De Jumbo waar wij onze boodschappen doen is onlangs verbouwd. Gevolg is een ruimere opstelling, maar ook dat alles op een andere plaats ligt. Heel vervelend. Dus zit er niets anders op dan af en toe te vragen waar een bepaald product ligt. Tegenwoordig wordt je in de supermarkt ook al geholpen door iemand die geen Nederlands spreekt. In de horeca was dat al heel gebruikelijk.
Sommige mensen vinden dat heel irritant. Ik ben er wel aan gewend. We hebben gewoon niet genoeg handjes in Nederland. Er zijn ook niet genoeg handjes om de elektriciteitskabels in de grond te leggen en extra transformatorhuisjes te plaatsen.
Maar ook niet om de duizenden huizen te bouwen waar zo’n enorme behoefte aan is. Meer immigratie zou je zeggen. Maar die mensen hebben ook weer een huis nodig. Ze bouwen dan als het ware hun eigen huis. Daar schieten we niets mee op. Van onze politiek leiders heb ik tot nu toe nog weinig ideeën gehoord om deze gordiaanse knoop te ontwarren. We hebben eigenlijk een stevige pandemie nodig om wat woonruimte vrij te maken. Of zoals tijdens de coronapandemie wel werd gezegd: het is alleen maar dor hout dat opgeruimd wordt. Dat is overigens niet de oplossing waar mijn voorkeur naar uitgaat aangezien ik waarschijnlijk tot het dorre hout gerekend wordt.
Voor de lezers die niet bekend zijn met de gordiaanse knoop:
De gordiaanse knoop staat symbool voor een onontwarbaar probleem dat met daadkracht of een radicale oplossing kan worden overwonnen.
Op daadkracht heb ik onze politiek leiders de laatste jaren niet kunnen betrappen.
Tim
Sinds enige tijd weigert mijn hoofd voldoende naar links en naar rechts te draaien. Verdraaid lastig (woordspeling) in de auto en op de fiets. Gaat vanzelf over denk ik dan in eerste instantie. Dat zei mijn schoonvader, voormalig huisarts, ook altijd. Maar het ging niet over. Het draaien werd steeds moeilijker en pijnlijker. Nu hoef ik echt niet mijn hoofd net zo soepel te kunnen draaien als een uil.
Maar het werd nu toch wel heel vervelend. De oplossing voor speciale fysieke ongemakken zoek ik altijd bij mijn geweldige manueel therapeut Tim. Tim mat eerst hoeveel graden naar beide kanten nog wel lukte. Ik geloof iets van 60 graden. “voor iemand als jij moet dat zeker 80 graden worden” zei Tim. Vervolgens ging Tim mijn hoofd met een zekere mate van geweld verder draaien dan de 60 graden die mijn lichaam toestond.
Note: dit is niet mijn hoofd!
Eerst een aantal keren naar links, dan een aantal keren naar rechts. Vervolgens nog diverse voor mij onbekende houdgrepen. Ik waande me af en toe in de in Wouwse Plantage beroemd geworden martelcontainer. De sessie eindigde met nieuwe metingen. Ik had inderdaad enkele graden gewonnen. Thuis moest ik dagelijks pijnlijke oefeningen doen om de gewonnen graden te behouden. Zo gaan we nu al enkele weken door en inmiddels nader ik de 80 graden. Helaas nog steeds met pijn zodra ik die grens van 80 graden bereik. Ik probeer toch door te gaan tot 180 graden, net als de uil, maar dan zonder Tim.
Hallo Louis,
Ik zou toch maar het advies van 80 gr aanhouden. Als je richting 180 gr gaat, heb je waarschijnlijk Tim niet meer nodig. En kom je tussen 6 plankjes te liggen.
Groet vanuit warme Picos de Europa,
Jan