Moeders
De moeders hebben sinds vorige week hun vrijheid terug. Na een “gevangenschap” van enkele maanden konden ze ineens weer staan en gaan waar ze wilden. Dat kwam net op tijd om de 94ste verjaardag van mijn schoonmoeder te kunnen vieren met visite. Bij ons in de tuin want aangezien Corona nog steeds rondwaart, vonden wij een gezelschap binnenshuis niet verstandig. Juist op die dag, zaterdag, werd er regen verwacht. Aangezien je een 94ste verjaardag niet ongemerkt voorbij kan laten gaan, hebben we af en toe wat regen voor lief genomen.
50 jaar
Deze titel slaat (helaas) niet op mijn leeftijd. Eind juni 50 jaar geleden kocht mijn moeder voor 35 gulden voor mij een toegangskaartje voor het Holland Popfestival. Beter bekend als het Kralingsebos Popfestival, de moeder aller popfestivals in Nederland. Ik weet dat de meeste lezers dit onderwerp helemaal niets zegt of het volkomen oninteressant vindt. Op mij heeft die 3-daagse happening destijds een onuitwisbare indruk gemaakt. Ik denk er nog met veel plezier en een tikje nostalgie aan terug.
In de loop der jaren heb ik er allerlei materialen over verzameld zoals twee nogal slechte DVD’s en een zwart-wit fotoboekje dat in heel beperkte oplage is uitgegeven
In de afgelopen twee weken is er ter gelegenheid van de 50ste verjaardag in de media veel aandacht besteed aan dit festival. Het BNDeStem heeft er diverse pagina’s in de zaterdagbijlage aan besteed met herinneringen en foto’s van mensen zoals ik.
Ik was net 16 geworden en ging met een vriend met de trein richting Rotterdam. Ik had een slaapzak en wat geld bij me. Mijn vriend had een ook tentje bij zich. Het tentje hebben we op een mooie plek opgezet maar verder weinig gezien. De slaapzak was eigenlijk wel voldoende. Er waren ca. 100.000 bezoekers. Alleen al dat aantal mensen bij elkaar was indrukwekkend. Ik was destijds al een fervent muziekliefhebber. Aangezien de muziek ‘snachts gewoon doorging, kwam ik goed aan mijn trekken. Het grootste probleem was drie dagen en nachten wakker blijven. Ik kan me niet herinneren of me dat gelukt is. Mijn vriend ben ik ergens tijdens het festival kwijtgeraakt en heb ik pas na drie dagen bij het tentje weer teruggevonden.
De tegenwoordige festivals zoals PinkPop en Lowlands trekken ook zulke mensenmassa’s. Maar er zijn wel grote verschillen. Het Kralingenfestival is destijds in korte tijd georganiseerd door 3 mensen met nauwelijks ervaring. Tegenwoordig zijn het grote organisaties met veel ervaring die een jaar bezig zijn met de organisatie. Tijdens zo’n festival lopen er voortdurend mensen met papierprikkers om het terrein schoon te houden. Na afloop van Kralingen bleef er een enorme bende achter. Tegenwoordig is de voedselvoorziening professioneel geregeld met allerlei foodtrucks. Hoe dat in Kralingen was weet ik niet meer, ik zal wel een lunchpakket van mijn moeder mee gekregen hebben. Alle grote festivals hebben een eigen tijdelijke camping naast het festivalterrein (de muziek gaat ‘snachts niet door) met voldoende fatsoenlijk sanitair. In Kralingen waren er wel toiletten, maar zeker niet genoeg. En douches waren er niet. Maar het was wel heel gezellig! En ik denk dat heel veel bezoekers er net als ik bijzondere herinneringen aan hebben.
In die 100.000 bezoekers zaten natuurlijk ook mensen die later op de één of andere manier publiek bekend zijn geworden. Bijvoorbeeld Mieke van der Weij die in OP1 over haar ervaringen vertelt:
Mieke van der Weij over haar ervaringen
Omroep MAX heeft naar aanleiding van de 50jarige verjaardag van het festival er een documentaire over gemaakt:
Als afsluiting nog wat foto’s:
Hallo Louis,
Ik ben (helaas) niet naar veel festivals geweest, maar ik wel goede herinneringen aan het door ons bezochte Arrow Festival. Ik luister nog dagelijks naar Arrow Classic Rock radio.
Groet
Jan