag gewoon wat later. In het weekend ging het gewoon door, ook op tweede paasdag. Tenzij wij daar bezwaar tegen zouden hebben gehad. Afval zoals puin werd iedere dag meegenomen en de werkplek werd iedere dag netjes opgeruimd en gezogen voordat ze naar huis vertrokken.

Mamouka kwam af en toe kijken of het allemaal naar wens verliep en maakte foto’s en filmpjes. Gisteren kwam hij om het eindresultaat te bekijken en weer om foto’s en een filmpje te maken. Hij maakt namelijk van ieder project een filmpje van het hele proces van beginsituatie tot eindresultaat. Dat filmpje krijg je als opdrachtgever. Ik heb enkele van die projectfilms gezien en dat ziet er leuk uit.

We zijn bijzonder tevreden over het eindresultaat en blij dat we voor deze bijzondere man met zijn clubje harde werkers hebben gekozen.

Varen op de Oosterschelde

Vandaag waren we uitgenodigd door vrienden die enkele leuke gebeurtenissen te vieren hadden. Enkele dagen gelden was 20ºC en zon voorspeld. Maar aangezien er sprake was een depressie die uit het oosten kwam, was voorspellen ineens niet meer mogelijk. Een depressie uit het oosten komt namelijk bijna nooit voor. En dus werd de 20º gereduceerd tot 10º en werd de zon vervangen door wolken en regen. Het uitje betrof een boottocht over de Oosterschelde in een Tjalk compleet met lunch en diner. Gelukkig stopte de regen zodra we de haven uitvoeren, maar de 10º bleef.

Onze stuurvrouw vroeg of ik ook een stukje aan het roer wilde.

Ze had kennelijk zo veel vertrouwen in “mijn maritieme ervaring” dat een aanvaring of aan de grond lopen niet zou gebeuren.

Laatst bekeek ik een filmpje op YouTube waarin een Amerikaan een video bekijkt waarin wordt uitgelegd wat voetbal is. Ik heb enkele korte stukjes uit het filmpje geknipt omdat het zo grappig is dat deze Amerikaan, zoals vele andere amerikanen vermoed ik, geen enkel idee heeft wat er buiten de VS gebeurt en dat er ook andere sporten zijn dan American football en baseball. Hij heeft naar het laatste WK gekeken en probeert nu aan de hand van een video iets te begrijpen van voetbal en verwondert zich onder andere over de grootte van een voetbalveld.

Camera’s in buitengebied.

Wouwse Plantage komt nogal eens in het nieuws. Minimaal 1x in de week bij de fileberichten, maar ook in verband met een container waarin men een tandartsenpraktijk wilde vestigen, een boerderij met een laboratorium voor onderzoek afgebrand en pas weer een man die bij een handgemeen niet geheel ongeschonden uit de strijd kwam. Zaterdag weer een hele pagina in de krant terwijl het hier toch best rustig is.

Wij hebben hier geen boze boeren die agressief met intimiderende trekkers hun gelijk proberen te halen zoals bijvoorbeeld in Gelderland. Hier zijn het slechts ondergewaardeerde middenstanders die een centje bij proberen te verdienen in een oude schuur of gewoon vanuit de auto op een rustig plekje in het buitengebied. Nu wil onze burgemeester hen ook nog het leven zuur maken door overal camera’s op te gaan hangen. Kinderachtig.

TikTok

Nog iets interessants in de krant: ‘TikTok is ontworpen om onze kinderen dom te houden. Het conditioneert een jong brein zo dat de aandachtsspanne wordt beperkt tot 30 seconden. Hoe moeten die ooit nog boeken lezen of een diepgaand gesprek voeren”? Volgens mij geldt dat ook voor Instagram en Facebook. Opvallend is dat TikTok in China, waar TikTok vandaan komt, verboden is. Nu begrijp ik ook waarom politici en ambtenaren geen TikTok meer op hun telefoon mogen hebben. Hun aandachtsspanne is inmiddels beperkt tot 30 seconden! De politieke consequenties daarvan ondervinden we al enige tijd. Het promotiefilmpje van GroenLinks tijdens de verkiezingscampagne eidigde met de volgende zin:

De TikTok kinderen mogen, als het aan het LAKS ligt, niet meer begroet worden met “jongens en meisjes”. Dat zijn namelijk ongewenste termen. Het moet zijn “Goede morgen leerlingen” of “Goede morgen allemaal”. Het LAKS heeft nog een aantal andere ongewenste termen voor ons gedefinieerd:

• Witte en zwarte scholen
• Achterstandsleerling of achterstandsscholen
• Gehandicapte kind moet zijn leerling met beperking
• Zittenblijven moet worden doubleren
• Lager en hoger onderwijs mag ook niet meer. Wat het dan wel moet zijn, wordt niet vermeld
• Hij/zij moet worden die of diegene
• Brandweerman en brandweervrouw moet worden brandweerkracht.

Als ik deze lijn doortrek kan zuster en broeder ook niet meer. Dat wordt dan verpleegkracht. Kapper en kapster wordt dan kapkracht. Turner en turnster wordt turnkracht. Chauffeur en chauffeuse wordt chaufkracht. Zo krijgen we een soort nieuwe taal. Ik zal vast erg ouderwets zijn als ik deze suggesties niet kan waarderen. Oh ja, en blogger moet worden blogkracht. Dat vind ik dan wel weer een mooie term.

Ooit las ik in een krant een personeelsadvertentie van een gemeente: “Gevraagd Beslisser”. Destijds vroeg ik me af wat in godsnaam de functie van Beslisser inhoudt. En of er een opleiding bestaat die je opleidt tot beslisser. Nú begin ik het wel te begrijpen en zou je verwachten dat de kranten vol zouden staan met personeelsadvertenties: “Gevraagd enkele beslissers”. Ons huidige kabinet heeft ernstig behoefte aan beslissers. Want heel Nederland heeft behoefte aan beslissers. Boeren, natuurorganisaties, veevoederbedrijven, stallenbouwers, huizenbouwers, wegenaanleggers en niet te vergeten de Nederlanders, iedereen zou heel graag zien dat er nu eindelijk eens een beslissing genomen werd. Misschien moeten onze ministers eens een boek uit de bibliotheek lenen.

Helaas is het beleid van het kabinet gereduceerd tot het instellen van commissies die iets moeten gaan uitzoeken. Tot het vooruitschuiven van beslissingen totdat een probleem zichzelf misschien oplost. Het toppunt is wel dat de regering nu gaat wachten op de plannen die de provincies gaan maken. Maar de provincies moeten plannen maken op basis van het beleid van de regering, op basis van de plannen van de regering die er dus niet zijn. Dit is net zo iets als versnellen door vertragen wat Mark Rutte ons deze week probeerde uit te leggen, ook onbegrijpelijk. Als het gaat over 2030 of 2035 is het toch niet zo moeilijk om met een beetje handjeklap uit te komen op 2032½.

Toch was ik heel verbaasd toen onze regering plotsklaps wel een belangrijke beslissing nam. Schiphol moest namelijk flink gaan krimpen. Minder vluchten dus. Goed voor het milieu, goed voor alle mensen die in de omtrek van Schiphol wonen. Maar helaas, deze week werd er door de rechter een streep door gezet. De inkrimping gaat niet door. De overheid had eerst over dit plan moeten overleggen met KLM en natuurlijk met de omwonenden. Want stel dat die het er niet mee eens zouden zijn. Er moest eerst weer gepraat en vergaderd worden. Het is allemaal heel treurig.

Pensioen

Vrijdag ben ik samen met Jaap naar een concert van Roger Waters geweest. Roger Waters was de bassist van Pink Floyd voordat ze onenigheid kregen. We waren op tijd vertrokken om eventuele files voor te zijn. In een Tai restaurant wat een Chinees / Surinaams restaurant bleek te zijn, werden we bediend door een Chinese dame van middelbare leeftijd die ons vertelde dat ze haar hele leven heel hard had gewerkt en dat haar zoon zei dat ze getikt was en dat vakantie ook belangrijk is. Een verstandige zoon zou ik zeggen. Het eten was prima al heb ik geen idee wat de naam van het gerecht was.

Het concert had zoals te verwachten was een hoog Pink Floyd gehalte. Het publiek liet goed merken dat dat erg gewaardeerd werd. Het was een spetterend concert met de nodige audiovisuele hoogstandjes en vooral (te) veel politieke statements in de vorm van teksten en filmpjes die elkaar in hoog tempo opvolgden. Maar ook een vliegend varken dat aangedreven werd door enkele kleine propellertjes.

Ter voorbereiding had ik oordopjes meegenomen en dat bleek absoluut noodzakelijk want de muziek was snoeihard ingeregeld. In de Ziggo Dome met 17.000 stoelen die bijna allemaal bezet waren, is zo’n concert met alle licht- en audiovisuele effecten best wel spectaculair.

Het was een wonder dat ik in die mensenmassa mijn tennisvriend Kees, die er met zijn broer was, kon ontwaren. Even zwaaien naar elkaar ter bevestiging.

Als na afloop die 17.000 bezoekers met hun auto’s de parkeergarages uit willen rijden langs een paar slagboompjes die steeds open en dicht gaan, kan het soms lang duren voordat je echt op weg bent. Daarom besloten we om eerst maar een biertje te gaan drinken in een café om de hoek waar, hoe kan het ook anders, Pink Floyd gedraaid werd.

Roger Waters is inmiddels 80 en heeft besloten nu met pensioen te gaan. Op 10 juni geeft hij in Manchester zijn laatste concert.

Excuus

Marleen vindt mijn verhaal deze week maar magertjes. Als excuus kan ik opwerpen dat we deze en volgende week 4 mannen over de vloer hebben die onze badkamer aan het verbouwen zijn. Daardoor is het in een deel van het huis een beetje chaos. Onder andere in mijn werkkamer. Ter voorbereiding enige maatregelen om beschadiging te voorkomen:

Later meer over de verbouwing.

Zondag keek ik naar een aflevering van Langs De Nieuwe Zijderoute. Een interessante 6-delige documentaire van Ruben Terlouw en Jelle Brand Corstius. In deze aflevering verbleven ze in Kazachstan waar heel veel Russische mannen naartoe gevlucht zijn. Kazachstan is enorm groot, 65 keer Nederland, met maar 18 miljoen inwoners. Het grenst onder andere aan Rusland en China.

De Russische mannen zijn gevlucht omdat ze niet de oorlog ingestuurd willen worden. Tot zover heel begrijpelijk. Totdat een nogal confronterende Kazachse vlogger aan enkele Russen de vraag ging stellen: “Aan wie behoort de Krim toe”? Ontwijkende antwoorden zoals: “Aan de bewoners”. ” Volgende vraag: “Aan wie behoort de Donbas toe”? Weer ontwijkende antwoorden. Ze wilden maar niet zeggen: “Aan Oekraïne”. Niet alle Russen vluchten omdat ze het niet eens zijn met Poetin, maar simpelweg omdat ze niet willen vechten. Die staan dus wel achter Poetin. Nogal opportunistisch. Aangezien Kazachstan ook een potentieel doelwit van Poetin is, zijn de Kazachen niet blij met deze nieuwkomers waarvan ze weinig goeds kunnen verwachten. . Ik hoop dat dat soort vluchtelingen uit Nederland wegblijven.

Als je deze aflevering gemist hebt: Langs de nieuwe zijderoute

Bie

Gerard O. appte me al: “Je kan niet om Wim heen in je blog”. Klopt, maar dat is niet eenvoudig. Ik kan slechts putten uit wat deze man gepresteerd heeft. Wim de Bie kan in mijn herinneringen niet los gezien worden van Kees van Kooten. Heel veel mensen in Nederland zaten in de jaren ’80 en ’90 iedere zondag klaar om naar dit fenomenale duo te kijken. Naast vele ijzersterke typetjes hebben ze het Nederlandse vocabulaire uitgebreid met meerdere termen die nu volledig ingeburgerd zijn. Zoals: Oudere jongere, scheurgras, doemdenken, stoned als een garnaal, regelneef, geen gezeik iedereen rijk, mag ik even een teiltje, vieze man, positivo, jemig de pemig, mozes kriebel, krasse knarren enz.

Zoals gezegd hebben ze vele prachtige typetjes gespeeld die regelmatig in hun uitzendingen terugkwamen. Ik heb er in de afgelopen jaren diverse van gebruikt in mijn blog. In de volgende link vind je een kleine selectie van het enorme aantal typetjes dat ze hebben gespeeld.

ontelbaar typetjes

Zoals velen had ik ook mijn favorieten. Eén van mijn lievelingsrollen van Wim de Bie was Frank van Putten, de vrijgezel die in een soort haat-liefde verhouding samen met zijn moeder woonde. De onderstaande aflevering past ook nog een beetje in het huidige tijdsbeeld. Frank wordt 40 en krijgt een eigen bed.

A witer shade of pale.

En weer is een icoon in de popgeschiedenis ons ontvallen. Songwriter Keith Reid, één van de oprichters van Procol Harum, is op 76-jarige leeftijd overleden. Hij schreef de teksten van vrijwel alle nummers van Procol Harum. Zo ook die van A Whiter Shade of Pale uit 1967, de grootste hit van de band. De bekende stem van de band was Gary Brooker, die vorig jaar al is overleden.

De gitarist van de band leeft nog. Hij verliet de band kort na A Whiter Shade of Pale en ontwikkelde een heel andere stijl. Zijn gitaarspel wordt wel vergeleken met dat van Jimmy Hendrix. Voor de liefhebber: Robin Trower met Bridge of Sighs uit 1974. Dit nummer gaat over de beroemde/beruchte Brug der Zuchten in Venetië:

De Brug der Zuchten (Ponte dei Sospiri) verbindt het Dogenpaleis op het San Marcoplein met de oude gevangenis. Vroeger moesten de veroordeelden over deze brug heen lopen alvorens ze in de kille en vochtige kerkers werden opgesloten. Via de raampjes van de brug zagen de gevangenen dan voor de laatste keer het daglicht. De naam Brug der zuchten refereert aan hun zuchten op weg naar hun bestemming.