Maand: juli 2021

Bij ons in de tuin verblijven twee soorten duiven, Turkse tortelduiven en houtduiven.

De houtduiven vinden het prettig om ons huis en tuin te gebruiken om zich voort te planten. Meestal zoeken ze daarvoor een veilige plek. Maar niet altijd.

Over deze boom in onze tuin heb ik in het verleden al eens geschreven. Een esdoorn die we in het najaar altijd helemaal kaal knippen zodat alleen de stam overblijft. Ieder voorjaar loopt hij in sneltreinvaart weer uit.

Een  houtduivenechtpaar besloot om in deze boom een nest te bouwen. Duiven zijn geen geweldige bouwvakkers. Voor ieder takje dat ze in hun zeer slordige nest verwerken, vallen er eerst een paar naar beneden waardoor er steeds een stapeltje takken onder de boom ligt. Het is wonderbaarlijk dat de eieren erin blijven liggen.

Tijdens de bouw rende onze poes Herman al enkele keren de boom in om één van de duiven te pakken. Die was gelukkig snel genoeg de boom uit. Desondanks bleven de dappere duiven onverstoord takken aanvoeren voor hun bouwwerk. We hebben de duiven geholpen door gaas om de stam van de boom aan te brengen zodat Herman de duiven niet meer kan bespringen. De vraag is of de duiven echt zo dapper zijn of dat ze gewoon erg dom zijn.

Behendige piloten zijn het in ieder geval niet. Tijdens onze lunch besloot één van de duiven het nest even te verlaten, waarschijnlijk om te eten. De duif kwam uit de boom, zette een daling in en vloog richting onze maaltijd onder de parasol. Hij leek even helemaal de weg kwijt. Een stijging inzetten onder de parasol kon natuurlijk niet.

Het leek er even op dat hij op mijn bord terecht zou komen, maar hij herstelde op op tijd en vloog onder de parasol weg. We gaan nog veel lol beleven van deze duiven.

Onfortuinlijke Update

Op het beeldscherm van mijn Lenovo laptop verscheen regelmatig het verzoek om een Lenovo update uit te voeren. Die vraag kwam altijd op een slecht moment, als ik b.v. mijn wekelijkse blog zat te schrijven. Deze week op maandag besloot ik dan toch maar op “ja” te klikken.

Er gebeurde van alles, onder andere zag ik beelden voorbij komen die we in het DOS-tijdperk zagen. Dat vond ik wel zorgelijk. Maar ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen. Na een kwartier was de update nog niet klaar en het beeldscherm zwart. Ik ben maar koffie gaan drinken in de veronderstelling dat het daarna wel gedaan zou zijn. Maar het beeld bleef zwart de rest van de dag. ’s Nachts tijdens de plasronde nog snel even gekeken, nog steeds zwart. Ook de volgende ochtend nog zwart.

Eerst maar eens meneer Lenovo bellen. Maar de service-afdeling bleek weinig service te verlenen. “Dat gebeurt wel meer bij oude computers” werd me verteld. Mijn laptop was ten slotte al 5 jaar oud en dan heb je iets uit de prehistorie, volgens de servicemedewerker. Zou dit het einde van mijn laptop betekenen?????

Nieuwe poging, een lokale reparateur gegoogeld. Ik mocht mijn laptop ’s middags brengen, bij een jonge bink die gewoon aan huis werkt. Nog geen twee uur later belde hij op, laptop gerepareerd! Bios update uitgevoerd (zegt me niet veel, maar dat maakt niet uit). Kosten: €40,-

Bedankt meneer Lenovo, voor de opbeurende diagnose.

Mijn reis naar Mars

Oliver Daemen is samen met weldoener Jeff Bezos en nog een oude dame 10 minuten in de ruimte geweest. De hoogste bieder had 28 miljoen Euro geboden voor dit tripje van 10 minuten. Die hoogste bieder haakte echter af en toen kon Oliver mee voor een “significant” lager bedrag stond er in de krant. Niets blijft geheim en dus heb ik uit welingelichte kring vernomen dat het €250 en 100 Jumbo koopzegels heeft gekost.

Op 28 februari schreef ik het volgende: ….”Ik heb me inmiddels opgegeven om over een jaar of 15 met een bemande reis naar Mars mee te gaan. Lijkt me reuze spannend. Sinds Major Tom van David Bowie droom ik daar al van. Al liep het met Major Tom niet zo goed af….”(https://www.louiskrook.nl/op-naar-mars/).

Nu Jeff Bazos eenvoudige burgers de mogelijkheid biedt om voor een vriendenprijsje met zijn raket ruimtereisjes te maken, komt mijn droom wellicht eerder uit. Die Jeff is een echte goeierd. Hij heeft ook zijn medewerkers van Amazon bedankt dat ze zijn rakethobby willen bekostigen. Zijn medewerkers doen dat ook welwillend want ze hebben een prettige baan bij Amazon.

 

Sinds ik begonnen ben met tennis, heb ik op vrijdag les van Bart. Het gaat hartstikke goed. Ieder week gaat Bart harder slaan, laat hij me meer lopen en leert me weer iets nieuws bij. Zo ook vorige week vrijdag, een heerlijke les waarin ik behoorlijk afgebeuld werd.

Een paar dagen later, op maandag, speelde ik tegen Jos mijn wekelijkse single partij. Alleen ging het deze keer niet zo goed als anders en zeker niet zo goed als een paar dagen eerder met Bart. Ik kreeg geen bal fatsoenlijk over het net, of ik sloeg in het net, tekort, uit enz. Het was dramatisch. Tijdens het spelen merkte ik iets aan de ballen. Ze waren erg zacht, veel zachter dan mijn eigen ballen.

Het is natuurlijk een beetje kinderachtig om je slechte spel te steken op de ballen. Maar na een uur frustratie zei ik tegen Jos: ik wil toch eens even míjn ballen testen”. En ja hoor, direct won ik de volgende games. Het waren dus tóch die zachte ballen. Voor mij was het duidelijk, zorg dat je ballen op spanning blijven.

Il dottore

Ik kom nog even terug op het EK voetbal 2021. Al heel snel mislukt voor Nederland, maar in zijn geheel tamelijk bizar verlopen. Er was een “poule des doods” waarin drie favorieten voor de eindzege zaten. Alle drie werden ze later in het toernooi geëlimineerd. De enthousiaste Denen waar onze Nederlandse voetballers een voorbeeld aan zouden moeten nemen, werden helaas uitgeschakeld door onze scheidsrechter Danny Makkelie. In de finale schakelden de Engelsen zichzelf uit in de penaltyreeks.

Was er dan niets leuks te zien? Toch wel, ik heb het meest genoten van het volgende fragment:

Wat gebeurde er? Italië en Spanje hebben gelijkgespeeld, ook na twee keer een kwartier verlenging. Dan moet er getost worden voor de strafschoppenreeks. Wie mag beginnen en aan welke kant van het veld? De Spaanse aanvoerder Alba probeert de scheidsrechter te overtuigen dat hij de tos gewonnen heeft en niet de Italiaanse aanvoerder Chiellini. Dan begint Il Dottore Giorgo Chiellini, de spijkerharde centrale verdediger van Italië, aan een prachtige act. Breed lachend noemt hij Jordi Alba die bijna 20cm kleiner is, leugenaar, duwt hem plagerig weg en geeft hem een hug, meer een houdgreep, waarbij hij hem van de grond tilt en de benen van Alba in de lucht laat bungelen. En Chiellini maar lachen. De arme Jordi Alba was volledig de kluts kwijt hetgeen niet prettig is voor de aanvang van de beslissende penalty’s. Chiellini gedroeg zich alsof hij net bij een feestje binnenkwam. Eerste klas psychologische oorlogsvoering. Chiellini won de tos, Italië won de strafschoppenreeks. Hij wordt overigens Il dottore genoemd omdat hij afgestudeerd econoom is.

Hoepelen

Na mijn blog van vorige week werd ik er door mijn eega op gewezen dat er in ons dorp behalve de avonddriedaagse nog een evenement was geweest: “Hoepelop”. Een workshop hoepelen voor jong en oud. Het was niet eenvoudig hiervoor veel volwassenen warm te laten lopen. En mannen wilden al helemaal niet. Derhalve was ik in eerste instantie de enige volwassen deelnemer van het mannelijk geslacht. Uiteindelijk wist de initiatiefneemster van dit evenement ook haar eigen echtgenoot over te halen. Kennelijk zijn veel volwassenen bevreesd om voor gek te staan.

De enthousiaste instructrice deelde de hoepels uit. Kinderen een kleine hoepel, volwassenen een grote hoepel. “Probeer eerst maar eens een beetje” zei ze. Tot mijn eigen verbazing lukte het me al erg goed zonder enige aanwijzing. Terwijl de meesten stonden te ploeteren, was ik al lekker aan het hoepelen. Kon ik laten zien dat je ook op je 67ste nog soepele heupen kan hebben. We moesten ook al lopend hoepelen, maar dat bleek lastig te zijn. Behalve met het lichaam hebben we ook geleerd om met de handen hoepelkunstjes te doen.

Na afloop van de workshop was iedereen razend enthousiast. In september nog maar een keer organiseren. Nadat ze mij gezien hebben, zullen er meer mannen over de brug komen (hoop ik).

Vorige week schreef ik over het knuffelen en zoenen dat door corona, op zijn minst tijdelijk, verbannen is. Wat mij betreft definitief.

Ik verbaas me iedere week over het fanatisme waarmee voetballers knuffelen na een doelpunt. Tijdens het EK dat roemloos verloren werd door onze oranje voetballers die vooral uitblonken in wandelen, werd ik er dagelijks mee geconfronteerd. Het massaal knuffelen gebeurde zonder uitzondering door alle landenteams. Kennelijk is dit fenomeen niet cultuurgebonden, maar sportgebonden.

Ik voetbal gelukkig niet. Maar ik tennis tegenwoordig wel. Ik speel in diverse groepjes, o.a. in een mannengroep van ex-badminton collega’s die al veel eerder hun badmintonracket hadden ingeruild voor een tennisracket en in een 55+ groep. In de 55+ groep ben ik de jongste, tenzij er groepsleden zijn jonger dan ik maar die er vreselijk oud uitzien. Andere mogelijkheid is dat ik er juist ontzettend jong uitzie.

Deze week was mijn mix-partner een uiterst vriendelijke dame van 81 jaar die ooit waarschijnlijk goed kon tennissen, maar nu een beetje stram in de benen is. Ik probeer me dan voor te stellen hoe dat zou uitpakken iedere keer als we een game winnen. Dat ik dan fanatiek boven op die oude dame duik om haar intens te knuffelen vanwege deze glorieuze overwinning. Om nog maar niet te spreken van een overwinning van de hele partij. Ik denk dat dan de traumahelikopter er aan te pas zou moeten komen. Mocht de knuffelcultuur onverhoeds overslaan naar de tennissport, dan blijft me geen andere mogelijkheid dan te gaan schaken. Dat doe je alleen, slechts met een tegenstander.

Avonddriedaagse

Binnen ons bestuur van de stichting Natuurpoort Wouwse Plantage ontstond enige tijd geleden het plan om een avonddriedaagse te organiseren voor ons dorp. Na het afgelasten van andere mooie evenementen ten gevolge van coronamaatregelen, zou dit een leuke activiteit zijn die wél door zou kunnen gaan. Het was kort dag om dit festijn te organiseren en we gokten op 30 tot 50 deelnemers. Als snel bleek dat het er meer werden. Toen 100 dichterbij kwam, besloten we ruim medailles in te kopen, 130 stuks. Maar ook dat aantal werd verpletterd. Dat werd een probleem. We moesten medailles bij bestellen. Maar hoeveel? En zijn die er dan op tijd? De teller stopte uiteindelijk op 167 deelnemers en de laatste medailles arriveerden net op tijd.

Het werd een prachtig feest. Mooi weer, ouders met kinderwagens, bolderkarren met kinderen, hondjes mee, jonge mensen die stoer kozen voor de langste afstanden (10 tot 13 km). En vooral heel blije gezichten.

Volgend jaar weer!

Corona heeft ook goede dingen opgeleverd. Niet meer Jan en alleman zoenen bijvoorbeeld. Daar had ik altijd al een hekel aan, maar nu mocht en mag het ook niet meer. Om nog maar niet te spreken over dat eeuwige knuffelen of nog erger: de groepshug, een effectieve methode om supersnel een groep mensen te besmetten. Ik heb een echtgenote om mee te knuffelen, dat vind ik wel genoeg en míjn groepshug omvat maximaal twee personen. Soms was er echter niet onderuit te komen. Mijn lieve schoonmoeder bijvoorbeeld, had de gewoonte om bij iedere ontmoeting mij in een soort houdgreep te houden waarna enkele welgemeende klapzoenen volgden. Daar was geen ontkomen aan en daar heb ik me maar bij neergelegd.

Deze week was in het nieuws dat allerlei infectieziekten ineens vrijwel niet meer voorkomen. Hepatitis, hersenvliesontsteking, kinkhoest en griep vertoonden een afname van meer dan 90%. Net als zoenen is handen schudden ook een belangrijke overdrager van bacteriën en virussen. Veel mensen blijken hun handen niet te wassen na een toiletgang. Toiletpapier is behoorlijk transparant en allerlei ongewenste gasten reizen mee via het toiletpapier naar je hand. Als je die vervolgens niet wast, wordt de reis voortgezet naar een hand van een ander. Nu de maatregelen langzaam worden losgelaten, staan we weer voor de keus: handen schudden of drie zoenen? Maar willen we dat nog wel? Ik niet dus.

Weigeren om handen te schudden of zoenen te geven kan aanvoelen als onbeleefd. Maar er zijn alternatieven zoals een buiging, een boks of een elleboog. Na corona hebben we veel meer vrijheid om zélf een begroeting te kiezen die bij je past. Wel lastig is dat handen schudden een impulshandeling is. Als je een hand uitgereikt krijgt, dan schakelt je brein automatisch naar het schudden van die hand. Maar sinds corona hebben we die reflex al aardig in de hand om een leuke woordspeling te gebruiken.

De onbegrijpelijke oneindigheid

Ik las deze week het volgende bericht:

“…Wetenschappers hebben voor het eerst waargenomen hoe een zwart gat een neutronenster opslokt. De botsing tussen de twee kosmische zwaargewichten heeft tot grote opwinding bij astronomen geleid……”

Op zich gaat dit al voorbij mijn voorstellingsvermogen. Maar toen ik me verdiepte in het artikel werd mijn voorstellingsvermogen nog veel meer op de proef gesteld. Er werden 2 botsingen gerapporteerd.

• Een zwart gat van 6,5 keer de massa van onze zon klapte op een neutronenster die 1,5 keer zwaarder was dan onze moederster (de zon).
• Bij de tweede botsing, die tien dagen later werd opgepikt, smolt een zwart gat van tien zonnemassa’s samen met een neutronenster van twee keer de zwaarte van de zon.

Een zwart gat met een massa die 10x de massa van onze zon is, is een aanslag op mijn voorstellingsvermogen. Probeer dat maar eens te visualiseren. Maar het werd nog lastiger.

…..”De botsingen vonden op ongeveer 900 miljoen lichtjaar en een miljard lichtjaar van de aarde plaats, nog ver voor het ontstaan van de eerste dinosaurussen. De botsingen gebeurden zo diep in het heelal dat wetenschappers die nu pas konden waarnemen……”

Voor de duidelijkheid, een lichtjaar is de afstand die licht in vacuüm aflegt in een periode van één jaar.

• Licht heeft een snelheid van 300.000 km/sec.
• In één seconde legt het licht dus 300.000 kilometer af.
• In één minuut dus 60 x 300.000 = 18 miljoen kilometer.
• In één uur 60 x 18 miljoen = 1080 miljoen kilometer.
• In één dag 24 x 1080 miljoen kilometer = ongeveer 26.000 miljoen kilometer. Dat is 26 miljard kilometer.
• Per jaar legt het licht 365 x 26 miljard = 9500 miljard kilometer af. Ofwel 9,5 biljoen kilometer.

Nu weer terug naar de botsingen, die vonden plaats op een afstand van ongeveer 900 miljoen lichtjaar dus op 900.000.000 x 9.500.000.000.000 kilometer. Een duizelingwekkende afstand dus.

Omdat het zo ontzettend ver weg gebeurde, werden nu pas rimpelingen in het heelal (zwaartekrachtgolven) gedetecteerd.

Om met Cruijff te spreken, zijn die wetenschappers nou zo slim of ben ik zo dom? In dit specifieke geval houd ik het maar op het laatste.

Muziek

Een paar weken geleden voegde ik een stukje muziek toe. Omdat daar diverse reacties over kwamen, voeg ik nog een nummer toe van dit bonte gezelschap. Joe Bonamassa, een begenadigd gitarist, nodigt af en toe allerlei muzikanten uit van diverse pluimage die elkaar niet kennen en uit verschillende delen van de wereld. Ze komen bij elkaar, oefenen 3 dagen en geven enkele concerten in beroemde concertzalen. Dit concert was in Carnegie Hall in New York, de vorige keer met een heel ander gezelschap in de Opera Hall in Wenen.

In dit nummer is er een speciale rol voor de virtuoze Chinese celliste Tina Guo.