Onze Herman was altijd al een klein slank maar gespierd poesje.
Al enige tijd was ze veel aan het zeuren om meer eten. Als ik in de tuin aan het werk was, liep ze voortdurend hevig miauwend om me heen, het hield niet op. Om gek van te worden. Ze werd ook steeds magerder. Je kon haar ribbetjes goed voelen. Deze week zijn we met haar naar de dierenarts geweest. Dat is voor Herman altijd een traumatische ervaring. Eerst vastgepakt worden en in dat vreselijke mandje gestopt worden.
Ingrid de dierenarts vermoedde een probleem met haar schildklier. Daarvoor moest ze bloed afnemen. Met een tondeuse werd een plekje in haar nek kaal geschoren waarna bloed afgenomen werd. Dubbel trauma voor de van angst bevende Herman. Het bloed ging in een machine die alle belangrijke bloedwaarden controleerde. Inderdaad werkt de schildklier van Herman veel te snel waardoor haar metabolisme als een razende haar voedsel verteert. Nu krijgt ze twee maal daags een tabletje die de schildklier moet afremmen en krijgt ze net zo veel eten als ze wil om weer aan te sterken en wat meer vlees op haar botjes te krijgen. Nu zijn we zaterdag ook op vakantie gegaan. Gelukkig heeft Herman een goede vertrouwensband met onze overbuurman Lauran zodat het met die pilletjes wel goedkomt.
Verhuizen
Deze week hebben we weer een huis bekeken. De foto’s online van het huis uit 1929 dat volledig gerenoveerd was, maakten ons erg enthousiast. Woensdag was het zo ver en konden we ook binnen kijken. Het bleek een uitermate schattig huisje te zijn op een nog mooiere plek.
Een prachtige vrij uitzicht en toch op wandelafstand van het centrum van Zutphen.
We waren echt enthousiast. Maar thuisgekomen hebben we alles nog eens de revue laten passeren en kwamen tot de slotsom dat dit huis bepaald niet levensloopbestendig is. Het was allemaal erg klein. Een kelder voor de wasmachine en wasdroger, met een eng trapje en een trapgat waar je gegarandeerd regelmatig je hoofd stoot. Een paar keer per week met een volle wasmand dat trapje af en op, niet fijn. Een andere plek voor de wasmachine en droger was er niet. Dan was er nog een trapje naar de zolder dat pas echt griezelig was. Daar kwam bij dat we geen idee hadden waar we al onze spullen moesten laten. Het was wel erg klein. Knoop doorgehakt en geen bod op dit huis gedaan. Wel een teleurstelling, maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
We zoeken verder.