Voor de tweede achtereenvolgende week ga ik het over treurig nieuws hebben.
Dinsdag greep de politie in tijdens een demonstratie in de legerplaats Harskamp (gemeente Ede, onderdeel van de bibelbelt) tegen de komst van honderden vluchtelingen uit Afghanistan bij een noodopvanglocatie. Dorpelingen staken onder meer autobanden in brand.
Ik begrijp goed dat er veel mensen zijn die vinden dat Nederland vol aan het worden is. Denk o.a. aan woningnood. Maar iedereen die enigszins op de hoogte is van wat er in de wereld gebeurt, weet ook dat Afghanistan momenteel een uiterst ongezellig land aan het worden is. En je moet toch wel onder een steen leven als je niet weet dat er mensen in Afghanistan wonen die hun leven gewaagd hebben om onze soldaten te helpen in die heel moeilijk omstandigheden daar. Ik vind het diep droevig dat je dan gaat protesteren om die mensen die alles hebben moeten achterlaten en die dramatische toestanden hebben doorstaan, dat je die dan op zo’n manier wilt tegenhouden. Er werd “Eigen volk eerst” geroepen en spandoeken met leuzen als “Auschwitz back for blacks” En dan gebeurt dat nota bene in een gereformeerd dorp waar de mensen 3x per dag naar de kerk gaan en waar je enige barmhartigheid zou mogen verwachten. Gelukkig zijn er ook inwoners van Harskamp die zich op een andere, hulpvaardige manier hebben laten horen.
Ander treurig nieuws was het overlijden van Charlie Watts. Niet dat ik iets speciaals met Charlie Watts had, maar hij maakt deel uit van een generatie van muzikanten waarmee ik ben opgegroeid en (een beetje) oud geworden ben. Ieder jaar verdwijnen er weer een aantal naar de eeuwige jachtvelden en daarmee verdwijnt ook steeds een klein stukje van mijn jeugd. In 1970 vielen er 3 iconen in korte tijd weg (Jimmy Hendrix, Jim Morrison en Janis Joplin). Dat is lang geleden en was een droevig jaar. Maar de laatste jaren gaat het heel snel. Steeds als ik zo’n bericht hoor of lees, veroorzaakt dat een soort van melancholisch, treurig gevoel bij mij. Waarschijnlijk zal de snelheid waarmee het muzikantenbestand uit de jaren ’60 en ’70 wordt uitgedund alleen maar toenemen (tot ze op zijn). Ik moet er maar aan wennen.