De Amerikaanse professor Simon Richter van de universiteit van Pennsylvania gaf een presentatie aan studenten over de Nederlandse fietscultuur. Hij zou graag de Nederlandse fietsvriendelijke infrastructuur ook in Philadelphia realiseren. De professor vertoonde tijdens zijn presentatie als voorbeeld een 1 minuut durend filmpje van een kruispunt in Amsterdam en vertelde lyrisch dat het dus zonder verkeerslicht kan. Want Amerikanen hebben een hekel aan verkeerslichten (ze hebben daar geen slimme verkeerslichten die rekening houden met het verkeersaanbod). Zijn hele pleidooi waarom hij dit zo geweldig vindt en waarom dat ook zo in Philadelphia zou moeten komen, laat ik niet helemaal zien (dat duurt 45 minuten). Ik heb er een klein stukje uitgeknipt, met name met dat wonderlijke kruispunt in Amsterdam.
Als dit het nieuwe straatbeeld in Philadelphia wordt, wens ik ze veel geluk. En ik hoop niet dat er véél van dergelijke kruispunten zijn in óns land, want dan zouden er toch echt wel veel ongelukken gebeuren.
Avonddriedaagse
Voor het derde jaar is in mijn dorp de avonddriedaagse gehouden. Iedere dag twee afstanden, een korte en een lange.
Ik ben de persoon die de routes maakt. Het is in een bosomgeving niet mogelijk om een route te maken van bijvoorbeeld exact 5 kilometer. Je bent afhankelijk van bestaande paden. Dus zal het de ene keer 4,5 km zijn en de volgende dag 6 km. Hetzelfde geldt voor de lange routes. Die variëren tussen 10 en 13 km. We hadden dit jaar 174 deelnemers. Dat is best veel voor zo’n klein dorp.
We hadden weer geluk met het weer. Het is iedere keer leuk om te zien hoe alle ouders met kinderwagens, bolderkarren met kinderen vanaf een half jaar oud door smalle bospaden en karrensporen met grote kuilen vrolijk door blijven wandelen. Ook honden, grote en hele kleine soms in een buggy gingen mee. Zowel jongeren als mensen op leeftijd kozen voor de lange afstanden. Er waren vooral heel blije gezichten.
Onderweg moest er natuurlijk ook gegeten en gedronken worden bij de stempelposten.
Hoe goed ik alles ook had voorbereid, toch ging er nog wat mis. Een oversteekhulp wees foutief enkele deelnemers met kinderen van de korte route naar de lange route. Daar baalde ik behoorlijk van. En ook waren sommige deelnemers zodanig met elkaar in gesprek dat ze niet goed op de route-aanduiding letten. Maar er is gelukkig niemand achter gebleven in het bos, zoekacties waren niet nodig.
Bereal (uitspraak bieriel)
Ik heb een nieuwe app op mijn telefoon, Bereal. De “jeugdafdeling” van mijn tennisgroepje vertelde erover. Aangezien ik niet wil afzakken tot de categorie bejaarden heb ik hem ook geïnstalleerd. Bereal is een sociale media app die gebruikers uitdaagt om hun ‘echte’ leven te delen. De app stuurt elke dag op een willekeurig moment een melding, waarna je twee minuten de tijd krijgt om een foto te maken van wat je op dat moment aan het doen bent. Hiermee willen de makers de trend doorbreken dat mensen enkel hun meest perfecte momenten delen op sociale media. Een soort anti-instagram app dus. De app maakt tegelijkertijd ook een foto met de selfiecamera.
De foto die naar jouw vrienden gaat, wordt dus vergezeld van een foto van jouw gezicht. Als je daar geen rekening mee houdt, sta je er een beetje gek op zoals bij mijn tweede bereal toen ik mijn blog aan het afmaken was.
Daar moet ik beter rekening mee houden. Of ik het leuk blijf vinden, moet ik nog ontdekken. Maar ik wil het op z’n minst proberen.