Enkele jaren geleden werd ik door mijn dochter Rosanne getipt over de zangeres Nessi Gomes. Ik heb wat muziek van haar opgezocht en we spraken af om een keer naar een concert van Nessi Gomes te gaan. Maar door corona en een zwangerschap van Nessi was daar nog niet van gekomen.
Dinsdag gaf ze een concert in de Dominicuskerk in Amsterdam. Om de files voor te zijn waren we al in de middag naar Amsterdam gereden. Op naar de Amsterdamse parkeertarieven. Rosanne had een plekje in een parkeergarage gereserveerd á €30,- Dan weet je tenminste wel dat je een plekje hebt. We vonden een leuk terras aan het IJ waar we de bestelling moesten doen via een QR-code op de tafel met de smartphone. Via de QR-code kwam je op de kaart waarvan je dan het gewenste gerecht kon selecteren wat je dan ook direct via Ideal moest afrekenen. Reuze efficiënt. Dan heb je alleen nog maar personeel nodig die de gevulde borden op tafel zet en die ook geen Nederlands hoeven te spreken.
De Dominicuskerk bevond zich op wandelafstand. Op de Youtube filmpjes had ik overwegend concertjes in kleine zaaltjes gezien. Maar toen ik de enorme rij voor de ingang zag, vermoedde ik al dat dit geen klein concertje zou zijn. De gigantische kerk zat helemaal stampvol! Toen we een acceptabel plekje gevonden hadden, werd ik direct geconfronteerd met de harde werkelijkheid van een kerk, namelijk harde houten banken. Ik heb in mijn leven weinig kerken van binnen gezien en dat is maar goed ook want die banken zijn verschrikkelijk. Het duurde niet lang of mijn zitvlak begon hevig te protesteren. Af en toe het gewicht verplaatsen van de ene bil naar de andere is het enige dat je kan doen om het dragelijk te houden.
We zaten tamelijk achterin. Helemaal achteraan was een bar waar je een stukje taart en een drankje kon kopen (alleen thee). Gevolg was dat bezoekers voortdurend opstonden, naar achteren liepen, bestelden en weer terug liepen. Dan moest de hele rij weer opstaan om de man of vrouw met gebak en hete thee naar hun plaats te laten gaan. Uitermate storend. Nessi zong heel mooi en bracht ook liedjes die ik inmiddels goed ken. Maar ze vond het ook nodig om veel te vertellen. Heel veel. Over de moeilijke tijden van corona en over allerlei andere zaken die me ontgaan zijn omdat ik geen zin had om dat allemaal aan te horen. Soms was ze wel een kwartier aan het praten.
Een groot deel van het publiek vond het kennelijk geweldig leuk om mee te zingen. Ik heb daar een vreselijke hekel aan. Ik kom niet om publiek te horen zingen. Ik was hier voor Nessi Gomes. En als zo’n artiest door heeft dat het publiek wil meezingen, dan gaat het meezingen ook steeds langer duren. Zo’n nummer gaat dan eindeloos lang door. Het klinkt wel mooi hoor zo’n koor van 1000 mensen, maar van mij hoeft het niet.
Ondanks enkele ongemakken was het wel een mooi concert. Maar ik denk dat het wel weer even zal duren voordat mijn billen nog een keer gegeseld zullen worden door kerkbanken.