“Vrouwen zijn beter af bij vrouwelijke artsen” was een kop in de krant deze week. Ik kan natuurlijk weinig verstandigs zeggen over deze stelling. Nog een stukje uit dit artikel: “Maar bij goede zorg hoort ook medeleven van de arts en een fijn gesprek. Laten dat nu net ‘vrouwelijke kwaliteiten’ zijn, die in de zorg nog weinig waardering krijgen”.
Hier wil ik wel iets over kwijt. Ik ben zelf onderdeel geweest van een serieus medisch traject. In 2013 werd bij mij kanker vastgesteld. Na een operatie heb ik in de 5 daarop volgende jaren met 5 specialisten te maken gehad, 1 man en 4 vrouwen. Als ik een cijfer moet geven voor wat betreft empathisch vermogen, dan komen ook de vrouwen er niet altijd goed af.
- De manlijke specialist krijgt een 1. Dramatisch slecht
- Twee vrouwelijke specialisten krijgen een 4.
- Eén vrouwelijke specialist krijgt een 7
- Eén vrouwelijke specialist krijgt een 10
Bij de manlijke specialist zaten we op een keer in een nogal emotioneel gesprek over een ingrijpende behandeling, kanker is geen leuk onderwerp. Plotseling zei hij: “Sorry, de wachtkamer zit vol. Bel maar voor een nieuwe afspraak, dan maken we het gesprek af”. Hij stond op en deed de deur open en we konden vertrekken. Dat was voor ons de druppel in een reeds volle emmer. Een half jaar eerder was mijn vader overleden. Zijn specialist (in Tilburg) was een zeer betrokken man. Deze man mailde van zijn privé mailadres af en toe om te vragen hoe het met mijn vader ging. Na zijn overlijden stuurde hij een rouwkaart met een mooie tekst.
Ik moest op zoek naar een specialist met meer empathisch vermogen. Ik heb vervolgens de specialist van mijn vader gemaild (op zijn privé mailadres) met de vraag of hij mogelijk iemand wist. Nog dezelfde dag antwoordde hij met een suggestie. En nog dezelfde dag werd ik gebeld door het Amphia Ziekenhuis in Breda om een afspraak te maken. Ook mannen kunnen je dus behandelen als mens en niet alleen als ziekte. En lang niet alle vrouwen hebben die belangrijke eigenschap.
Het wordt tijd dat daar in de opleiding aandacht aan besteed wordt.
Vuurwerk
Ik moet toch nog even terugkomen op vorige week toen ik ook aandacht besteedde aan onze oude vuurwerktraditie. De kranten stonden 2 en 3 januari vol met de oorlogstaferelen tijdens de jaarwisseling. De politie en brandweer roepen weer om een algeheel vuurwerkverbod. De politici schreeuwen weer dat het onacceptabel is en dat er wat moet gebeuren. Maar vervolgens gebeurt er weer niets. De coalitie in wording gaat geen verbod wettelijk regelen want dat leidt onherroepelijk tot gemor in de achterban en angst voor verlies van stemmen tijdens een volgende verkiezing.
Zoals ik vorige week schreef: Te laf!” En zo gedogen we verder met meer dan 230 gewonde politiemensen, gigantische schade en weer enkele verloren ogen en ledematen. Zelfs enkele doden.