Tegenwoordig zijn deurbellen met een camera erg in de mode. Handig dat je kan zien wie er voor de deur staat. Ook als je ergens in het buitenland op vakantie bent, kan je zien wie er thuis bij de deur staat. Onlangs ontdekte ik dat er ook zo’n deurbel voor vissen bestaat. Speciaal voor de zwarte zaterdagen in vissenland.
Zo zouden ook de miljoenen glasaaltjes geholpen kunnen worden die nu vergeefs pogingen doen om Nederland binnen te komen. Visdeurbellen bij alle Nederlandse stuwen en sluizen, dat zou mooi zijn. Want de paling is vrijwel uitgestorven in Nederland.
Tijdens het zomercarnaval dit weekend in Rotterdam mag er niet meer vulgair gedanst worden omdat het een familiefeest is waar ook veel kinderen toeschouwer zijn. De dans waar het om gaat is bubbling. Er wordt dus veel gebubbeld of geblubbeld. Het is me niet duidelijk hoe je het werkwoord bubbling moet vervoegen. Nu schijnt dat bubbling ook wel uitgevoerd te worden als, zoals de voorzitter van het zomercarnaval zegt, droogneuken. En die variant mag dus niet meer.
Directeur Akwasi van omroep Zwart reageerde direct: “Er is dus iemand van het Zomercarnaval die zegt dat er niet geschuurd mag worden”. Hij zegt het belachelijk te vinden en roept mensen op om naar het Zomercarnaval te gaan en te schuren. Ga lekker schuren. Schuur je hele kruis eraf voor mijn part, zei Akwasi.
Mijn advies is om te zorgen voor voldoende EHBO’ers om alle kapotte kruizen te behandelen.
Voor allen die graag een workshop bubbling willen doen, heb ik een bubbelfilmpje bijgevoegd.
Op dinsdag ga ik altijd naar het verpleeghuis waar mijn moeder woont. We gaan dan wandelen. Ma in een rolstoel en ik erachter. Ze kan nog wel lopen met een rollator, maar slechts hele kleine stukjes en heel langzaam. We wandelen met een hele groep. Een aantal vaste vrijwilligers staat iedere week paraat om rolstoelen te duwen. Enkele bewoners kunnen nog wel de hele wandeling zelf lopen. Soms zijn we met vijf, de volgende keer met 12. Dat hangt af van het aantal vrijwilligers dat beschikbaar is. We wandelen het hele jaar door, zomer en winter. Behalve als het regent.
Soms doe ik ook wel eens iets spannends zoals een rondje skatebaan.
Na het wandelen gaan we gezellig koffie drinken met z’n allen. Een soort van feestelijke afsluiting wat iedereen erg leuk vindt.
Regelmatig er in het verpleeghuis iets speciaals georganiseerd zoals met de bekende feestdagen en met carnaval of zoals pas een demonstratie van roofvogels. Bij dat soort gelegenheden help ik ook meestal. Die vogels vond iedereen geweldig interessant en tot mijn grote verbazing wilden de meeste mensen wel zo’n grote vogel op hun hand houden. Van mijn moeder wist ik dat wel. Die wil ieder beest wel vasthouden en aaien.
Wie wordt onze nieuwe premier?
Mark Rutte heeft het strijdtoneel verlaten. Maar wie gaat hem opvolgen? Frans Timmermans misschien? De GroenLinks/PvdA combinatie moet dan wel heel erg groeien. Maar het zou kunnen. Frans moet dan het risico nemen dat hij ook “gewoon” Kamerlid kan worden als GroenvdA niet de grootste wordt. Inmiddels weet ik dat hij het inderdaad gaat doen. Hij heeft zich aangemeld als kandidaat.
Caroline Van der Plas dan. Als de BBB de grootste wordt. Caroline wil wel premier worden heeft ze gezegd, maar alleen van het boerenland.
Het moet dan een duobaan worden. Caroline en een premier voor de rest van Nederland. Met Mark Rutte als minister van onderwijs volgens Caroline.
Als de VVD wint, dan wordt Dilan Yeşilgöz onze nieuwe premier of moet ik zeggen première? Dat zou wel een unicum zijn, een vrouwelijke premier met een migratie-achtergrond.
Mocht de PVV het meeste aantal stemmen halen, dan kan het alleen Geert Wilders worden want de PVV heeft maar 1 lid en dat is Geert.
Het CDA verschrompelt tot één van de vele splinterpartijtjes, misschien wel tot een éénmansfractie. D66 met Rob Jetten moet eerst 4 jaar uithuilen en de rest van de partijtjes zit er alleen maar bij om de zaken op te houden. Voor hen geldt, meedoen is belangrijker dan winnen.
Het gaat een interessante tijd worden. Maar of we er iets mee opschieten is nog maar de vraag.
De laatste tijd ben ik Marcel van Roosmalen steeds meer gaan waarderen. Ik vond een filmpje waarin hij een column voorleest over Caroline van der Plas. Met name de samenvatting van Marcel aan het eind vond ik treffend.
Geen ernstige ziekte
Al enige jaren heb ik last van actinische keratose. Kleine nauwelijks zichtbare plekjes op mijn hoofd die een mogelijk voorstadium van huidkanker zijn. Omdat het raadzaam is om ze weg te laten halen, ga ik om de 6 á 8 weken naar de assistente van de huisarts die ze elimineert met vloeibare stikstof (-196ºC). Ze doopt een mega wattenstaafje in de stikstof en bewerkt daarmee zo’n plekje. Het geeft een sissend geluid alsof er een stuk vlees op de barbecue ligt. Het ruikt overigens niet als vlees op de barbecue. Daarna ziet het er een beetje rood verbrand uit en is het na een week of zo verdwenen. Tijdelijk.
De laatste tijd ontstaan er ook van dergelijke plekjes in mijn gezicht. Ik scheer me al sinds jaar en dag met een mes. Maar dat ging nu problemen geven. Dus heb ik een elektrisch apparaat aangeschaft. Tegenwoordig zijn dat fancy apparaten in een standaard die het ding oplaadt en volautomatisch reinigt.
Maar die stikstof in mijn gezicht leek me minder geschikt en dus nog maar eens de huisarts geraadpleegd. Die vertelde enthousiast over een nieuwe crème, een soort chemokuurzalf. Zo staat het ook in de bijsluiter. Je smeert het op de plekjes, die worden vervolgens wat rood en gaan ontsteken en na 4 weken zijn ze definitief weg. Ik blij naar huis met een tube crème op zak. Inmiddels, een week later, ben ik minder blij. De crème vindt ook plekjes die ik zelf nog niet had gevonden en ik zie er er nu uit alsof ik een zeer ernstige huidziekte heb opgelopen. Ik overweeg zelfs een hoofdtransplantatie.
Het is me nog niet opgevallen dat mensen me angstig uit de weg gaan. Maar het zou zo maar kunnen gebeuren dat me ergens de toegang ontzegd wordt. Of dat er om mijn QR-code wordt gevraagd. En ik moet er nog minimaal 3 weken verder mee. Nota bene in de vakantie!
Dus als je me ziet, het is niet besmettelijk of gevaarlijk. Het zit hoofdzakelijk (leuke woordspeling trouwens) aan mijn rechterzijde dus niet rechts passeren (dat is sowieso verboden), blijf links van mij. En misschien dat het tijdens het tennissen voordeel oplevert als ik mijn tegenstanders ermee kan afleiden.
De schoolvakanties beginnen. Ik heb geen schoolgaande kinderen meer, maar ik besluit toch om het iets rustiger aan te doen. In plaats van mijn wekelijkse column ga ik over naar een wekelijkse minicolumn. Om te beginnen over de ouderenzorg. Dat is een onderwerp dat mij na aan het hart ligt. Ten eerste omdat ik een moeder en een schoonmoeder heb die beiden in een verpleeghuis wonen. Niet in hetzelfde verpleeghuis overigens. Ten tweede omdat ik, gezien mijn leeftijd, zomaar in het moeras van de ouderenzorg terecht kan komen. Ik doe mijn uiterste best om dat te voorkomen, maar een ongeluk zit in een klein hoekje.
Dat er een groot probleem met de ouderenzorg op ons af komt, weet iedereen wel. We worden steeds ouder en er is een tekort aan zorgpersoneel. En die twee gaan steeds verder uit elkaar lopen.
We hebben een minister (demissionair inmiddels) die is aangenomen om slimme plannen te bedenken om dit probleem het hoofd te bieden. Haar naam: Conny Helder.
Een mogelijke oplossing is het legaliseren van middel X. Maar met de ChristenUnie (nog) in de regering zal dat niet de oplossing worden. Verpleeghuizen zullen verdwijnen of er zullen slechts enkele overblijven waarvoor nog voldoende personeel te vinden is. De minister wil in overleg met Hugo de Jonge de bouw van zorgwoningen versnellen. Hugo en de huizen, ik heb er al meerdere keren over geschreven, is geen goede combinatie. Maar goed, we gaan er vanuit dat er zorgwoningen komen.
Minister Helder noemde als noviteit in zo’n woning “een zelfwerkende wc”. Ze had er één geprobeerd en zoals ze zei: “Het was een niet heel prettige ervaring”. Heel toevallig zijn wij al enige tijd in het bezit van zo’n zelfwerkende wc. De correcte term is overigens douchewc. Misschien ligt het aan de vorm of het formaat van de billen van minister Helder, maar ik vind het wel een heel prettige ervaring.
Een andere uitvinding die regelmatig genoemd wordt om het probleem van de ouderenzorg op te lossen is een oogdruppelbril. Je zet het flesje met vloeistof op de bril, zet de bril op je neus en knijp flink in het flesje.
Dit hulpmiddel zal het personeelstekort zeker al flink verminderen. Het druppelen kan ook moeiteloos geïntegreerd worden in het dagelijkse beweegprogramma Holland In Beweging. Op de maat van de muziek, begeleid door de stem van uw instructeur Duco, ritmisch in het flesje knijpen. Ik denk dat ik alvast preventief zo’n wonderbril ga aanschaffen. Dan kunnen mijn ogen gedruppeld worden terwijl ik op mijn zelfwerkende wc zit.
Het is duidelijk, we zijn al flink op weg om het probleem van de ouderenzorg op te lossen.
De Amerikaanse professor Simon Richter van de universiteit van Pennsylvania gaf een presentatie aan studenten over de Nederlandse fietscultuur. Hij zou graag de Nederlandse fietsvriendelijke infrastructuur ook in Philadelphia realiseren. De professor vertoonde tijdens zijn presentatie als voorbeeld een 1 minuut durend filmpje van een kruispunt in Amsterdam en vertelde lyrisch dat het dus zonder verkeerslicht kan. Want Amerikanen hebben een hekel aan verkeerslichten (ze hebben daar geen slimme verkeerslichten die rekening houden met het verkeersaanbod). Zijn hele pleidooi waarom hij dit zo geweldig vindt en waarom dat ook zo in Philadelphia zou moeten komen, laat ik niet helemaal zien (dat duurt 45 minuten). Ik heb er een klein stukje uitgeknipt, met name met dat wonderlijke kruispunt in Amsterdam.
Als dit het nieuwe straatbeeld in Philadelphia wordt, wens ik ze veel geluk. En ik hoop niet dat er véél van dergelijke kruispunten zijn in óns land, want dan zouden er toch echt wel veel ongelukken gebeuren.
Avonddriedaagse
Voor het derde jaar is in mijn dorp de avonddriedaagse gehouden. Iedere dag twee afstanden, een korte en een lange.
Ik ben de persoon die de routes maakt. Het is in een bosomgeving niet mogelijk om een route te maken van bijvoorbeeld exact 5 kilometer. Je bent afhankelijk van bestaande paden. Dus zal het de ene keer 4,5 km zijn en de volgende dag 6 km. Hetzelfde geldt voor de lange routes. Die variëren tussen 10 en 13 km. We hadden dit jaar 174 deelnemers. Dat is best veel voor zo’n klein dorp.
We hadden weer geluk met het weer. Het is iedere keer leuk om te zien hoe alle ouders met kinderwagens, bolderkarren met kinderen vanaf een half jaar oud door smalle bospaden en karrensporen met grote kuilen vrolijk door blijven wandelen. Ook honden, grote en hele kleine soms in een buggy gingen mee. Zowel jongeren als mensen op leeftijd kozen voor de lange afstanden. Er waren vooral heel blije gezichten.
Onderweg moest er natuurlijk ook gegeten en gedronken worden bij de stempelposten.
Hoe goed ik alles ook had voorbereid, toch ging er nog wat mis. Een oversteekhulp wees foutief enkele deelnemers met kinderen van de korte route naar de lange route. Daar baalde ik behoorlijk van. En ook waren sommige deelnemers zodanig met elkaar in gesprek dat ze niet goed op de route-aanduiding letten. Maar er is gelukkig niemand achter gebleven in het bos, zoekacties waren niet nodig.
Bereal (uitspraak bieriel)
Ik heb een nieuwe app op mijn telefoon, Bereal. De “jeugdafdeling” van mijn tennisgroepje vertelde erover. Aangezien ik niet wil afzakken tot de categorie bejaarden heb ik hem ook geïnstalleerd. Bereal is een sociale media app die gebruikers uitdaagt om hun ‘echte’ leven te delen. De app stuurt elke dag op een willekeurig moment een melding, waarna je twee minuten de tijd krijgt om een foto te maken van wat je op dat moment aan het doen bent. Hiermee willen de makers de trend doorbreken dat mensen enkel hun meest perfecte momenten delen op sociale media. Een soort anti-instagram app dus. De app maakt tegelijkertijd ook een foto met de selfiecamera.
De foto die naar jouw vrienden gaat, wordt dus vergezeld van een foto van jouw gezicht. Als je daar geen rekening mee houdt, sta je er een beetje gek op zoals bij mijn tweede bereal toen ik mijn blog aan het afmaken was.
Daar moet ik beter rekening mee houden. Of ik het leuk blijf vinden, moet ik nog ontdekken. Maar ik wil het op z’n minst proberen.
