Dagelijks komt de naam ICE voorbij op TV of in de krant. Maar wat is ICE (Immigration and Customs Enforcement) en wat doen ze?
Ze hebben als taak illegale immigranten op te sporen en te arresteren. Zwaar bewapend en gehuld in zwarte bivakmutsen zaaien ze angst in Amerikaanse steden. Ze beuken deuren in en slepen mensen uit hun huis. Willekeurig worden mensen op straat aangehouden en gevraagd naar hun papieren, vaak op basis van huidskleur. Mensen worden belaagd op straat, op hun werkplek, soms worden zelfs ouders meegenomen terwijl hun kinderen alleen in de auto achterblijven. Hun meedogenloze aanvoerder Gregory Bovino is de enige zonder gezichtsbedekking. Inmiddels is hij voorlopig opzij gezet.

Het heeft de kenmerken van een paramilitaire groep direct aangestuurd door het Witte Huis. Begin vorig jaar kondigde Trump de “grootste deportatieoperatie ooit” aan. Hij beloofde zijn kiezers om ten minste 10 miljoen mensen zonder verblijfsvergunning het land uit te zetten. Maar het net waarmee wordt gevist, wordt steeds groter om te laten zien hoe daadkrachtig de regering te werk gaat. En zo komen ook mensen met geldige papieren en mensen zonder strafblad in dat net terecht. Twee onschuldige burgers zijn doodgeschoten zonder aanwijsbare reden.
Inmiddels zijn er 20.000 ICE-agenten actief. De eisen om ICE-agent te mogen worden zijn: Minimum leeftijd 18 jaar en een training van 8 weken. Er moeten nog 10.000 ICE-agenten bijkomen en dus is er weer een wervingsactie. Op de website staat: “Amerika heeft jou nodig. Amerika is overspoeld door criminelen en roofdieren. We hebben jou nodig om ze te verdrijven”.

Mensen die zich aanmelden krijgen een tekenbonus van tienduizenden dollars. De overheid richt zich op mensen met een militaire achtergrond. Maar omdat dat niet voldoende is richt de campagne zich nu vooral op mensen die vechtsportgala’s en wapenbeurzen bezoeken. Dat zorgt natuurlijk wel voor een “bepaald soort publiek”.
Maine is de volgende staat op het programma van ICE. Die operatie heeft de veelzeggende naam: Catch Of The Day.
De acties van ICE roepen bij mij beelden op van razzia’s zoals vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog. De VS blijft het land van de “onbegrensde mogelijkheden”.
Besjes
Vorige week las ik een artikel waar ik echt heel erge jeuk van kreeg. Het ging over de ouders van ene Ronald. Het werd tijd om hun vertrouwde rijtjeshuis te verkopen. Veertig jaar woonden ze er met veel plezier en zonder problemen, maar na de verkoop ging het mis. Het jonge stel dat hun huis kocht kwam bij een verbouwing asbest tegen en stelde de zeventigers aansprakelijk. Ronald beschreef zijn ouders als twee oude besjes (halverwege 70!) die ineens werden beschuldigd dat ze hadden gelogen. “OUDE BESJES VAN BEGIN 70???!!!” Als ik zoiets lees krijg ik stante pede overal jeuk en pijn in mijn lichaam, krijg ik acuut behoefte aan een gehoorapparaat, beginnen mijn handen te trillen etc. IK WIL GEEN OUD BESJE ZIJN EN OOK NIET GENOEMD WORDEN!!!
We staan weer eens in de krant
Niet voor het eerst werd deze week Wouwse Plantage in de krant gelinkt aan (zware) criminaliteit. De schrijver van het artikel (NIELS HERIJGENS) denkt bij Wouwse Plantage aan de bomen in de dorpskern. Aan uitwedstrijden op voetbalvelden in het bos, bij de club met de fantastische naam Rimboe. Aan de carnavalsoptocht die ze daar, lekker eigenwijs, een week vóór carnaval houden. Aan de wielerwedstrijd Hel van de Pin.

Hij had geluisterd naar de misdaadpodcast “Zware Jongens”. Daarin werden o.a. de vondst van een drugslab in Wouwse Plantage gemeld. Eerder was er al eens een oude stal afgebrand waar ook drugs werden geproduceerd. Verder vond er een opzienbarende moord plaats, bekend als de Snapchatmoord of de Dood van de Duivenmelker. Dan had je nog de martelcontainer. De foto’s van de tandartsstoel, bedoeld om rivalen uit de onderwereld op vast te binden, te pijnigen en tot bekentenissen te dwingen, gingen de wereld over.

Ik ben benieuwd of al deze informatie de waarde van ons huis zal verlagen of juist zal verhogen als we het eens zullen verkopen als twee “oude besjes”.




























De egel in onze tuin deel 11 – ruzie


