We zijn een paar dagen in Frankrijk in de Morvan. In 2019 waren we hier voor het laatst. Corona gooide de jaren daarna roet in het eten. Al jaren vinden wij het leuk om enkele traditionele muziekfestivals mee te maken. Trouwe lezers kunnen zich dat wel herinneren. Deze festivals worden voornamelijk door Fransen bezocht. Het gaat om samen muziek maken en dansen (in ons geval voornamelijk kijken en luisteren). Dit weekend is het “Le fête de la vielle” (het feest van de draailier) in het dorpje Anost. Een dorp van een kleine 700 inwoners. Op vrijdag zie je de muzikanten het plaatselijke hotel binnen druppelen. Ook hotels in de omgeving en de campings zijn vol bezet met muzikanten en bezoekers. Zodra de eerste muziek klinkt op vrijdagmiddag, stormt het publiek de vloer op om niet meer te stoppen tot zondagavond. De muziek is traditioneel met draailieren, bandoleons, accordeons, doedelzakken, violen en gitaren. Ik kan genieten van het plezier waarmee mensen gezamenlijk op straat en op terrassen spelen. Een CD van die muziek thuis draaien is helaas niet zo leuk. De “live performance” is essentieel.
Ik kan de reactie van veel mensen over muziek van bijvoorbeeld een accordeon al bedenken. Oubollige, beetje duffe John Woodhouse muziek. Maar dat is echt een vergissing. Als voorbeeld noem ik Bruce Springsteen. Bruce schrijft graag nummers over eens welvarende stadjes waar de fabrieken verworden zijn tot “rust belts” en waar inwoners thuis zitten met stoflongen of andere levensbedreigende aandoeningen die ze tijdens hun werk in die fabrieken hebben opgelopen. Donald Trump beloofde deze mensen dat de “rust belts” weer tot leven gewekt zouden worden als hij president werd. Dat is natuurlijk niet gebeurd en de ex-werknemers zitten nog steeds gefrustreerd en verbitterd thuis als ze al niet overleden zijn. Zó’n stadje is Youngstown. In het nummer Youngstown speelt de accordeon een belangrijke rol. Natuurlijk speelt Bruce zelf de hoofdrol. Waarschuwing vooraf: Deze muziek is niet geschikt voor mensen met een slechte smaak!
We logeren in een majestueus onderkomen: Manoir Theursot op een klein landgoed van zes hectare in het mooie dorpje La Grande Verrière.
Een manoir is een gebouw dat het midden houdt tussen een kasteel en een boerderij. Manoir Theursot is in 2002 in totaal vervallen staat gekocht door een Nederlands echtpaar.
Ze hebben het in de afgelopen 20 jaar met heel hard werken in vakanties omgetoverd tot een schitterend gebouw in de oorspronkelijke stijl. Wij huren er een kamer en genieten van de grandeur. Marleen kan zwemmen, tekenen en schilderen in de grote tuin.
Ik moet alle filmpjes die ik dit weekend maak, thuis nog bewerken om ze te kunnen vertonen. Dus misschien laat ik volgende week nog iets zien, bijvoorbeeld Marleen tussen de Fransen op de dansvloer. Om toch een indruk te kunnen geven van de traditionele Franse muziek, voeg ik twee stukjes van voorgaande jaren bij.