Maand: juli 2022

Als wij in de vakantie wat langer op 1 plek staan met onze caravan, dan nemen we de voortent mee. Het opzetten van die voortent is best wel een klus. Voordat hij netjes strak staat ben ik zeker 3 uur verder. Toch zie ik af en toe voortenten die mooier en strakker staan dan die van ons. Daarom heb ik op Youtube gezocht naar een instructiefilmpje van Isabella over onze voortent. Daar zag ik inderdaad wel enkele goede tips ter verbetering. Maar wat mij enorm verbaasde, was dat men in dat filmpje niet meer dan 20 minuten nodig had om dezelfde voortent op te zetten. Wel op een vlakke en volledig horizontale ondergrond in de showroom. Terwijl de haringen al in de ondergrond zaten. Een beetje frustrerend, want zo snel zal het mij nooit lukken.

Scherpe lezers zullen het in de afgelopen weken opgemerkt hebben: wij verwachten een kleinkind. Of beter gezegd, onze dochter Rosanne verwacht een kind. Natuurlijk moet ook onze “uitzet” aangevuld worden met de nodige verzorgingsmiddelen. Die worden al van alle kanten aangeboden. Zo ook een kinderwagen annex buggy. We kregen hem gedemonteerd. Na grondig schoonmaken gingen we hem op een avond in elkaar zetten. Kijkend naar de berg onderdelen wisten we niet precies waar te beginnen. Dus maar weer de hulp van Youtube ingeroepen. Het filmpje maakt duidelijk dat het verbluffend eenvoudig is om de berg onderdelen om te toveren tot een fraaie kinderwagen en om die kinderwagen in een handomdraai te veranderen in een buggy. Een kind kan de was doen, dachten we.

Aan de slag dus. Maar zo simpel als het filmpje ons wilde laten geloven, was het niet. Wij moesten óók nog het wiegje zelf in elkaar zetten. Dat werd helaas niet uitgelegd in het filmpje. Maar, het is gelukt, de kinderwagen staat er. We gingen die avond veel later naar bed dan gepland.

Er is nog een bergje materiaal over om hem in een “mum van tijd” tot een buggy om te toveren. Dat kan nog wel even wachten.

De instructiefilmpjes zijn leuk en handig, maar je moet wel heel veel oefenen voordat je het net zo snel kan. Ik vermoed dat de demonstrerende dame een week of wat geoefend heeft voordat deze instructievideo gemaakt werd.

Als het gaat om transport van kleine kinderen, gaan sommige ouders wel heel ver.

Zó gaan wij het niet doen. Bovendien is er nog maar één op komst. Ik denk eerder aan zoiets:

Even geduld nog.

Als het met mij in de toekomst iets slechter mocht gaan, kan zo’n ding uitkomst bieden als Marleen eropuit wil:

 

Al 66 jaar leeft Wouwse plantage in de ban van een bijzonder “wielerspektakel”, De Hel Van De Pin (De Pin is de bijnaam van Wouwse Plantage). Een wedstrijd op gewone fietsen dus zonder versnellingen en andere attributen die je normaal gesproken op een wielrenfiets ziet. Er zijn wedstrijden deelnemers, afhankelijk van de leeftijd, een aantal ronden van 2km moeten afleggen. Het wordt afgesloten met een wedstrijd over 25 ronden voor alle leeftijden. Een ronde is 2 km lang en gaat onder andere over een onverhard pad dat de ene keer voor enorme stofwolken zorgt, maar andere keren voor een modderpoel.

Toen ik hier 26 jaar geleden kwam wonen was dat het zo ongeveer. Op zaterdag werd er een minikermis geïnstalleerd (ca. 3 attracties), op zondag was er een braderie die voor een deel bestond uit een rommelmarkt van de bewoners en op dinsdag was er dan die wielerwedstrijd. ’s Avonds was er dan ook nog een feest in een tent achter het plaatselijke café. Ik vond het destijds wel een aandoenlijk, kneuterig dorpsfeest en ging ook kijken als onze kinderen in hun categorie meededen. Maar ook De Hel Van De Pin moest met zijn tijd meegaan vonden de organisatoren kennelijk want in de loop der jaren werden er steeds meer festiviteiten aan toegevoegd. Ik realiseer me dat ik met dit verhaal bij sommige mensen een zere teen veroorzaak, maar dat gaat wel weer over.

Luidsprekerboxen door het hele dorp zodat iedereen kan meeluisteren met de voortgang van de wedstrijden. Het plaatselijke café verdween en het feest werd verplaatst naar de hoofdstraat van het dorp waardoor de hoofdstraat afgesloten moet worden. Inmiddels beslaan de festiviteiten meerdere dagen met muziek van volkszangers en dj’s die van slechte muziek houden. Het eerst zo ludieke wielerfestijn is inmiddels verworden tot een ergerniswekkend spektakel waar de meeste dorpsbewoners niet op zitten te wachten. Veel te harde slechte muziek, veel (te veel) bier, veel rotzooi, veel wildplassen, veel mensen van elders en vooral veel ergernis. Al enkele jaren plannen wij uitjes omdat we geen zin hebben in ergernis. Ter illustratie heb ik enkele filmpjes van die artiesten bijgevoegd. Ik wil ze niet horen als ze door het dorp schallen.

 

 

De Nederlandse natuur- en watersystemen staan er niet best voor, las ik deze week in de krant. Dat hangt onder andere samen met de afnemende biodiversiteit. De biodiversiteit nam sinds 1900 met ca. 85% af. Allerlei planten en dieren verdwenen. En van de planten en dieren die bleven, zijn er vaak veel minder exemplaren. Soorten die verdwijnen spelen vaak een belangrijke rol in de natuurlijke processen die ons water en onze bodem gezond houden. Als planten of dieren verdwijnen, ontstaat vaak een domino-effect. Ze vormen namelijk ook een voedingsbron of schuilplek voor anderen. Het verstoort dus hele ecosystemen. Dat heeft weer directe gevolgen voor onze veiligheid, gezondheid, manier van leven en recreëren.

Behalve klagen, kunnen we er zelf iets aan doen. Bijvoorbeeld door de tuin zo in te richten dat er voor veel dieren een plek is om te eten, drinken en schuilen. In onze tuin proberen we zo veel mogelijk planten te kiezen die aantrekkelijk zijn voor insecten en vogels. En we hebben diverse plaatsen geschikt gemaakt voor egels. Er is een vijvertje waar vogels makkelijk kunnen drinken en badderen. We ruimen niet al het dode hout op. Daar vinden insecten en salamanders een plekje om te leven. Salamanders leven slechts een deel van het jaar in de vijver. De rest van het jaar leven ze op land.

Bijen (zowel honingbijen als solitaire bijensoorten en hommels), zweefvliegen en vlinders zijn heel goed om in je tuin te hebben, omdat zij dienst doen als bestuivers: ze vliegen van bloem naar bloem, waardoor stuifmeelkorrels verspreid worden. Op die manier zorgen ze ervoor dat uit bloemen vruchten ontstaan. Bestuivers spelen dus een grote rol in onze voedselketen en daarom is het belangrijk om bestuivers te helpen. Daarnaast is het ook hartstikke leuk om naar bijen en hommels te kijken, hoe ze op en in de bloemen kruipen en met en met poten vol met stuifmeel weer weg vliegen. Ik heb een uurtje in de tuin gefilmd.

Veel hommels en bijen, maar helaas nog weinig vlinders. Wel redelijk wat koolwitjes, een enkel zandoogje en enkele dagpauwogen. Voorgaande jaren zag ik veel dagpauwogen en Atalanta’s op de buddlea of vlinderstruik, nu dus (nog) niet. Op zaterdag stond er een artikel speciaal over vlinders in de krant. Dit weekend is het namelijk de jaarlijkse tuinvlindertelling.

Sinds het begin van de telling, 40 jaar geleden, is bijna de helft van de vlinders verdwenen (stikstof, verdroging en afname van natuur). Volgens de deskundige aan het woord lijkt het een uitstekend vlinderjaar te worden. Dat heb ik in onze tuin dus nog niet gemerkt. Maar misschien komen ze nog.

Dus help mee een steentje bij te dragen aan de biodiversiteit in je eigen omgeving. Maak de tuin niet al te netjes. Hoe netter de tuin, hoe minder beestjes. Ik vrees dat ik met deze oproep de bezitters van volledig betegelde tuinen niet over de streep zal trekken.

Harmoniekapel Delft.

Vrijdagavond trad op het evenementenveld van onze natuurpoort de Koninklijke Harmoniekapel Delft op. Laat ik beginnen te zeggen dat ik op voorhand niet erg hoge verwachtingen had van dit gratis openlucht concert. Ik ben namelijk geen liefhebber van harmoniemuziek. Maar ik werd nu echt zeer positief verrast. Het is een orkest van ongeveer 80 mensen. Ze spelen in de eredivisie van de harmonie-orkesten. En dat was te horen. Geen suf oubollig repertoire, maar bekende moderne muziek en bekende filmmuziek van b.v. star wars, de pink panter etc. En 80 muzikanten bij elkaar geven een enorm volume. Ook de dirigent was een verademing. Geen saaie man in een net pak, maar iemand die ook een vrolijke noot bijdroeg aan het geheel. Ik wist niet dat het ook zo kon. Ik heb enkele fragmenten gefilmd. Jammer genoeg te weinig, batterij leeg.

 

Enkele jaren geleden werd ik door mijn dochter Rosanne getipt over de zangeres Nessi Gomes. Ik heb wat muziek van haar opgezocht en we spraken af om een keer naar een concert van Nessi Gomes te gaan. Maar door corona en een zwangerschap van Nessi was daar nog niet van gekomen.

Dinsdag gaf ze een concert in de Dominicuskerk in Amsterdam. Om de files voor te zijn waren we al in de middag naar Amsterdam gereden. Op naar de Amsterdamse parkeertarieven. Rosanne had een plekje in een parkeergarage gereserveerd á €30,- Dan weet je tenminste wel dat je een plekje hebt. We vonden een leuk terras aan het IJ waar we de bestelling moesten doen via een QR-code op de tafel met de smartphone. Via de QR-code kwam je op de kaart waarvan je dan het gewenste gerecht kon selecteren wat je dan ook direct via Ideal moest afrekenen. Reuze efficiënt. Dan heb je alleen nog maar personeel nodig die de gevulde borden op tafel zet en die ook geen Nederlands hoeven te spreken.

De Dominicuskerk bevond zich op wandelafstand. Op de Youtube filmpjes had ik overwegend concertjes in kleine zaaltjes gezien. Maar toen ik de enorme rij voor de ingang zag, vermoedde ik al dat dit geen klein concertje zou zijn. De gigantische kerk zat helemaal stampvol! Toen we een acceptabel plekje gevonden hadden, werd ik direct geconfronteerd met de harde werkelijkheid van een kerk, namelijk harde houten banken. Ik heb in mijn leven weinig kerken van binnen gezien en dat is maar goed ook want die banken zijn verschrikkelijk. Het duurde niet lang of mijn zitvlak begon hevig te protesteren. Af en toe het gewicht verplaatsen van de ene bil naar de andere is het enige dat je kan doen om het dragelijk te houden.

We zaten tamelijk achterin. Helemaal achteraan was een bar waar je een stukje taart en een drankje kon kopen (alleen thee). Gevolg was dat bezoekers voortdurend opstonden, naar achteren liepen, bestelden en weer terug liepen. Dan moest de hele rij weer opstaan om de man of vrouw met gebak en hete thee naar hun plaats te laten gaan. Uitermate storend. Nessi zong heel mooi en bracht ook liedjes die ik inmiddels goed ken. Maar ze vond het ook nodig om veel te vertellen. Heel veel. Over de moeilijke tijden van corona en over allerlei andere zaken die me ontgaan zijn omdat ik geen zin had om dat allemaal aan te horen. Soms was ze wel een kwartier aan het praten.

Een groot deel van het publiek vond het kennelijk geweldig leuk om mee te zingen. Ik heb daar een vreselijke hekel aan. Ik kom niet om publiek te horen zingen. Ik was hier voor Nessi Gomes. En als zo’n artiest door heeft dat het publiek wil meezingen, dan gaat het meezingen ook steeds langer duren. Zo’n nummer gaat dan eindeloos lang door. Het klinkt wel mooi hoor zo’n koor van 1000 mensen, maar van mij hoeft het niet.

Ondanks enkele ongemakken was het wel een mooi concert. Maar ik denk dat het wel weer even zal duren voordat mijn billen nog een keer gegeseld zullen worden door kerkbanken.

Vorig weekend was er een “garagesale” in het naburige dorp Wouw. Een garagesale is een soort rommelmarkt vanuit je garage. Mensen die geen garage hebben, mogen ook meedoen. Zij verkopen hun spullen vanuit hun tuin. Als je ook geen tuin hebt, leg je de spullen gewoon op straat. En dus is een garagesale gewoon een populaire term voor vrijmarkt.

Ik ben geen liefhebber van dit soort markten, maar Marleen wel. En dus ging zij met een vriendin op garagesale. Geheel volgens verwachting kwam ze thuis met enkele aanwinsten voor het kleinkind in aantocht. Maar óók iets voor mij. Een boekje met de aansprekende titel “Nooit meer Frankrijk”.

Omdat ik deze week zeer druk ben geweest met de organisatie van onze avonddriedaagse is er van lezen nog niets gekomen. Die avonddriedaagse was overigens weer een succes, de lopers vonden de routes mooi en uitdagend (logisch want ik had ze gemaakt). Ook donderdag tijdens hevige regenbuien kwamen toch bijna alle ouders met kinderen, kinderwagens, buggy’s, bolderkarren, baby’s in draagzakken  en kinderen op loopfietsjes de regen trotseren. Aangezien alle routes door het bos liepen, hebben ze wel diepe en zeer grote plassen moeten overwinnen. Maar de kinderen vonden juist dát element geweldig.

Het boekje bevat een serie korte verhalen met titels zoals:

• Nooit meer de Provence
• Nooit meer tripes (tripes is pens)
• Nooit meer l’autoroute
• Nooit meer Parijs
• Nooit meer een au pair
• Nooit meer een nudistencamping
• Etc.

De volgende titel trok direct mijn aandacht: “Nooit meer liften”. Jaren geleden moest onze auto tijdens een vakantie in Frankrijk naar een garage. Hij begaf het onderweg naar de bakker. Extra vervelend, hij stond op een hellende weg. Handrem erop, deur op slot en terug wandelen naar de camping waar ik van de campingeigenaresse een telefoonnummer van een garagebedrijf kreeg. De auto werd keurig opgehaald door een monteur.

Nadat de reparatie klaar was de volgende dag, kon ik de auto ophalen. Maar het garagebedrijf was gevestigd in een stadje 25km  verderop. Van openbaar vervoer hoef je op het platteland van Frankrijk weinig te verwachten en dus ging ik liften. Het duurde niet lang of er stopte een kleine Franse auto. Ik mocht mee, maar eerst moest er plaats gemaakt worden want het was een enorme bende in het autootje. Vervolgens mocht ik instappen op voorwaarde dat ik mijn telefoon zou uitschakelen. Hij was tegen mobiele telefoons in zijn nabijheid in verband met gevaarlijke straling. Dat vond ik geen probleem en daar gingen we. Direct begon mijn chauffeur een gesprek over de vakbonden in Frankrijk. Een goede gelegenheid om mijn Frans weer eens goed te oefenen. Het was duidelijk dat mijn chauffeur zeer links georiënteerd was en daarover heel gepassioneerd kon vertellen.

Hij bracht me naar het adres van het garagebedrijf en ging ook mee naar binnen. Vervolgens begon hij zijn vakbondsverhaal ook tegen de monteurs te verkondigen, waarna een interessante discussie startte. Af en toe wist ik niet of ze ruzie maakten of dat ze het helemaal eens waren. Mijn Frans is niet slecht, maar in dat tempo was ik snel het spoor helemaal bijster. Aangezien ik het toch niet meer kon volgen, heb ik de rekening betaald, mijn chauffeur vriendelijk bedankt voor zijn service en heb mijn auto meegenomen. Terwijl hij vrolijk doorging met zijn passie.

Nooit meer liften is dus niet van toepassing op mij. Nooit meer Frankrijk overigens ook niet.