Ik ben heel politiekbewust. Ik houd bij wat er allemaal speelt in de binnenlandse- en buitenlandse politiek. En ik had nooit veel op met mensen die erg negatief over onze Nederlandse politiek zijn. Maar momenteel gebeuren er dingen die mijn positivisme aan het wankelen brengen.
Bij het formeren van een nieuwe regering lijkt het alsof onze politici meer met hun electorale belangen bezig zijn dan met het landsbelang. Er zijn genoeg dossiers die een voortvarende formatie noodzakelijk maken zoals bestrijding van de georganiseerde misdaad, de huizencrisis, de stikstofcrisis, om er maar eens een paar te noemen. Toch zie ik die urgentie niet.
- Wat zullen de VVD-stemmers ervan vinden als de VVD toch met PvdA en Groen Links in zee zou gaan?
- Wat zouden de D66-stemmers ervan vinden als Kaag toch met de ChristenUnie in zee zou gaan?
- Wat zouden de PvdA-stemmers ervan vinden als Ploumen toch zonder GroenLinks in een kabinet zou stappen?
- Wat zouden de GroenLinks-stemmers ervan vinden als Klaver toch zonder de PvdA in een kabinet zou stappen?
- En wat zouden de CU-stemmers ervan vinden als Seegers toch met D66 in een kabinet zou stappen?
Kortom, zo houden de partijen elkaar in een houdgreep. Nu lijkt er een cosmetische truc uit de hoge hoed getoverd te worden waarbij ze net doen alsof GroenLinks en de PvdA één partij zijn, dan kan het ineens wel. Alhoewel ook die truc lijkt te gaan falen. We wachten nu al maanden en er is nog geen zicht op politieke leiders met moed. Op welke partij moet ik in de toekomst gaan stemmen? Waar is het leiderschap van Rutte? Wat blijft er over van het “nieuwe leiderschap” van Kaag?
Dan de kwestie Afghanistan. Hoe is het mogelijk dat Frankrijk en Engeland al 2 maanden bezig zijn met evacuaties? Hoe is het mogelijk dat Duitsland, Engeland en de VS nu nog steeds hun landgenoten en Afghaanse medewerkers kunnen evacueren en Nederland niet? Als er dan eindelijk 2 vliegtuigen gestuurd worden, gaat er één kapot en de ander komt ’s avonds in Kaboel aan als niemand meer het vliegveld kan bereiken. Weer een dag voorbij. Ik vind het een beschamend tafereel. We stevenen af op een tweede Srebenica. Weer laten we weerloze mensen die op onze hulp rekenden, in de steek. En de U van de EU kunnen we wel vergeten. Ieder land doet het op eigen houtje, kennelijk zonder enige coördinatie.
Ik wil het deze week maar hierbij houden.