Vreselijke beroepen
Er zijn nog weinig suggesties binnengekomen voor de lijst van de meest verschrikkelijke beroepen. Wel een reactie.
Een van de lezers, George, heeft gereageerd op mijn keuze van suppoost en stelt o.a. dat het beroep van suppoost niet altijd saai is. Hij noemt hierbij met name de suppoost die het beroemde schilderij “Whistler’s Mother” bewaakte.
https://www.youtube.com/watch?v=JDaB62torng
Het betreft hier echter een suppoost van een heel ander kaliber dan de suppoost in het museum in Breda waarover ik schreef.
Ik heb er zelf inmiddels 2 beroepen bijgezet, namelijk tandarts en weerman/-vrouw:
De tandarts omdat het me buitengewoon onaangenaam lijkt om in al die monden te kijken en peuteren. Sommige monden zijn ook heel onsmakelijk.
En niemand gaat graag naar de tandarts, dus al de bezoekers van de tandarts zitten daar met tegenzin. Daar komt bij dat ze er ook nog voor moeten betalen. Ik denk niet dat jongetjes en meisjes op de basisschool er van dromen om tandarts te worden. Ik veronderstel dat ze tandarts worden voor het geld (want ze verdienen uitstekend!) of omdat ze niets anders weten te bedenken.
De muziekkeuze voor deze week maakt het bezoek aan de tandarts veel draaglijker (speciaal voor de smartphone lezers: klik op de drie streepjes rechts bovenaan en het menu opent zich. De muziekspeler staat onderaan).
De weerman/-vrouw wordt vaak met ergernis bekeken en beluisterd omdat de boodschap niet is wat je wil horen. Te weinig zon, te veel zon, te veel regen, te weinig regen. Boeren, burgers en vakantiegangers willen allemaal wat anders.
De brenger van de slechte boodschap is bepalend voor hoe je die boodschap ontvangt. Neem nou Gerrit Hiemstra, zo’n stijve humorloze man die een vervelende boodschap brengt.
Er zijn uitzonderingen. Vroeger hadden we Helga van Leur. Maar die is met pensioen. Tegenwoordig zorgt Amara Onwuka met haar tropische uiterlijk en glimlach voor een mooi weer sensatie, ook al wordt het slecht weer.
De oudejaarsborrel
Het is een traditie geworden om op 31 december de afsluiting van het jaar te vieren met de inwoners van Wouwse Plantage. Iedereen is welkom in dorpshuis de Spil en ontvangt 2 consumptiemunten. Er was dit jaar geen huis-aan-huis communicatie geweest en daarom was de opkomst wat minder dan in vorige jaren. Maar met 85 mensen was het toch heel gezellig en er moest met enige dwang om zes uur een einde aan de middag gemaakt worden.
Het revalidatiecentrum
‘sAvonds zijn Marleen en ik naar het revalidatiecentrum gegaan waar mijn schoonmoeder van haar gebroken heup revalideert. We wisten al dat er niets geregeld was om er ook voor die mensen een gezellige avond van te maken en dus hebben wij ’s morgens 20 oliebollen bij de Jumbo gekocht voor de slachtoffers van haar afdeling.
Een groep van ca. 15 mensen zat in een halve cirkel op ruime afstand van een televisiescherm, afgestemd op RTL4. Ze waren heel erg blij met de goed gevulde oliebollen (compliment voor Jumbo). Maar verder was de sfeer tamelijk droefgeestig. De mensen, allen in rolstoelen, sommigen met een geamputeerd been (klinkt raar, zou toch moeten zijn “zonder geamputeerd been”?) en anderen met gebroken heup of ander problematisch onderstel, zaten zwijgend naar de tv te kijken. Met een stemmig muziekje werden alle overledenen in 2018 opgesomd waarna de spraakmakende cold case moorden nog eens werden besproken (Nikkie Terpstra, Milika van Doorn etc.). De zender-/programmakeuze had mijns inziens vrolijker kunnen zijn. Maar niemand die een voorstel deed voor een andere zender.
Om toch een gesprek op gang te brengen, vroeg ik mijn hoog bejaarde buurvrouw wat er met haar been gebeurd was. Ze was zeer helder van geest en kon mij in geuren en kleuren uitleggen waarom het been geamputeerd moest worden. Maar verder leek het wel of iedereen in zijn eentje naar de tv zat te kijken. Weinig gezellig dus. Om acht uur zijn we weer vertrokken om op onze eigen manier de laatste dag van het jaar af te sluiten.
De berichten in de media over verpleeghuizen e.d. zijn vaak nogal negatief, o.a. door personeelstekorten en kwalificatie van personeel. Hierna volgt een fragment uit een film over verpleeghuis Hubertusberg waar met de cliënten de post wordt doorgenomen.
De nacht/ochtend
Gedurende de avond zwol het geweld van doffe deunen steeds verder aan werd werd Herman onze poes steeds angstiger. Haat favoriete verstopplek is onder de houtkachel. Ivo onze buitenkat was ’s middags al verdwenen, waarschijnlijk de akkers in gevlucht. Vanmorgen was hij gelukkig weer present om, samen met Herman, zijn ontbijt te nuttigen.
Het werd laat die laatste nacht van 2018 en eerste ochtend van 2019.
Kleine oorlog in Nederland (deel 2)
Na 1 (zeer ernstig) ongeval met een Stint, besluit de minister om alle Stints te verbannen. Na 1 nacht met 2 doden, 396 ernstig gewonden, Scheveningen onder de as, gesmolten fietsen, diverse uitgebrande auto’s, veel geweld tegen hulpverleners en ca. 20 miljoen aan schade besluit het kabinet……………………………………niets. Ondanks adviezen van alle relevante deskundigen en instanties heeft onze regering en al haar voorgangers zeer slappe knieën. Maar het is ook onverantwoord beleid als je dit durft te laten voortduren. Regeringspartijen zitten in een electorale dwangbuis. Ze zijn kennelijk niet lenig genoeg om zich zonder kleerscheuren zich aan die dwangbuis te ontworstelen. En zo blijft onze “gezellige en sfeervolle folklore waar jong en oud veel plezier aan kunnen beleven”, gewoon bestaan.
Zo, dat lucht op.
Of zou dit gewoon bullshit zijn en gaat het gewoon om keiharde Euro’s??!! Als ik naar het gezicht van meneer Guillen kijk, denk ik eerder aan Euro’s.
) die een weloverwogen standpunt innemen. Maar de Nederlandse ouderenpartijen (er zijn er al meerdere geweest) blinken uit in ruzie maken en modder gooien.
