Frustratie

Dat is toch fijn om te lezen. In een lijst van 41 van de meest welvarende landen heeft Nederland de gelukkigste jeugd.  Op de laatste plaats staan overigens de kinderen in de Verenigde Staten, hetgeen me niet verbaast. Deze lijst is 7 jaar geleden ook al opgesteld en toen stond de Nederlandse jeugd ook al op één.

Je bent gezegend om geboren te zijn in Nederland. Zo gelukkig al die kinderen en jongeren. Maar wat gebeurt er toch met veel van die kinderen als ze volwassen worden? Al die vuilspuiterij op sociale media als iemand iets durft te zeggen wat anderen niet bevalt. Die mensen kunnen toch niet gelukkig zijn zou je zeggen.

In mijn eigen omgeving wordt ik regelmatig geconfronteerd met mensen die mij ongelukkig maken. Ongelukkig, gefrustreerd en vooral heel erg boos. Sommige van mijn met zorg uitgezette wandelroutes worden geteisterd door mensen die vroeger ook tot de gelukkigste jeugd ter wereld behoorden. Wat is er met hen gebeurd dat ze zijn afgegleden tot vandalen? Die kunnen niet gelukkig zijn, anders doe je zo iets niet. Of worden ze juist gelukkiger van het stelen van een routebordje? Het slachtoffer is een kinderroute, de route salamander. Het routebordje dat ik voor die wandeling heb ontworpen, is kennelijk zo leuk dat het regelmatig gepikt wordt.

Dat er is één verdwijnt is vervelend. Maar voordat ze één bordje heelhuids hebben weten los te peuteren, zijn er al meerdere gebroken. Ik had een deel van de bordjes al met 4 schroefjes vastgezet na eerdere “ervaringen”. Maar nog niet allemaal.

Wie zou dat nou doen? Een opa die denkt “een leuk bordje voor mijn kleinzoon die daar nóg gelukkiger van zal worden?” Of misschien voor zijn echtgenote om een uit de hand gelopen echtelijke ruzie goed te maken, om haar wéér gelukkig te maken? Eén ding is zeker, hij of zij maakt mij er erg ongelukkig mee.