Een prik voor een ritje

Helaas moet het onderwerp vaccinatieramp opnieuw ter sprake komen. Vriend en vijand, van links tot rechts, iedereen is het er wel over eens dat de vaccinatiestrategie van Hugo de Jonge geen strategie is maar een disaster. Ik gebruik dit Engelse woord omdat dit veel rampachtiger klinkt dan het woord ramp. Het is natuurlijk niet alleen Hugo die deze situatie heeft veroorzaakt. Vandaag, zaterdag, weer eens een stuk in de krant over de falende GGD die helemaal niet voorbereid was op een pandemie en nog steeds vaak onbereikbaar is voor artsen, specialisten etc. Een arts-microbioloog die bij één van de eerste coronapatienten de GGD pas een dag later te spreken kreeg, zegt: “Het leek wel Jiskefet”.

Ik kan schrijven uit ervaring. Ik ben twee keer met mijn moeder naar de vaccinatiestraat van de GGD geweest. Van de 20 prikloketjes was er slechts één bezet, het eerste loket. Er waren te weinig armen die geprikt moesten worden beschikbaar. Toch moesten we een nummertje trekken en even plaats nemen op een stoel. Plotseling kwam er een man aanlopen vanuit het aller achterste hokje. “Ik ben huisarts zei hij en ik heb toch niets te doen. Kom maar met mij mee”. En zo werd mijn moeder geprikt in het achterste prikloket door een desperate arts die verlegen zat om een arm die geprikt wilde worden in een bijna lege vaccinatiehal. Terwijl er op dat moment bijna een miljoen vaccins in voorraad waren!

Ik vind het ongelofelijk dat Hugo er zo optimistisch en laconiek onder blijft. “Er is licht aan het einde van de tunnel” zegt hij steeds. Dat is natuurlijk waar, aan het einde van iedere tunnel is licht, behalve ’s nachts. Maar hij zegt er niet bij hoe lang die tunnel is. En ik verdenk hem er van dat hij soms een bouwlamp in de tunnel hangt om ons te doen geloven dat dat het einde van de tunnel is.

Tijdens interviews staat hij altijd op zijn tenen te wippen. Let maar eens op. Je ziet zijn hoofd omhoog en omlaag gaan. Er moet enige afstand tot de camera zijn, want anders zou zijn altijd perfect opgemaakte kapsel steeds gedeeltelijk uit beeld verdwijnen. Aangezien Hugo een ijdeltuit is, is hij hierop voorbereid en houdt hij wijselijk voldoende afstand tot de camera.

Donderdag was ik bij mijn huisarts om een paar pre-kankerplekjes weg te laten branden op mijn hoofd. Een regelmatig terugkerend karweitje. Klinkt eng, maar valt reuze mee. Ik nam de gelegenheid te baat om mijn huisarts te vragen of hij toevallig nog een Coronavaccin in de koelkast had liggen. Dat was helaas niet het geval. Hij had, net als ik, op het nieuws gezien dat een huisarts in Rotterdam haar vaccins niet aan de straatstenen kwijt raakte. Slechts 35% van de mensen kwam opdagen. Mijn huisarts zei verontwaardigd dat hij die arts zou gaan bellen om die overgebleven vaccins op te halen. Daarop bood ik direct aan om dat ritje voor mijn rekening te nemen. In ruil voor een vaccin in mijn arm natuurlijk. Hij heeft me nog niet gebeld, helaas.

Greta

In september 2019 heb ik kort iets geschreven over Greta Thunberg. Het ging toen met name over haar speech  bij de Verenigde Naties. Greta is/wordt zowel bejubeld als verguisd.

Doordat ze pas een tiener is en Asperger heeft, wordt ze door haar criticasters als wilsonbekwaam gezien en achtervolgd door de verdenking dat ze slechts een marionet is. Van haar ouders of van de klimaatlobby. Maar ze legt eerder haar ideeën en plannen op aan haar ouders dan andersom. Die zijn vooral bezorgd.

De haat die ze over zich heen krijgt is onvoorstelbaar. “Ze moet worden verbrand aan een paal”, schrijft een man kort voor haar komst naar Bristol op Facebook. “Vermorzel de teef”, schrijft een ander. En zo gaat het dag in, dag uit. Haar boodschap roept natuurlijk weerstand op. Ze gaat het debat met een gestrekt been in. En iedereen die een radicaal standpunt vertolkt, krijgt tegenwind. Mensen voelen zich onbehaaglijk bij Greta, omdat ze iedereen aanspreekt op de eigen verantwoordelijkheid. Dat voelt altijd lastig.

Vorige week was er een documentaire over haar op tv. Die hadden we opgenomen en gisteravond bekeken. Ik zou iedereen die hem niet gezien heeft, aanraden om hem alsnog te bekijken. Pas dan kan je een eerlijk oordeel over haar hebben. Maar moed en doorzettingsvermogen kan je haar niet ontzeggen.

Klik op onderstaande link om de documentaire te bekijken op uitzending gemist. Waarschuwing vooraf: hij duurt anderhalf uur, maar is zeer de moeite waard!

I am Greta