Hamerspel
Sinds kort hebben we in het dorp een chique galerie en vorige week zondag was er weer een opening van een nieuwe expositie. Deze dag was niet zo maar een dag. Het stormde namelijk verschrikkelijk. Marleen en ik wandelden naar de galerie net buiten het dorp en we moesten echt voorover leunen om overeind te blijven en soms konden we nauwelijks tegen de wind in lopen.
Het bleek een wonderlijke expositie. Het was druk, ondanks de storm. Grote foto’s van Chinese ambachtslieden met een zelfgemaakte hamer in hun handen aan de wanden. Aan een lang koord dwars door de zaal hingen heel veel van zulke hamers. Na enige uitleg gingen twee percussionisten de hamer bespelen. Ik heb een kort stukje gefilmd.
De muziekkeuze voor deze week was eenvoudig, het moet met hamers te maken hebben.
Later op de dag bleek dat in de tuin van de galerie ca. 20 bomen omgewaaid waren en her en der in Roosendaal nog veel meer bomen. Nu hebben wij ook een aantal heel grote bomen in de tuin, dicht bij elkaar zodat ze elkaar een beetje uit de wind houden. Maar er staat ook een majestueuze conifeer die de volle laag krijgt. Daar maakte ik me wel een beetje zorgen over. Hij is netjes overeind gebleven. Maar in de storm leek het wel of de boom danste. Twee dagen later, het waaide nog steeds hard maar niet meer zo erg, heb ik de dansende boom gefilmd.
Na de expositie heeft Marleen me nog even voor het eten in 1 uur geportretteerd. Een uur stilzitten valt nog niet mee (met een rammelende maag).
concert
Maandag zijn we naar een concertje geweest. In Bergen op Zoom organiseert de stichting Crossroads 1 tot 2 keer per maand kleine concerten met muzikanten uit heel de wereld. Soms is het heel goed, we hebben er veel uitstekende CD’s aan overgehouden, maar soms vinden we het niet goed genoeg. Smaken verschillen natuurlijk. Maandag, zangeres met band, Amanda Platt and The Honeycutters, beetje country-achtig, was het dus niet goed genoeg en zijn we in de pauze naar huis gegaan.
Nog meer omgewaaide bomen
Woensdagochtend, het was nog droog en het waaide nog steeds erg hard, was het weer eens tijd voor een wandeling door het bos. Heerlijk als er verder niemand is en de wind woest door de bomen buldert. Hier en daar een door de storm gevelde boom.
Hier en daar zijn vennetjes weer gevuld na een jaar droogte
In dit stuk bos staan prachtige grote beuken en eiken. Sommige bomen hebben in de loop der jaren een wondje opgelopen.
Daarna het pad achter de leemputten weer gelopen, inmiddels was het flink gaan regenen. Mooi om te zien hoe het water alle ondiepten en geulen opvult. Een buizerd cirkelde boven mijn hoofd en ik kon het niet laten om nog wat foto’s te maken.
Helaas is enkele weken geleden een stukje bos aan het begin van het pad geheel gekapt. Stammen van waarde zijn afgevoerd en wat achterblijft is een schouwspel alsof er een bom is gevallen. De veroorzaker van deze puinhoop is een zekere S. die bijna alle bossen en akkers in de omgeving bezit. Waarom hij nu juist op dit moment dit stukje bos heeft gekozen om plat te leggen? Ik heb er zo mijn ideeën over. Maar die kan ik niet hard maken en dus schrijf ik ze niet op.
Me too
Ik kom nog even terug op de foto van mij in de krant vorige week.
Ik ben inmiddels benaderd door enkele juristen die gespecialiseerd zijn in “me too” affaires. Na enige overpeinzingen heb ik ze afgewimpeld omdat de omarming weliswaar onaangekondigd was, maar wel zuiver vriendschappelijk, collegiaal en platonisch. Neemt niet weg dat ik er redelijk lullig op sta. Volgende keer beter zullen we maar zeggen.
Herman
Speciaal voor de lezers die in het verleden het dagboek van Herman hebben bijgehouden, een berichtje van Herman en een foto. Herman en Ivo samen in hun appartement, Herman beneden en Ivo boven. Wel gescheiden van tafel en bed dus en geen “me too” problematiek. Ze hebben het nog altijd gezellig samen alhoewel Ivo tegenwoordig iets minder coulant is t.o.v. het vrijpostige pubergedrag van Herman. Ze krijgt af en toe een tik op haar neusje. Maar als er gegeten wordt, moet Ivo ondanks zijn formaat 2x Herman toch wijken.
Het dagboek van Herman bestaat nog steeds en begint op 26 augustus 2016:
Hoe kwam poesje Herman aan haar naam:
Ontstraten
En last but not least nog maar weer iets over het milieu. Deze foto stond deze week in de krant.
Hier in het dorp zie ik nogal wat voortuinen met veel bestrating, soms zelfs volledig betegeld. Fout natuurlijk en wel om vijf redenen:
- regenwaterafvoer op straat kan bij een heftige regenbui al dat water niet verwerken met als gevolg wateroverlast;
- relatief schoon water moet door rioolwaterzuiveringsinstallaties verwerkt worden. Die raken daardoor bij veel regen overbelast;
- er komt veel te weinig water in de bodem terecht, droogte;
- slecht voor insecten en vogels;
- het ziet er super saai uit;
Dus ontstraten die handel of onttegelen! Er wordt gesproken over het introduceren van een tegeltaks, maar dat moet dan weer gecontroleerd worden, door tegelpolitie. En we hebben in Nederland al zo veel moeite met handhaving. Met een drone zou het ook kunnen denk ik. Dat moet zo ver te automatiseren zijn dat de drone direct de blauwe tegeltaksenvelop komt afleveren.
Het schoolplein van onze basisschool wordt momenteel vergroend, dat wil zeggen tegels eruit en een echte “speeltuin” erin, met het accent op tuin. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Als het klaar is, publiceer ik een foto.
Weer enkele mooie klimaatwoorden erbij voor de Dikke van Dale . Nu al die voortuintjes nog.
Amen