Maand: april 2022

Een grote kop in de krant van donderdag:

Mogelijk nog vijf keer zoveel Oekraïners erbij

Verderop in dat artikel stond de volgende verontrustende passage:

Ik ben bang dat dit tot meer dan alleen frustraties gaat leiden. Hugo de Jonge vraagt de gemeenten deze scherpe keuzes te maken. De gemeenten moeten dus de oneerlijke strijd om woningen tussen Nederlandse jongeren, statushouders en Oekraïnse vluchtelingen managen. Om dit bij de gemeenten weg te leggen vind ik wel erg gemakkelijk. Volgens mij is het juist Hugo de Jonge die de scherpe keuzes moet maken.

Op 24 maart stond er een mooi artikel in de krant over fabrieksmatig huizen bouwen.

Met machines en robots worden alle elementen van het huis vervaardigd. Zelfs de muren worden door metselrobots gemaakt. Deze bouwmethode heeft vele voordelen:

• In één fabriek worden 10.000 kant-en-klare huizen per jaar afgeleverd. De huizen worden in ploegendienst gefabriceerd in een fabriekshal. Geen last meer van oponthoud door slecht weer.
• Geen bouwvakker meer nodig. Alleen werknemers die de elektrische machines en robots bedienen. Eén metselrobot vervangt 160 metselaars!
• Vrijwel geen voertuigen en machines op de bouwplaats meer. Dus vrijwel geen stikstofuitstoot.
• In 1 dag wordt het huis op locatie in elkaar gezet. Dan zijn er nog enkele weken nodig voor zaken als keuken en badkamer.
• Ook hoogbouw is mogelijk met deze productiewijze.

Er zijn natuurlijk ook enkele lastige uitdagingen zoals bouwmaterialen en geschikte bouwlocaties. Nu komen de “scherpe keuzes” die Hugo de Jonge moet maken. Hij moet ervoor zorgen dat lastige bureaucratische procedures sterk ingekort worden om op korte termijn meerdere van deze fabrieken in bedrijf te kunnen krijgen. Maar ook om snel bouwlocaties aan te wijzen zonder dat dit jarenlang opgehouden kan worden. We komen er echt niet onderuit om agrarisch gebied te gebruiken voor huizenbouw. Snel boeren uitkopen dus! Niet alleen bij natuurgebieden, maar ook waar huizen nodig zijn.

Eerlijk gezegd heb ik er weinig vertrouwen in. Scherpe keuzes maken zijn we in de Nederlandse politiek niet gewend. Alhoewel, in de toeslagenaffaire werden wel degelijk scherpe keuzes gemaakt. Maar de verkeerde. Ook bij de inkoop van mondkapjes werden scherpe keuzes gemaakt. Daar kan Sywert van Lieden over meepraten. Ik ben bang dat huisje boompje beestje voor veel jongeren nog lang op zich zal laten wachten.

Ook gewerkt

Vorige week schreef ik over de keukenklus met de kinderen. Je zou gedacht kunnen hebben dat ik er zelf helemaal niet bij was, of dat ik in een luie stoel heb zitten kijken. Gelukkig heeft iemand een actiefoto van mij genomen.

Vakantie

Het is weer vakantietijd en dus wordt de vliegschaamte even de kop ingedrukt, de inflatie verdrongen, de ellende in Oekraïne gerelativeerd en gaan we met het vliegtuig naar nóg zonniger oorden. Deze heerlijk stereotype foto van vader en 2 kinderen vond ik in de krant.

Wat valt op behalve de lachende gezichten?

Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik een dag te laat deze week, maandag in plaats van zondag. Zoals ik vorige week al schreef, zijn mijn dagen momenteel gevuld met klussen bij zoonlief. De vorige weken was het achtereenvolgens slopen, naar de milieustraat, krabben, schuren en schoonmaken, waarna schilderen. Nu zitten we in de opbouwfase. Vrijdag, zaterdag en zondag was de keuken aan de beurt. Dat werd een heus familieproject. Dochter en schoonzoon die al ervaring hebben in keukens, kwamen helpen om dit project tot een goed einde te brengen. Na hard werken gezellig met het team uit eten maakte de dagen compleet. Als vader is het leuk om de kinderen (begin en gevorderd dertigers) zo bezig te zien.

Ik hield me vooral bezig met hand-en-span diensten zoals de enorme berg verpakkingsmateriaal opruimen en even de helpende hand leveren waar nodig. De keuken is voor een groot deel klaar en al gedeeltelijk in gebruik genomen. Woensdag weer verder.

We zijn in Nederland bijna klaar met corona. Vrijdag nog 1486 nieuwe besmettingen, zo goed als verwaarloosbaar. In China is het nog paniek. Daar is Sjanghai met 26 miljoen inwoners volledig in lockdown omdat ze een paar omikronbesmettingen hebben waarvan de mensen niet of nauwelijks ziek zijn. De 26 miljoen inwoners moeten binnen blijven en wie besmet is, wordt in een apart isolatiecentrum geplaatst, een soort coronagevangenis. Besmette kinderen worden gescheiden van hun ouders. Je mag alleen naar buiten voor een PCR-test. Niet iedereen is het eens om in zo’n isolatiecentrum geplaatst te worden.

In de straten lopen een soort grote mechanische wesp rond te bazuinen dat iedereen binnen moet blijven en dat ze hun handen vaak moeten wassen.

Niet iedereen is het eens met het zeer strenge beleid. Misschien moeten we Willem Engel een gratis vakantie naar Sjanghai aanbieden. Daar kan hij zijn bevrijdingsdrang naar hartenlust botvieren. Waarschijnlijk moet hij dan met zo’n luidspreker op zijn  rug door de straten van Sjanghai lopen. In Nederland overwegen we de autoloze zondag te herintroduceren. In Sjanghai hebben ze al een autoloze maand.

Hugo

Ik ben deze week bijna niet thuis geweest omdat ik aan het klussen was bij mijn zoon. Daar had ik al eerder over bericht.

In zo’n week moet ik toch nog een beetje tijd vinden om mijn wekelijkse verhaal op zondag het internet in te slingeren. Gelukkig is er dan Hugo. Over Hugo de Jonge hoef ik zelf niets te schrijven. Vele anderen weten op een humoristische manier het wel en wee van Hugo te belichten. Ik moet alleen maar een linkje kopiëren. Hierbij twee columns over Hugo. Ik hoop dat hij nog jarenlang in de politiek blijft.

 

Verkiezingstranen

Ik heb nog een nabrander over de verkiezingen.
In Wouwse Plantage waren er 2 kandidaten voor de, op dat moment ex aequo, grootste partij. De één op nummer 4 van de kieslijst, de ander op nummer 19 (onverkiesbaar).
De kandidaat op nummer vier zou je een kopstuk kunnen noemen. Hij zou sowieso in de raad komen. Ik noem hem verder Kopstuk. Daags na de verkiezingen stond hem echter een vreselijke teleurstelling te wachten. Bij het raadplegen van de telling bleek dat hij slechts nul voorkeurstemmen had gekregen. Paniek in huize Kopstuk. Zouden dan zelfs zijn ouders niet op hem gestemd hebben? Hoe was dat mogelijk? Hij had toch zeker op zichzelf gestemd! Dus minimaal 1 stem had er toch op de uitslagenlijst moeten staan. Wat een drama als je zo op het schild gehesen bent als nummer 4 en dan met een onwaarschijnlijk slecht resultaat geconfronteerd wordt.

Natuurlijk ging Kopstuk op onderzoek uit want ook familie en kennissen hadden op hem gestemd bleek bij navraag. Dus waar waren die stemmen gebleven? Je zou haast denken aan Russische of Noord Koreaanse toestanden. Om een lang verhaal kort te maken: Het stembureau had abusievelijk de stemmen van Kopstuk bij de nummer 5 van de lijst geteld. Dat was een hele opluchting voor Kopstuk.

Maar daarmee was de kous voor hem niet af. De kiescommissie stond geen hertelling toe omdat hij, gezien zijn positie op de kieslijst, toch wel in de raad kwam. Weer een teleurstelling dus. Daarom stelde Kopstuk een publicatie op waarin hij het gebeurde uiteenzette en alle burgers van Wouwse Plantage op het hart drukte dat hij toch echt een heleboel voorkeursstemmen had gekregen. Hij bezorgde de publicatie bij alle woningen in Wouwse Plantage waardoor Kopstuk nu de geschiedenis in gaat als de man die met een tragische 0 voorkeursstemmen in de gemeenteraad kwam.

De geschiedenis herhaalt zich (1973)