Het einde van de rondreis door Ierland nadert, donderdag zijn we weer terug. Het links rijden gaat wel veel beter, maar blijft toch lastig. Een Ierse auto met het stuur aan de andere kant maakt het rijden op de linker weghelft logischer. Niet meer doen dus met de eigen auto naar landen als Ierland en Engeland. Het weer blijft maar mooi. De verwachting is tot het einde van de vakantie goed (droog en zonnig).
Ierland is een prachtig land met een schitterende westkust waarlangs we via de kleinste weggetjes hebben gereden. Marleen heeft gigantisch veel foto’s gemaakt waarvan we een mooi album willen maken (als we er ooit de tijd voor vrijmaken).
Als je Ierse gezinnen ziet wandelen dan hebben ze heel vaak meerdere hulingsticks bij zich. Ik heb ooit al eens iets geschreven over hurling. Toen ik ca. 30 jaar geleden in Dublin was vanwege werk heb ik eens een wedstrijd Hurling op tv bekeken, spectaculair! Het is de Ierse nationale sport en iedereen doet het. Het begint al op heel jonge leeftijd. Je kan hurlingsticks gewoon in de supermarkt kopen.
Ik zal een stukje van een hurlingwedstrijd bijvoegen. Het is een amateursport die alleen in Ierland beoefend wordt. Belangrijke wedstrijden tussen verschillende county’s worden gespeeld in grote stadions met een fanatiek publiek. Het is een combinatie tussen hockey, honkbal en rugby. Je moet niet bang zijn want het is een sport met de nodige risico’s.
Ik schreef vorige week al heel kort iets over onze tweede B&B. Die werd gerund door een ouder echtpaar. Bij aankomst viel al direct op dat de dame erg onzeker was. De B&B was keurig. Maar het verzorgen van het eten en gereed maken van de kamers gebeurde altijd door een hulp. De hulp was nu echter ziek en nu moest ze alles zelf doen. Tot overmaat van ramp waren alle kamers bezet. Volgens ons was onze gastvrouw een beetje aan het dementeren. Opgeven van de ontbijtkeuze moest meerdere keren herhaald worden. En dan nog was het niet duidelijk. “Wat moet ik doen” vroeg ze met in haar handen een kan met gemalen koffie en een kan melk. Dan zei ik dat ik ze eerst water bij de koffie moest doen en de melk warm moest maken. En dat ik dan de koffie en de melk in een kopje bij elkaar ging mengen. We hadden medelijden met haar en boden aan om haar te helpen, maar dat was “not allowed” (er mogen volgens de regels geen gasten in de keuken komen).
Op de tweede ochtend besloten we een half uur eerder op te staan zodat we als eerste aan het ontbijt zaten. Aangezien ze tafel voor tafel afwerkte om niet in de war te raken, moesten de andere gasten die later kwamen lijdzaam en knarsetandend toezien hoe wij iedere keer iets bestelden terwijl zij maar niet aan de beurt kwamen. Wij konden in ieder geval op tijd vertrekken naar onze volgende bestemming. In tegenstelling tot een ander Nederlands echtpaar, een korte erg kordate stevige vrouw met een lange magere man. Zijn naam was Frank. Zij reed en hij mocht mee. Marleen en ik moesten beiden direct denken aan aan Frank en zijn moeder, van Koot en Bie, omdat de vrouw ongeveer op dezelfde manier met deze Frank omging. “Frank, pas op dat bord is heet”, “Frank, je hebt je pil nog niet ingenomen”. In mijn gedachten hoorde ik hem zeggen:”Daar ben ik voor behandeld”.