Nooit meer schilderen

Ons huis heeft twee dakkapellen. Hieronder is die aan de voorzijde afgebeeld, van veraf en ingezoomd.

Het exemplaar aan de voorkant van het huis ligt pal op het zuiden. Het houtwerk (de zijkanten, de voorkant en het boeideel van de dakgoot) wordt dus in de zomer voortdurend geteisterd door de felle zon. Een nieuw verflaagje was absoluut noodzakelijk en kon niet nog een jaar wachten. De vorige schilderbeurt heeft onze zoon Harry gedaan. De keer daarvoor had ik het zelf gedaan. Maar toen was ik nog een stuk jonger. In mijn ijver en zelfoverschatting besloot ik dat ik het deze keer weer zelf zou doen.

Stap 1 was het huren van een steiger bij Bo-rent. Daar ging het al een beetje mis. Marleen en ik probeerden de steiger in de aanhanger (ook van Bo-rent) te laden, maar hij paste er niet in. Volgens de medewerker van Bo-rent moest het echt passen. Na veel proberen en discussie besloten we om dan maar twee keer te rijden. Later begreep ik wat het probleem was. Ik had een brede in plaats van een smalle steiger gehuurd. Een breed exemplaar heeft een aantal onderdelen dubbel. Beetje dom dus.

Stap 2 was het opzetten van de steiger, 6 meter hoog en ook nog een speciaal stuk om dichterbij de dakkapel te komen. Te zwaar voor Marleen en tevens was ze afwezig wegens een crematie ergens aan de andere kant van het land. Gelukkig zijn er altijd vrienden die een handje willen helpen. Het was woensdag een uitzonderlijk mooie dag en ik was al compleet doorgezweet alleen al van het opzetten van die verdomde steiger. En het echte werk moest nog beginnen. Die brede steiger veroorzaakte nog een ander probleem. Door de afmetingen kon hij maar beperkt verplaatst worden waardoor ik een deel alsnog met een ladder moest bereiken.

Stap 3 was het schuren, schoonmaken en schilderen. Ondanks het gebruik van de steiger moest ik toch nog het dak op. Eerst de zware ruwe betonpannen omhoog schuiven om houvast te hebben op het dak. En vervolgens in onmogelijke houdingen schuren en schilderen. Keer op keer op de steiger klimmen en de trapeze act op het dak. Met mijn knieën op de harde, ruwe betonpannen. Aan het einde van de dag deed mijn lijf op heel veel plekken pijn.

Stap 4 was de volgende dag nog een tweede laag aanbrengen, weer de steiger en het dak op met mijn zere lijf. Vervolgens nog de boeidelen van de onderste dakgoot schuren en schilderen. Dat was een verademing. Dat kon ik rustig op de steiger zittend doen.

Ik besloot dat de dakkapel aan de noordkant nog maar een jaartje moet wachten en dat ik het dan ga uitbesteden. Maar de onderste boeidelen aan de achterkant wilde ik wel nog doen. Dus moest de steiger afgebroken worden, naar de achterkant gesleept en daar gedeeltelijk opnieuw worden opgezet. Ik begon er steeds meer genoeg van te krijgen. Schuren en schoonmaken lukte nog, maar daarna begon het te regenen en kon de klus pas afgemaakt worden op zondag.

Ik was op dinsdag voor het eerst naar de sportschool geweest om aan mijn conditie te werken. Op woensdag had ik totaal geen last van spierpijn. Na het schilderen had ik overal pijn. De conclusie is dus dat je als conditietraining beter schilder kan worden dan naar de sportschool te gaan.

Verder was er deze week nog een opmerkelijke gebeurtenis die het vermelden waard is. Zoals jullie weten is er een referendum gaande in de bezette gebieden in Oekraïne. Maar wat jullie misschien niet weten, is dat er nog een tweede referendum aankomt. Namelijk een referendum voor het Russische volk.