Maand: juni 2019

Donderdag

Marleen en ik hebben vaak discussies over taal, ook over de Franse taal. De laatste week hebben we het gehad over de manier waarop je “bon jour” behoort te zeggen. Moet de klemtoon op “bon” of op “jour”. We zijn er goed op gaan letten. Vooral vrouwen leggen erg de klemtoon op “jour” waarbij de stem tot grote hoogte stijgt, een soort piepgeluid. Franse vrouwen hebben sowieso al een veel hogere stem dan Nederlandse dames. Maar een respectabel aantal Fransen zegt het toch ook met de klemtoon op “bon”. Het lijkt er op dat er geen regel voor is.

Wij eten graag vis. In WP staat er op donderdag een viskraam. Daar kan je dan vis kopen zoals zalm, kabeljauw, makreel, haring, schol, tong etc. Maar als je in Frankrijk in zo’n grote Intermarché komt, dan ligt daar een enorme verzameling verse vissen te koop. Jaren geleden kochten we lieu noir en lieu jaune. Prachtige grote filets. Toen we opzochten welke vis dat nu eigenlijk is, bleek dat een vis te zijn die zo gewoon is dat je hem in Nederland bij de viskraam niet kan kopen, niet chique genoeg. Maar hij smaakt uitstekend en vandaag hebben we hem weer gebakken.

In Frankrijk zijn bepaalde kenmerken die je in ieder dorp terug ziet. Zo is er altijd een monument waarop de slachtoffers van beide wereldoorlogen en andere missies vermeld zijn. Zo’n monument staat altijd in een keurig verzorgd perk dat kennelijk nooit bezocht wordt door vandalen.

Verder is het gemeentehuis meestal ook een mooi onderhouden gebouw met een goed verzorgde tuin er omheen. De Fransen besteden veel aandacht en geld aan de openbare ruimte. Veel bloemperken die iedere dag bezocht worden door een mannetje van de gemeente die ze water geeft.

Aangezien de dorpen klein zijn en ver uit elkaar liggen, is schoolvervoer belangrijk. In onderstaande foto wordt aangegeven dat ouders hun kinderen vanaf 4 juni kunnen opgeven voor de gratis schoolbus.

Een groot deel van Frankrijk is niet echt geschikt om voor je plezier te fietsen. Drukke provinciale wegen en geen fietspaden. De Loire streek is daar een uitzondering op. Veel rustige smalle wegen met heel weinig verkeer door licht glooiend gebied met mooie landschappen. Zowel bos als landbouw en veel water in de vorm van de Loire, grote en kleine kanalen en meertjes. Daarnaast zijn er ook steeds meer fietspaden.

Vandaag was het nog warmer dan gisteren, 39°C en gevoelstemperatuur 42°C. We zijn vroeg opgestaan en op tijd vertrokken voor een ritje van ca. 30km. Nadat we tegen twaalven terug op de camping waren, hebben we de rest van de dag doorgebracht in het zwembad. Dat was best leuk. Behalve de verkoeling van het water, dat inmiddels zo opgewarmd was dat je er de hele dag in kon blijven, ontstonden er allerlei leuke gesprekken in het water. Zwemchillen dus als het ware.

De caravan staat nu op onze tweede nieuwe plek vanaf een uur of vijf in de schaduw. Het blijft nog steeds erg warm, maar toch zeker een verbetering.

In de zon

In de schaduw

Vrijdag – warm, warmer, warmst

Vandaag werd het weer erg warm. Daarom hadden we in goed overleg besloten om de wekker heel vroeg af te laten lopen (07.00 uur, het is wel vakantie hoor) om voor de ergste warmte een leuke tocht te kunnen maken, ca. 30km. Veel van hetzelfde, dus daar ga ik niet weer een lang verhaal van maken. Ware het niet dat er nog iets amusants gebeurde. Nadat we om 09.00 uur vertrokken en ca. 5 km gereden hadden, kwamen we bij een veld met veel verschillende bloemen. Ik kende dat veld en had al bedacht daar een foto van te maken. Al komen die bloemen op de foto niet zo goed tot hun recht.

Ik maak alle foto’s met mijn smartphone. Marleen wilde dat veld nog mooier fotograferen met haar camera. Maar…………”waar is mijn tas”??? Tas vergeten, bij de caravan laten staan. Je ziet hem ook gemakkelijk over het hoofd, het is maar een klein tasje

Dus 5 km terug gefietst om de tas op te halen en weer opnieuw die 5 km.

Verder valt er van deze dag weinig te vertellen. Ik houd het daarom kort.

In een leuk dorpje aan de andere kant van de Loire hebben we op een leuk terras van een leuke taverne een fris drankje genuttigd

Samen met een Nederlands stel die op gewone fietsen met volle bepakking langs de Loire aan het fietsen zijn. Ze zagen er vermoeid en bezweet uit. Veel stoerder dan wij, maar ik was toch niet echt jaloers.

Ik heb een heleboel foto’s gemaakt van mooie vergezichten, bloemen en verschillende soorten fietspaden van deze dag. Ik heb er een paar geselecteerd.

Staalblauwe hemel en goudgele korenvelden

Mooie doorkijkjes

Heerlijke fietspaden

Bloemen, graan, vlas, klaprozen etc.

Nog meer fietspaden met een leuk tunneltje (let op mijn vinger links in beeld)

Maar ook een heel slecht wegdek

De middag in het zwembad. Bij het hek kan je Marleen zien aankomen als je héél goed kijkt

En ik heb vanavond gekeken naar de dames van de VS tegen Frankrijk. Wat een tempo, wat een energie. Als het tot een confrontatie tussen de Nederlandse vrouwen en die van de VS zou komen, dan maken de Nederlandse dames volgens mij geen schijn van kans. Zo’n gelukje als tegen Japan krijg je maar één keer.

Zaterdag – leuke buren

Onze dochter belde gisteren op. Ze knappen een oud huis op en hadden een partijtje tegeltjes te pakken gekregen, maar net een beetje te weinig. Het toeval wil dat die tegeltjes uit Briare komen en wij daar vlak bij op de camping zijn. In Nederland konden ze alleen een hele doos voor €150 kopen. Misschien hier goedkoper. Ik had al eerder verteld over de tegeltjesberg in Briare. De fabriek had gedurende 100 jaar kapotte tegeltjes gestort, maar al 60 jaar niet meer. Er is een museum  met een tegeltjeswinkel. Wij vandaag naar Briare gefietst. En ja hoor, net die tegeltjes waren daar te koop. In plaats van een hele doos, nu 3 matjes van 34x34cm voor €58,- Om dit succesje te vieren hebben we op een terras een extra grote sorbet met slagroom gegeten.

Er was ook braderie in Briare hadden we gelezen. Na goed zoeken gevonden, maar braderie in Frankrijk is kennelijk iets anders dan bij ons. Twee lullige tenten met wat spullen. Ik ben niet eens naar binnen gegaan, ook nog eens veel te warm.

Rommelmarkten, daar zijn ze goed in die Fransen (zie: rommelmarkt of brocante)

maar braderie, dat kenne ze nie.

Vanmiddag hebben we kennis gemaakt met leuke buren. Ed en Willem. Ze zijn vegetariër. Dat komt goed uit want wij zijn flexitariër. Ze hebben een vaste plek en bivakkeren hier het hele jaar. Ed is al behoorlijk bruin, Willem trouwens ook maar net iets minder. Ze hebben allebei een witte snor, net als ik.

Het zou ook kunnen dat het Willemiena is en niet Willem.

Nogmaals onze leuke buren

Zondag – einde vakantieblog

Het einde komt eraan. Vandaag een kleine 300km rijden naar onze vaste doorreiscamping in Péronne, net voorbij Parijs. Parijs passeer je nooit zonder oponthoud, ook niet op zondag. Maar het viel erg mee. Net voor Parijs nog even een vroege lunchpauze

Dan op naar Péronne. Over dit stadje heb ik al vaker geschreven. Veel zie je hier over de veldslagen in de eerste WO aan de rivier de Somme die door Péronne loopt, oorlogsbegraafplaatsen, veel lege fabrieken etc. Eén dag is genoeg, je zou er depressief van worden. Ik heb een passend muziekje uitgekozen dat mogelijk de psychische gesteldheid van de inwoners weergeeft.

Bedankt voor het meelezen. Volgende week zondag weer “back to normal”.

Maandag

Vandaag was het, net als in Nederland, bijzonder warm. Daarom kozen we voor een enigszins korte fietstocht van ca. 30km. Het werd een avontuurlijke tocht langs stille weggetjes door velden met ontzettend veel bloemen van allerlei kleuren

door dorpjes (en wie staat daar te tekenen bij 35°C?

hondenpoep vinden ze hier ook niet fijn

langs water

Maar ook door een smal bospad waar Matthieu van der Poel zijn hart zou kunnen ophalen. Met grind en grote keien, diepe kuilen en een steile afdaling. Daar hadden we onze handen vol aan en was er geen tijd om foto’s te maken. Bij 35°C was het een parcours dat een duik in het zwembad verdiende na terugkomst.

Na de duik moesten er ook nog boodschappen gedaan worden. Er moet slotte ook gegeten en gedronken worden. De kassa’s in de Franse supermarkten zijn anders dan we thuis gewend zijn. Er is hier niet zo’n wissel na de kassa waar de boodschappen van jou en degene die na jouw komt, gescheiden worden. Het verzamelpunt is maar heel kort. Ik ben dan aan het inpakken terwijl de boodschappen van de volgende al tussen mijn boodschappen door geschoven worden. Dat is lastig. Maar Marleen vond de oplossing voor dit probleem. Eerst alle boodschappen inpakken en dan pas afrekenen. De kassière gaat namelijk pas met de volgende klant beginnen als de vorige afgerekend heeft. Niet erg efficiënt.  Het duurt allemaal nog veel langer als iemand met een cheque gaat betalen. Dan moet er geïdentificeerd worden, ondertekend en van alles ingevuld. Maar het is vakantie en dus hebben we geen haast. Alhoewel opschieten standaard in mijn systeem opgesloten zit.

Om half zes is het weer happy hour en zit het terras weer helemaal vol. Er lopen kippen onder de tafels en onder je stoel.

Verder lopen er hier nog 3 paarden, een pony, een ezel, 2 honden, 2 jonge katjes, een eend, 2 pauwen en ook nog 47.000 kuikens in een schuur. De kuikens logeren hier 6 weken en dan verhuizen ze naar AH of Jumbo om vervolgens te eindigen op een bord. Daarna verandert de samenstelling definitief.

Het diner met 49 personen vond plaats in een tent waar gelukkig nog een briesje door heen woei. Er was wel sprake van een plaag van onweerbeestjes die 49 personen constant vreemde bewegingen lieten maken om de kriebelaars weg te vegen. Dat gaf een aparte extra component aan het diner. Het hoofdgerecht van het menu was vanzelfsprekend coq-au-vin (waarschijnlijk was het kalkoen-au-vin).

Sam, de man van de camping, vindt de Fransen maar tobbers die geen beslissingen durven nemen en al heel snel bij de pakken neer gaan zitten. Hij is al lang de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd, maar gaat nog steeds uitdagingen aan. Een Franse collega boer wiens zoon en opvolger bij een dodelijk ongeluk om het leven kwam, wilde zijn grote boerderij verkopen en naar Portugal verhuizen. Sam vond hem te duur en kwam tot een andere oplossing. Alle landerijen worden ingezaaid met klaver. Daar krijg je EU-subsidie voor. De Franse boer krijgt de subsidie en Sam oogst de hooi van het land (ter grootte van 90.000 voetbalvelden). Het hooi verkoopt hij weer.

Dinsdag

De mensen op de camping zijn veelal ouder dan wij, maar erg fit. Veel doen mee met de fietstiendaagse die de camping ieder jaar organiseert en diverse mensen doen mee met gewone fietsen. Dus niet elektrisch. Vandaag is de route 70km. Dat is in deze omgeving bij deze temperaturen (35°C) niet niks. Ik begin daar niet aan.

Het plan was oorspronkelijk om de Loire verder af te zakken. Maar verkassen met dit weer is niet prettig en zuidelijker wordt het alleen maar warmer. We hebben besloten hier te blijven staan. Ook vanwege de mooie fietsroutes waaruit we kunnen kiezen. Maar we gaan wel verkassen, maar dan naar de andere kant van het veld om meer schaduw te hebben.

Vandaag hebben de Loire bekeken vanuit een kano. Er waren slechts 4 mensen in 2 kano’s. Bij dit weer met een lekker briesje op het water was fantastisch.

Marleen koelt af

Af en toe een eilandje opzoeken op te picknicken

Het water is op veel plaatsen erg ondiep

Ik peddel soms wel, maar door de stroming en de wind is dat maar af en toe nodig. Zo lang mogelijk genieten van het water en de wind. Mijn shirt had ik na enige rijd in de brandende zon weer aangetrokken. Toch nog verbrand.

De eerste van drie bruggen bij Gien in zicht

Dan de tweede brug

En vervolgens voeren we langs onze vorige camping

’s Avonds met een groot gezelschap onze Leeuwinnen met heel, heel veel geluk zien winnen van Japan. Japan was een beetje als Ajax in de champions leage. Verdienen te winnen, maar in de laatste minuut op een schlemielige manier verliezen (zie onaneren)

Woensdag

Het wordt warmer en warmen, een ware hittegolf. Vandaag 38°C. We hebben het toch gewaagd om te gaan fietsen, een route van 54km.

Maar eerst hebben we de caravan verplaatst naar de andere kant van het veld waar laat in de middag de schaduw komt. Kwestie van stroom afkoppelen, luifel oprollen, pootjes opdraaien en auto er voor. Alles weer netjes waterpas zetten en aansluiten. We waren er speciaal vroeg voor opgestaan zodat we op tijd konden vertrekken met de fietsen. Om 11.00 uur waren we op pad. De lunch hebben we op een terras genuttigd.

In het stadje Briare staat of stond een tegelfabriek en mozaiekmuseum. De restanten van tweede keus tegeltjes, breuk en misbaksels zijn op een grote berg gestort. Mozaiekliefhebbers zoeken in die berg naar de voor hun geschikte stukjes.

Ook deze route was weer erg mooi. Langs kanalen en merkwaardige sluisjes die Marleen graag wilde fotograferen

En Louis maar geduldig wachten

Het laatste uur van de tocht werd wel erg zwaar. Ondanks diverse keren stoppen bij een terras voor een koud drankje en ondanks de 3 veldflessen water, bleven we dorst houden door het enorme vochtverlies. Het laatste stuk was dus afzien in de brandende zon. Maar ja, we hadden er zelf voor gekozen.

Toen we om 17.00 uur terugkwamen op de camping, bleek dat de caravan, ondanks de verplaatsing, nog steeds in de volle zon stond. Foute beoordeling gemaakt dus. De schaduw was ca. 15 meter verder. Dus weer pootjes opgedraaid, moover aangezet, stokken van de luifel ingeschoven maar de luifel gewoon voor de caravan laten hangen en vervolgens met de moover weer 15 meter opgeschoven de schaduw in. De rest van de dag zeer rustig doen

donderdag

Gisteravond zijn we in het restaurant op de camping gaan eten. De kans is dan zeer groot dat er aan het tafeltje naast je ook Nederlanders zitten. De campings in Frankrijk zijn nou eenmaal overbevolkt met Nederlanders. Er kwam dus een Nederlands echtpaar naast ons zitten. Beide fors gebouwd zal ik maar zeggen (BMI minimaal 30). Er ontwikkelde zich een gesprek. Ze waren op weg naar huis vanuit zuid Spanje. Man vertelde met overtuiging dat hij, zodra hij gestopt is met werken, de hele “boel” wil verkopen en wil verhuizen naar een appartement in Portugal, in de Algarve. Tijdens zijn betoog zat zijn vrouw driftig en ook met overtuiging nee te schudden. Ook over het eten verschilden ze nogal van mening. Dat wordt, óf niet stoppen met werken, óf scheiden van tafel en bed. Jammer dat ik niet een foto van het tafeltje met echtpaar heb kunnen maken.

Na een regenbui in de vroege ochtend op de fiets naar een museum bij een keramiekfabriek in Gien geweest. Beetje oubollig museum met de meest afgrijselijk beschilderde vazen, schalen etc. Er zat ook een winkel ter grootte van een supermarkt aan vast waar je zogenaamd tweede keus en afgekeurde spullen kon kopen. Maar dat was niet bepaald aan de prijzen te zien.

’s Middags een tweede poging gedaan om zo’n fietsroute te volgen. Met de kaart die we gekocht hadden en de telefoon met Google Maps er bij en heel goed opletten, is het gelukt.

Af en toe dreigende wolken

en even later trekt het weer helemaal open

Veel leuke optrekjes

Onze indruk van dit gebied is redelijke welvaart. Mooie huizen, alles goed verzorgd. Maar toch hangt er hier en daar een geel hesje demonstratief aan een rek buiten het raam. Maar het waren er niet veel.

Terug bij de caravan zicht op de Loire en Gien

en bij ondergaande zon zicht op de kerncentrale (let op de stoompluim)

’s Avonds op de camping naar de oranje Leeuwinnen gekeken met een enthousiast gezelschap.

Vrijdag

Opnieuw zo’n onduidelijke route geprobeerd. En het liep weer helemaal fout. Misschien dat inspecteur Clouseau zo’n routebeschrijving kan volgen. Dat is namelijk iemand die volledig niet volgens logische patronen denkt. Met hogere wiskunde red je het in ieder geval niet. Op een punt waar we radeloos naar het papiertje, de kaart en Google Maps stonden te kijken en discussiëren, kwam er een man aanfietsen. Hij was tegen de 70, had een petje achterstevoren op,  een korte broek en fietstassen. “Waar moeten jullie naar toe?” vroeg hij op een iets lijzige manier. Hij nam voetstoots aan dat wij Nederlanders waren. Hij moest dezelfde richting op als wij dus konden we een flink stuk achter hem rijden. Hij vertelde dat hij op een boeren camping enkele kilometers verderop stond. Een Zeeuwse boer reed 40 jaar geleden met zijn trekker naar Frankrijk en ging daar verder met zijn bedrijf en stichtte daar ook een camping. Maar dan wel met 130 plaatsen. Hij vertelde ook dat er ’s avonds in Gien een feest is ter ere van de langste dag en dat ca. 60 campinggasten daar zouden optreden als koor. Dat organiseert Sam de campingbaas ieder jaar op 21 juni.

We zijn even op die camping gaan kijken en daarna verder gefietst. Het was een prachtige route met mooie uitzichten, door leuke stadjes, langs een jachthaven en over een zogenaamde kanaalbrug. Je zou het ook een aquaduct kunnen noemen. Een kanaal over de rivier de Loire waar plezierjachten over varen en voetgangers over kunnen lopen. Wij zijn er met de fiets te voet over gegaan (fietsen was verboden).

Maar met nog steeds veel twijfelgevallen, rampzalige aanduidingen, omkeren en opnieuw proberen. Na 56km arriveerden we om 19.00 uur weer op de camping.

De Franse automobilisten houden over het algemeen goed rekening met fietsers. Maar af en toe komt er toch één keihard voorbij scheuren. Vaak met de radio erg hard aan en de raampjes open. Als het dan van die g.n-muziek is, weet ik wel wat er achter het stuur zit, een Kim-look-a-like.

Op de feestavond in Gien traden overal op straat en op pleintjes in het stadje bandjes, koren, dj’s, een Zumba dansclub en andere muzikanten op.

Enkele sfeerfoto’s (je kan op de foto’s klikken om ze uit te vergroten. Vervolgens via het pijltje links bovenin weer terug)

Heel veel mensen op straat. En we hebben het campingkoor met jeugdige deelnemers gezien. Ik heb enkele fragmenten gefilmd.

Een demonstratie van een enthousiaste Zumba dansgroep (let op de jeugdige mannelijke deelnemer links achter die illegaal meedeed)

Voor de lezers die geen Frans spreken. Gien spreek je ongeveer uit als Zjen.

Zaterdag

We hebben onze plannen omgegooid, hebben de camping betaald en zijn vertrokken naar die camping van het camping-koor. Als je het terrein oprijdt, denk je in eerste instantie,….omkeren. Want het oogt nogal rommelig. Maar als je even verder kijkt, blijkt dat er diverse kleine en grote, van elkaar gescheiden  velden zijn voor caravans, campers en tenten. Veel mensen komen hier ieder jaar terug. Eén echtpaar spant de kroon want die kwamen hier al 40 jaar geleden toen die boer hier net was. Het sanitair is niet luxueus maar voldoende, er is een mooi groot zwembad waar we vandaag al direct in gezwommen hebben want het was warm. Er wordt van alles georganiseerd zoals een fiets tiendaagse, minimaal 1x in de week een diner, de eerste consumptie is iedere dag van het huis en volgende consumpties kosten €1,-,ze zetten zelf mooie fietsroutes uit, in het hoogseizoen is er voor de kinderen veel te doen etc.

Wij hebben in het eerste uur op de camping al meer mensen gesproken dan in alle voorgaande dagen bij elkaar. Als je een hekel hebt aan sociale contacten, moet je hier niet zijn. De komende dagen zal blijken of wij net zo enthousiast zijn als al die mensen die we tot nu toe gesproken hebben.

zondag

Op de campings is het aantal Nederlanders, Duitsers en Fransen ongeveer gelijk, ieder 30% en nog wat Engelsen. Als ik mensen groet, probeer ik ze in hun taal te groeten. Dat lukt lang niet altijd omdat het soms niet duidelijk is en ik niet heb gezien met welk voertuig ze zijn gekomen. Marleen groet consequent iedereen in het Frans, we zijn ten slotte in Frankrijk. Dus als er een Duitse camper naast ons staat, zegt ze gewoon “bon jour madame” of “bon soir monsieur”. Ze moeten het maar begrijpen.

Op de camping waar we nu zijn, speelt dit niet want daar is 100% Nederlander. Dat kan in het Guinnes Book of Records wat dat komt nergens voor. In mei in Domburg was slechts 20% Nederlands en de rest Duits. Sam Coppoolse, een echte Zeeuw van tegen de 70, is wel een heel bijzondere man. Zijn concept van het eerste drankje om 17.30 uur gratis en verder alles €1,- is natuurlijk een concept dat geweldig aanslaat bij Nederlanders.Er staat een bakje waar je zelf het geld in moet doen. Er is niet iemand die met je afrekent.

Toen hij hier 40 jaar geleden kwam met zijn trekker en koeien ging niet alles van een leien dakje. Al zijn koeien stierven, de overgang was kennelijk te groot. Nu heeft hij behalve die camping, een enorme kalkoenfokkerij, grote landbouw gronden, een enorme hoeveelheid zonnepanelen die met de zon mee draaien (hij verkoopt de meeste stroom) en een bron waarvan hij het water verkoopt aan fabrieken in de omgeving. Hij hield vandaag een toespraak met een microfoon tijdens de dagelijkse halfzes bijeenkomst die erg druk bezocht wordt. Hij gaf zijn zienswijze op de politiek in Frankrijk, over de mentaliteit van Fransen, over de gele hesjes problematiek etc. Hij deed dat erg goed. Om kort te gaan, een bijzondere man.

Het was erg heet vandaag. We hebben een mooie fietstocht van 45km gemaakt in de vroege ochtend. De vrouw van Sam, Marieke, maakt ieder jaar 10 nieuwe fietsroutes. Keurig uitgewerkt in een voldoende gedetailleerde beschrijving met een kaart. De rest van de dag heb ik niets gedaan.

Het veld waar wij staan. Zo zijn er meerdere velden.

Zondag

16 juni is Vaderdag, maar ook mijn verjaardag. Om 00.25 uur ontving ik een app met felicitaties van Hetty. Zij verbrak daarmee het record van de alarmcentrale die mij vorig jaar op mijn verjaardag in Frankrijk om 04.00 uur belden om me te vertellen dat er was ingebroken thuis. Hetty nog bedankt voor de leuke attentie die je bijvoegde. Ik heb Marleen er direct attent op gemaakt.

Ook alle anderen bedankt en Jan H. die mij feliciteerde door middel van een reactie op de vorige blog. Ook de vakbonden bedankt voor het akkoord gaan met de pensioenplannen waardoor ik een jaar eerder AOW ga ontvangen, ook een leuk verjaardagscadeau. En natuurlijk mijn dochter Rosanne die mij het volgende cadeau stuurde

Ze had overigens voor de vakantie al een ander cadeau gegeven waar ik later nog wel eens over ga schrijven..

Het plan was om vandaag naar Beaugency te rijden (37 km) omdat daar een rommelmarkt was. In Frankrijk hebben ze daar een veel mooiere naam voor: “Brocante”, dat klinkt chique, maar het is gewoon een rommelmarkt. Zoals eerdere jaren al beschreven is dat een liefhebberij van Marleen in de vakantie. Ik vind die verzameling rommel niet interessant. Maar ik vind het vooral leuk om de mensen die daar zitten en lopen te observeren.

Toen we de camping afreden werd onze aandacht getrokken door een enorme hoeveelheid geparkeerde auto’s net naast de camping. Wat schetst onze verbazing? Er was een enorme rommelmarkt vlak naast de camping. Direct de auto gekeerd en terug de camping opgereden en weer naast de caravan geparkeerd. Deze rommelmarkt was natuurlijk exact hetzelfde als alle andere rommelmarkten, maar een “fractie” groter. Een paar sfeer fotootjes. Om te beginnen met mezelf die net doet of hij iets interessants ziet

Hier heb ik vroeger nog op getypt

Stratego met echte soldaatjes

Zo’n rommelmarkt is voor de één een ludiek cultureel evenement waar een nette dame de met zorg opgebouwde verzameling egeltjes of schildpadjes kan verkopen en voor een arme sloeber een tragische manier om een paar euro te verdienen.

Of gewoon twee dames die hun zolder hebben opgeruimd en lekker in de zon zitten

Je kan er een mooie set tuingereedschap scoren

Veel “markante” figuren

Ik vond dit bijzondere doosje en maakte er een foto van. De eigenaresse vroeg waarom ik de foto maakte. Ik vertelde dat dit zo typisch Frans is, een setje om zelf Foie Gras (ganzenleverpastei) te maken. Daarom vond ik dit grappig. Ze zei dat het toch echt heel goedkoop was, maar ik moest haar teleurstellen. Een foto, meer kon er niet af.

Maar het gaat toch vooral om een enorme hoeveelheid rommel

Om de sfeer te proeven, een filmpje:

Daarna zijn we gaan fietsen. In dit gebied zijn er veel mooie gemarkeerde fietsroutes. We kwamen langs een vestiging van de Efteling. Ik wist niet dat de Efteling ook in Frankrijk zat?! Alleen heet het hier anders, Chambord.

Maandag

Stralende dag, maar eerst moest er boodschappen gedaan worden. De enorme supermarkten in Frankrijk zijn kruidenier, kledingwinkel, schoenewinkel, doe-het-zelfwinkel etc. in één. Nog maar een nieuwe broek gekocht.

Het is ongelofelijk, maar in Frankrijk zijn er nog steeds mensen die met een cheque betalen?!

Tijd voor een tochtje, 46 km, heen langs de ene oever, brug over en terug langs de andere oever onder een stralende zon. Het is me opgevallen dat er langs de Loire veel leuke optrekjes staan. In dit gebied zullen vast niet veel gele hesjes wonen

In de rivier varen leuke platbodemscheepjes om tochtjes op te maken, met zonnepanelen op het dak.

Ik moet zelf natuurlijk ook af en toe op de foto (in een onbewaakt ogenblik)

Je fietst niet alleen langs de rivier, maar je komt ook door allerlei leuke dorpjes

Na een paar uur relaxed fietsen, komen we weer bij de oude brug van Blois. Let op de mooie weerspiegeling in het water.

Een foto van de stad van de andere kant dan gisteren

Dan de stad weer uit en terug naar de camping.

Het leuke van een camping vind ik het observeren van de mensen. Ik kom daar later in deze vakantie zeker nog op terug. Om te beginnen een streotype beeld in juni op een camping

Of, man gaat platsnuitbeest uitlaten

dinsdag

We verkassen vandaag naar een stadje met de prachtige naam Poilly-lez-Gien. Er waren twee mogelijkheden. Via de tolweg of 42km korter binnendoor. Gekozen voor het laatste. 42km korter maar waarschijnlijk wel 42 minuten langer en enorm hobbelen. Het zijn eigenlijk 2 stadjes, Gien en Poilyy -lez-Gien, verbonden door een brug over de Loire. We staan met de caravan aan de oever, prachtige plek.

Ik heb een probleem. Ik ben gestoken in mijn hals, door een insect. Vaak reageer ik nogal allergisch op insectenbeten. Nu ook en het lijkt of ik een soort waterzak onder mijn kin heb hangen. Het is net of ik een nieuwe identiteit heb. Ik weet dat het vaak lang duurt voordat het weer tot normale proporties is weggetrokken. Even geen foto meer dus, tenzij van grote afstand en van achteren.

Vanmiddag fietsten we even naar Gien aan de overkant om het stadje te verkennen. Veel terrasjes en zo. Toen we terug reden bleek de brug afgesloten met politie aan beide zijden. Wij mochten er nog over. Aan onze kant (de Poilly-kant) stonden diverse deftig geklede mensen met vlaggen. Er stond duidelijk iets te gebeuren. We zijn afgestapt en hebben gewacht op de ontknoping. Er volgde een reeks toespraken die heel erg lang duurden. Franse toespraken duren altijd erg lang en alle personen die enigszins relevant zijn, moeten genoemd worden.

Een oude heer die bij ons stond vertelde dat het een herdenking betrof van een bombardement op Gien in de tweede wereldoorlog. De woorden “general, De Gaule, patriotisme” kwamen veelvuldig voor in de toespraken. De meneer vertelde dat iedere keer die brug afgesloten wordt (soms wel een paar dagen) en dat de winkeliers daar niet blij mee zijn. De man was een beetje doof en sprak nogal hard waardoor enkele bezoekers gebaren maakten dat hij zijn mond moest houden. Helaas zag hij dat niet. Uiteindelijk heb ik hem opmerkzaam gemaakt op die gebaren. Hij vond dat het allemaal een beetje overdreven werd gezien het geringe aantal bezoekers van de plechtigheid.

Ik heb een paar stukjes van de ceremonie gefilmd. Tijdens de derde toespraak hebben we het opgegeven.

Ik zie hier in Frankrijk veel jonge mannen met een Kim Jung Un-kapsel. Meest mannen van Noord-Afrikaanse afkomst.

Ik weet niet of ze fan zijn van het kapsel van Kim Jung Un of van hem zelf, ik van geen van beide. Volgens mij heeft Kim contact gehad met hetzelfde insect als ik, maar dan een heleboel keer. Verder zie ik ook regelmatig mannen met zo’n bespottelijk staartje midden op hun hoofd.

Je zou kunnen zeggen “hij is jaloers”. Ik geef toe dat zo’n staartje bij mij niet meer mogelijk is. Maar als je dan zo nodig een staart wilt hebben, zorg er dan voor dat het een echte paardenstaart is. Mogelijk werd over mijn haar 40 jaar geleden ook met weinig waardering gesproken. Over haardracht heb ik in een blog in 2017 al eens geschreven. Direct werd ik door mijn jongste zus gewezen op mijn haar destijds door middel van een oude foto (blog 2017 haar)

Woensdag

Bij de receptie van de camping hadden we 10 fietsroutes gekregen. Een zeer globaal kaartje waar je niets aan bleek te hebben met een routebeschrijving aan de achterkant. Die beschrijving ging van…ga hier links, dan rechts en verderop weer links…. als daar verder geen details bij staan, gaat het zeker mis. En dat ging het ook. Het pad dat we volgden werd steeds slechter, veranderde in een soort mountainbike pad en eindigde ergens in het niets. Terug dan maar. Op een punt waar we het echt niet meer wisten, ontmoetten we een Nederlands echtpaar met een goede gedetailleerde kaart die ons verder hielp. Die kaart hebben we inmiddels ook en morgen wagen we een nieuwe poging.

Bij onze eerste camping langs de Loire stond verderop een kerncentrale. Bij deze camping ook. We hebben al een keer een kastelenroute met de fiets gevolgd. Een kerncentraleroute moet ook mogelijk zijn aangezien alle kerncentrales van Frankrijk aan de rivier liggen. Ik overweeg dit te adviseren bij het VVV. Zeker met de populariteit van CO2-minderen kan dat een gewilde route worden.

Drie weken lang een bijzondere aflevering, namelijk een vakantieblog. Dus anders dan anders.

We vertrokken maandag tweede pinksterdag met zonnig weer. Het plan is om te gaan fietsen langs de Loire. Te laat ontdekten we dat aan onze uitrusting iets noodzakelijks ontbrak, namelijk een bandenplakset. Beiden waren we er van overtuigd dat het ergens in huis zou moeten liggen, maar we hebben het niet kunnen vinden. Onderweg naar het zuiden was een uitstapje naar de Karwei in Bergen op Zoom slechts een korte onderbreking. In de buurt van Gent kregen we te maken met een harde plensbui die op weg was naar Wouwse Plantage.

Even stoppen met een caravan bij een parkeerplaats in België is geen pretje. De eerste moesten we laten liggen omdat die propvol stond met vrachtwagens. Op de tweede was er nog één plekje tussen twee naar urine stinkende vrachtwagens. Dan duurt een pauze niet lang. Verder verliep de reis voorspoedig en we arriveerden rond drie uur in Péronne. Een niet al te mooi Noord-Frans stadje dat bol staat van herinneringen aan 1e wereldoorlog. Ik heb er een jaar geleden al over verteld (Peronne).

Tijdens een kleine avondwandeling kon ik nog enkele leuke plaatjes schieten van het Canal du Nord.

In Nederland stond vorige week een lang artikel in de krant over onderhoud aan bruggen. Hier dan een Franse spoorbrug (gelukkig  buiten gebruik).

Veel gesloten en vervallen fabrieksgebouwen en winkelpanden. Ik heb ze niet gezien, maar ik denk dat de gele hesjes in Péronne goed gedijen.

Morgen verder naar het startpunt van onze fietstochtjes. Wel even Parijs passeren.

Dinsdag

Vertrokken met prachtig weer, maar na Parijs begonnen de buien, kort maar heel krachtig. Op de camping aan de Loire regende het en dus maar even wachten met installeren. We hebben  uiteindelijk toch in de regen de caravan op zijn plek gezet en aangesloten op stroom etc.

Klein beetje problemen met de luifel met een onwillig palletje. Niet leuk in de regen, toch opgelost. Het werd toch weer droog, maar steeds met onheilspellende luchten.

Maar wel met een mooi uitzicht op de Loire vanuit de caravan

En vanaf het stadje met uitzicht op onze caravan (zie rode ellips).

Ik had gerekend op een tv op de camping om naar de Nederlandse voetbaldames te kijken. Maar helaas, de tv komt vrijdag pas. Dus moeten de meiden het zonder mijn aanmoedigingen doen. Desondanks hebben ze toch gewonnen. Morgen gaan we fietsen als de weergoden het toelaten.

Woensdag

De weergoden lieten het helaas niet toe. De hele dag buien, meestal maar kort, afgewisseld met zon, ook meestal maar kort. Op een droog moment naar de markt in het stadje gewandeld en wat inkopen gedaan. In een alternatief soort lunchroompje wat gedronken. De prijzen waren ook behoorlijk alternatief. Een latte en een muntthee (niet vers), €8,80.

‘sMiddags met de auto naar de supermarkt en tanken.

Een leuke klok gekocht

En ook een leuke broek in een kledingwinkel, met 30% korting vanwege Vaderdag (fête de papa). De mevrouw van de winkel heeft ons omstandig uitgelegd dat het leven in de detailhandel heel erg zwaar is. De mensen hebben niet genoeg geld om te besteden in winkels. Ik vroeg of ze ook gele hesjes verkoopt. Moest ze een beetje om glimlachen. Maar ze had nog een andere, wel bijzondere zorg. Namelijk het aantal transgenders op televisie, zo’n slecht voorbeeld voor haar kinderen. Ik kijk nooit Franse tv, maar ik kan me toch niet voorstellen dat er bijvoorbeeld Lingo voor transgenders is of de X-factor voor transgenders.

donderdag

De dag begon half bewolkt en werd zonnig met fijne temperatuur. Vandaag het eerste fietstochtje langs de Loire gemaakt, 50km. Tussen twee stadjes in langs de oever van de Loire kwamen we langs een alternatief cultureel restaurant / evenemententerreintje waar Pink Floyd gedraaid werd. Mijn vraag naar koffie met veel warme melk leidde tot verwarring en vertraging maar lukte uiteindelijk wel. Ik waag me niet aan Franse koffie zwart of met een beetje melk. Die is zo sterk dat je tanden uit je mond vallen.

De zon is nu definitief teruggekeerd hier.

De paden langs de Loire zijn erg mooi, veel bloemen en veel vogels.

Wij hebben een Frans echtpaar als buren. Ze kamperen in zo’n heel klein kruiptentje. Dat moet wel heel erg behelpen zijn met een paar regendagen. Een tamelijk typisch Frans echtpaar. Ze hebben een heel oud klein hondje dat een deel van zijn haar kwijt is en blind is. Het staartje is helemaal kaal net als bij een rat. Het hondje kan nog maar nauwelijks bewegen en wordt verzorgd als een baby. Een beetje zoals onderstaande beestjes.

Vrijdag

Ook vandaag eerst bewolkt en later steeds zonniger en warmer. Een fietstocht van 60km de andere kant op langs de Loire. Zowel de rivier als de omgeving zien er dan weer heel anders uit. Tijdens een pick-nick langs de rivier kregen we gezelschap van achtereenvolgens een echtpaar met een kindje van ca. anderhalf jaar (op de fiets langs de Loire van camping naar camping), 2 Taiwanese jonge mannen die goed Engels spraken en op de fiets op weg waren naar Santiago de Compostella en een Amerikaan die dat lopend aan het doen was.

‘sAvonds was er op de camping een optreden van een jongen met een Coldplay-achtige stem die zichzelf begeleidde op een keyboard.

22.30 uur, toch nog een onweersbui. Zanger en publiek verdwijnen want het was in de open lucht. Als het morgen maar weer droog is. Morgen verkassen naar een camping bij Blois.

zaterdag

De camping ligt aan de andere kant van de Loire op ca. 5 km afstand van Blois.

Voor wie het niet weet, de luifel staat met opzet scheef. In geval van regen, stroom het water makkelijker weg. Maar het staat een beetje slordig.

Plotseling hoorde ik een raar gepiep. Een stukje verderop zag ik een platsnuitbeest (blog 12 mei) dat naar me zat te kijken en dat rare gepiep produceerde.

Op de fiets naar Blois. Vanaf de Loire-oever is er een mooi zicht op de stad.

Je hoeft niet naar een museum te gaan om de Monalisa te zien

In de stad troffen we bij toeval een donkere bruiloft met heel veel lawaai.

Ik zag een geparkeerde Franse auto uit Bretagne. Enkele weken geleden (blog 14 april) vroeg ik wie de taal van een bepaald lied wist. Het was Bretons. Op deze kentekenplaat zie je het woord Bretagne in het Bretons.

Mijn zus Jeanette die aan de andere kant van de wereld woont, stuurde een vriendelijke reactie op mijn blog van vorige week:

…”Gewoon oploskoffie drinken Louis, al die toestand met al die pannetjes.. J”

Beste Jeanette:

1. Ik vind oploskoffie niet om te zuipen!!!
2. Ik vind het leuk om koffie te maken die Marleen en ik allebei lekker vinden. Het gedoe met pannetjes en kloppertjes is voor mij geen opgave.

Slagroom

Vorige week had ik het genoegen om bij mijn schoonmoeder te eten. Zoals ik eerder heb geschreven, woont ze tegenwoordig in een zogenaamd “Centrum voor Wonen & Zorg”.

Bejaardenhuizen bestaan niet meer, verzorgingshuizen ook niet meer. Sinds enige jaren bestaan er officieel alleen nog verpleeghuizen. Volgens mij is een centrum voor wonen en zorg een soort combinatie van verzorgingshuis en verpleeghuis.

Het driegangenmenu vond plaats in een grote carrouselachtige ruimte. Als ik ergens ga eten, probeer ik zodanig positie te kiezen dat ik goed de zaal kan overzien. Er zijn altijd interessante personen. Aan een tafel verder zaten 6 personen, bejaarden natuurlijk. Er werd enthousiast geconverseerd, niets bijzonders eigenlijk. Tot dat het dessert werd geserveerd door een jonge stagiair. Er was keuze tussen vruchtenyoghurt met saus of abrikozenvla. Met de mededeling “geen slagroom”.  In dit zorgcentrum is er altijd slagroom op het dessert, maar vandaag niet. Ik zag enige verbijstering bij het gezelschap. Ze vroegen het nogmaals aan de stagiair. “Klopt het echt??? Geen slagroom vandaag??” Nee helaas, hij kon er echt niets aan doen. Het werd het gesprek van de dag aan die tafel (waarschijnlijk ook aan andere tafels). Dat krijg je als je iedere dag slagroom op je dessert krijgt en dan ineens, zonder vooraankondiging, niet. De saus op de vruchtenyoghurt werd door een heer overgegoten naar het schaaltje van de dame tegenover hem en uiteindelijk werd het dessert zwijgend genuttigd, zonder slagroom.

huiswerk

Deze week werd er volop gewerkt in en aan ons huis. Zoon Harry heeft in 5 dagen de binnendeuren en bijbehorende deurposten geschilderd.

Op de begane grond zijn de dubbelglasruiten vervangen. Die waren al meer dan 40 jaar oud en dan isoleren ze niet goed meer. Tevens is het moderne dubbelglas van veel betere kwaliteit. Gelukkig lukte het op een droog dagdeel.

Een dag later zouden de zonnepanelen gelegd worden. Helaas regende het die dag pijpenstelen en dan kunnen ze natuurlijk niet het dak op, te gevaarlijk. Alleen het elektra binnenwerk dan maar. De panelen werden twee dagen later op het dak gelegd. Toen de mannen op het dak bezig waren, heb ik enkele foto’s gemaakt. Prompt werd ik even later gebeld door de projectleider: “waarom ik die foto’s had gemaakt en wat ik er mee wilde doen?” Mijn antwoord was “mailen naar de arbeidsinspectie – grapjeeee”. Hij vond het geen grapje. Ik heb beloofd de foto’s te deleten. Daarna heb ik een foto gemaakt zonder mannen op het dak.

Dat was wel weer even genoeg huiswerk in één week.

vrouwenleiding

Doordat Marleen bij ons de leiding heeft, kon ik vroegtijdig stoppen met werken. Naar aanleiding van dit bericht, heb ik een advies voor mijn vriend Jan:

Beste Jan,

Ik adviseer je om de bakens te verzetten, om Colette de teugels volledig in handen te geven en je daarbij neer te leggen. Dan kan je nog een paar jaar eerder stoppen met werken. Als je dan ’s morgens wakker wordt, draai je nog eens om en denk je niet:

Maar Jan, je weet het, opletten voor de zuigende wervelstorm! (de zuigende wervelstorm).

Als je denkt die niet te kunnen weerstaan, kan je beter alles bij het oude laten.

Nepnieuws

Dit was geen streaken. In de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw werd er heel veel gestreaked, gewoon op straat. Maar dat was echt streaken. Dat wil zeggen in je blote kont. Dus in dit geval, in een charmant badpakje, is niet echt streaken, nepnieuws dus.

belasting

Ik heb als voormalig ZZP`er ooit één keer de BTW één dag te laat betaald. Enkele dagen later lag er een dreigbrief op de mat met een flinke boete in het vooruitzicht als het nog een keer zou gebeuren. De belastingdienst is voor zichzelf iets coulanter.

asbest

Ik ben geen liefhebber van de 1e kamer. Te veel bijbaantjes, te veel politiek, te veel belangen(verstrengeling). Maar nu hebben ze een heel verstandige beslissing genomen. Het wetsvoorstel om asbestdaken per 2028 te verbieden hebben ze namelijk weggestemd. Vanuit mijn professionele verleden ben ik goed op de hoogte van de gevaren van asbest. Maar ook van de broodje aap verhalen over asbest. Het klopt dat er vezels van die daken komen. Maar ze spoelen weg met regen of worden snel verdund in de wind. De gemeten asbestconcentraties in de omgeving van asbestdaken zijn verwaarloosbaar laag.

verliefdheid

Voor de liefhebbers van asperges, waar ik niet bijhoor, een gedicht over de liefde.

reacties

Ik zeg het nog maar eens, reageren op mijn schrijfselen mag. Sterker nog, het maakt het alleen maar leuker. Je kan reacties lezen in de linker sidebar (voor de smartphonelezers via de drie streepjes rechts bovenaan), reacties plaatsen via het reactieformulier onderaan.

Ik heb vernomen dat het filmpje van Eva Jinek niet op iedere smartphone afgespeeld kan worden. Dat is heel erg jammer want het bedoelde fragment is zeer de moeite waard. Als je het op de gewone desktop computer afspeelt, lukt het wel. Ik voeg voor de zekerheid de link nogmaals bij

Zorg in Amerika

Aap heeft trek in banaan

Een beetje pesten is dit wel

Na–apen

Het is niet de eerste keer dat AD/BNdeStem mij na-aapt. Nu weer over hondjes met kleertjes.

Kapper

Vorige week gaf ik Guy Verhofstad al het advies om eens een goede kapper te zoeken. Misschien ook een advies voor tennisster Naomi Osaka. Misschien dat een ander kapsel haar spel ten goede komt. Ik heb met mijn kapsel bijvoorbeeld veel minder luchtweerstand.

Vragen staat vrij

In de krant is een rubriek waar mensen een vraag aan een deskundige kunnen stellen. Vragen staat vrij maar soms vind ik de vragen wel een beetje bijzonder voor de krant. Neem nou deze week

Een paar weken geleden kon de vrager het antwoord op die vraag al vinden in mijn blog:

De tweede vraag was deze week:

Dé specialist die deze vraag het best kan beantwoorden is keeper Onana van Ajax (http://www.louiskrook.nl/onaneren/)

De derde vraag was eigenlijk meer een retorische vraag mijns inziens

Zakkenvullers

In West-Brabant is er een groot tekort aan arbeidskrachten. Dat werd deze week weer breed uitgemeten in de krant. Soms sta ik versteld van de beroepen waarnaar men zoekt

Sport?

Ik heb al eerder geschreven over extreme sporten. Anton gaat op blote voeten de Mount Everest bedwingen. Echter, momenteel is daar sprake van filevorming

Maar als hij in de file terecht komt, zal hij toch wel erg koude voeten krijgen. Als de file tot stilstand komt, vriest hij vast en komt hij nooit boven. Misschien beter op klompen. Dat is toch ook nog nooit gedaan.

Dikke vrienden???

wereldkampioenschappen baarden en snorren

Aan de jaarlijkse wereldkampioenschappen baarden en snorren hoef ik voorlopig nog niet mee te doen

Koffie zetten

  “Ik verdeel de koffie over de twee kommen. Vervolgens klop ik hete melk in hetzelfde steelpannetje en giet ik dat bij de koffie. Klaar is een heerlijke “latte Louis” met ouderwets handwerk.

De tuin