Ik heb al diverse keren geschreven over de ontwikkeling van de natuurpoort in Wouwse Plantage. December 2018 was de eerste keer geloof ik. Daarna bijna iedere maand in 2019. Dat geeft een beetje aan hoeveel ik hierbij betrokken ben. Dit voorjaar zijn alle wandelroutes met mooie bordjes gemarkeerd. Twee weken geleden nog twee kinderroutes toegevoegd met speciale bordjes bloem en salamander.
In het korte bestaan van deze fraaie routemarkering hebben vandalen al een paar keer toegeslagen. Die oranje bordjes zijn natuurlijk leuke hebbedingetjes. Maar als je ze van een paaltje probeert af te halen, gaan ze kapot. Dief heeft niets en wij moeten vervangen.
Niet alleen die leuke oranje bordjes moeten het ontgelden. Het varieert van afbreken tot helemaal verwijderen. Van één routepaal waren alle 6 de bordjes verdwenen.
Het activiteitenveld naast de parkeerplaats is dit voorjaar 70cm diep gespit, geëgaliseerd en opnieuw ingezaaid. Om ondanks de droogte het gras toch te laten groeien, wordt regelmatig gesproeid. We willen niet dat het veld een uilaatplek voor honden wordt want het moet gebruikt kunnen worden voor lokale activiteiten, sportdag van de basisschool enz. Dus had ik twee palen met een kunststof bord “verboden voor honden” neergezet aan de rand van het veld. De volgende dag waren beide palen met borden weg. We vonden ze terug in de leemput. Nu staan ze ieder met 25 kg beton in de grond. Maar een goede vandaal heeft altijd wel een oplossing. Van beide borden is een deel afgebroken. Metalen borden dan maar.
In de winter stroomt de leemput vol. Tussen de leemput en ex-turfvaart de Zoom is een een open verbinding.
Om het water in de leemput zo lang mogelijk vast te kunnen houden, hebben we een schuif laten maken die we dicht kunnen zetten. Enkele weken geleden ontdekte ik dat de handgreep van de schuif verdwenen was. De bout en moer waarmee hij vast zat, waren netjes terug geplaatst. Dat wel.
Nu wordt een nieuwe gemaakt die ik dan maar met een hangslot ga vastzetten.
Ik denk dat het niet moeilijk voor te stellen is dat dit alles mij vreselijk frustreert. Voor daders, mochten ze ooit geïdentificeerd worden, stel ik lijfstraffen voor. Door mijzelf uit te voeren.
De Esdoorn
Op 26 april schreef ik over mijn 23 jaar oude esdoorn die eigenlijk te dicht bij het huis staat en daarom iedere herfst helemaal kaal geknipt wordt. Ik fotografeer hem nu om de paar dagen om eens vast te leggen hoe snel hij vanuit het niets weer mooie lange takken maakt.
Op de laatste foto zit er kippengaas rond de stam. Een buitengewoon onvoorzichtige mereldame heeft het onzalige plan opgevat om in deze ontluikende kruin een nest te bouwen en een nieuw gezin te stichten. Wat zij echter niet weet, maar wij wel, is dat onze poes Herman regelmatig in dit boompje klimt en de kruin als uitzichtpunt gebruikt. Om die reden hebben we ook de voederplank maar opgeruimd. Het kippengaas moet voorkomen dat Herman het merelgezin een bezoekje gaat brengen.
Omdat wij weten dat Herman wel eens een vogeltje vangt en dat altijd in de vroege ochtend doet, houden we haar ’s nachts binnen. Dat is overigens niet eenvoudig want ze wil juist heel graag dan buiten zijn. Eerst riepen we haar voor het naar bed gaan. Heel de Seringenstraat kon mij dan minutenlang horen roepen Hèèèèèrman en tegelijk met een bus voer rammelen. Als ik haar dan binnen gelokt had met een beetje vlees, deed ik snel de deur dicht. Na een paar dagen kende ze dat trucje en lukte dat niet meer. Nu roepen we haar in het begin van de avond binnen, dat lukt beter. Na een half uur is ze het binnen wel weer zat en gaat ze heel vervelend doen zoals aan de meubels krabben. Dan moet ze voor straf een half uur in de isoleer (in de bijkeuken). Als ze dan weer de kamer in mag, is ze ineens poeslief. Dat recept is soms nog wel een keer nodig gedurende de avond.
Onze lieve Herman die we als wilde kitten op een regenachtige ochtend uit de blubber hebben gevist, blijft toch altijd een beetje wild. Wie het leven van Herman niet gevolgd heeft:
van 26 augustus 2016 tot heden.