OMANIDO

30 km

Deze week vond ik in de krant een artikel waar ik vrolijk van werd. De 4 grote steden willen in de bebouwde kom 30 km/uur in plaats van 50 km/uur invoeren omdat 80% van alle dodelijke verkeersslachtoffers in de 50km zones valt! Ik weet dat ik met deze mening geen vrienden maak. Hopelijk wordt het me vergeven. Hier in mijn dorp is het grootste deel van de bebouwde kom al 30km zone. Mijn vriend Jan zei pas: “Louis, jij bent de enige die 30km/uur rijdt”. Beste Jan ik weet zeker dat dat niet zo is. Want iedereen die achter mij rijdt, kan niet anders dan ook 30 rijden. Op een enkele idioot na die in de 30km zone gaat passeren.

In de discussies over de 30km zone worden soms de meest merkwaardige argumenten gebruikt. Zo vertelde iemand mij dat je met de auto’s van tegenwoordig geen 30km/uur kan rijden. Ik vraag me dan of hoe hij dat probleem in een file oplost. Zijn voorganger opduwen misschien?

Hoe dan ook, in Helsinki en Oslo heeft is aantal doden in de bebouwde kom tot bijna nul verminderd. Daar kan toch niemand tegen zijn? Toch wel, in onderstaande grafiek is aangegeven hoe voor- en tegenstanders verdeeld zijn over de diverse politieke partijen:

Moeders

In april en mei heb ik geschreven over mijn moeder en schoonmoeder die beide in het verpleeghuis moesten verhuizen naar een kamer op een andere verdieping. Dit in verband met geplande sloop van dit verpleeghuis en tijdelijke samenvoeging van afdelingen. Enkele weken later verhuisde mijn schoonmoeder alweer naar een ander verpleeghuis. Nu is twee weken geleden ook mijn moeder verhuisd naar een prachtig appartement in een spiksplinternieuw verpleeghuis hier in de buurt. De verhuizing verliep soepel en ze heeft het er erg naar haar zin.

Ze is in het bezit van een sta-opstoel. Kort geleden kwam ik erachter dat de stoel defect was. Dus heb ik vorige week een nieuwe sta-opstoel voor haar gekocht. Bij de aankoop had ik geregeld dat de oude stoel zou worden meegenomen, dat vond ik een goede deal.

Woensdagavond ontving ik een sms met de mededeling dat de stoel donderdag bezorgd zou worden tussen 09.30 en 12.30 uur. Dat kwam net goed uit want ik had een tennisafspraak om 14.00 uur. Om 09.30 uur zat ik gereed in het verpleeghuis om de stoel in ontvangst te nemen. Maar helaas was de stoel er nog niet om 12.30 uur. Dus belde ik maar eens met het de administratie van de firma Medizorg waar ik de stoel gekocht had. “Meneer Krook, het tijdsblok van de bezorging is gewijzigd naar 13.00 tot 15.30 uur”, vertelde een vriendelijke dame mij.  Enigszins geagiteerd antwoordde ik dat ik het op prijs gesteld had als ik ook daarvan een sms zou hebben ontvangen. “Als het meezit, zijn ze er om 13.15 uur”. Goed, dan wacht ik daar nog op.

Het werd 13.30 uur toen de vrachtauto van Medizorg voorreed. Ik liep alvast naar de vrachtauto toe. Tegen de bijrijder/sjouwer, een jonge knul, stelde ik voor dat hij eerst de oude stoel zou weghalen. Er is namelijk niet voldoende ruimte voor twee van die grote stoelen. “Helaas meneer, wij nemen geen oude stoel mee, dat doen wij nooit”. Ik begon behoorlijk boos te worden en mijn bloeddruk steeg naar ongekende hoogte. Ik zei dat dit zo afgesproken was in de Medizorgwinkel waar ik de nieuwe stoel kocht. Hij overlegde even met zijn iets oudere baas die ongeïnteresseerd achter het stuur op zijn telefoon zat te kijken, waarna de weigering herhaald werd. Neem de stoel dan maar weer mee want ik kan er geen twee stoelen neerzetten, probeerde ik. Maar aangezien ik de stoel al betaald had, moesten de mannen hem achterlaten, desnoods buiten.

Uiteindelijk moest ik toch bakzeil halen en heb ik de nieuwe stoel toch in het appartement laten zetten. De baas bleef overigens achter het stuur zitten. Daar stonden ze dan, twee kolossen in een kamer die daar niet voor gemaakt is. Ik heb een karretje gezocht om de oude stoel op te vervoeren waarbij ik de ergotherapeut van het verpleeghuis tegen het lijf liep. Een afgetrainde spierbundel van halverwege 20 die mij prima kon helpen de stoel op het karretje te tillen (hij 85%, ik 15%). De stoel heb ik, met toestemming, achter het gebouw bij de afvalcontainers neergezet. Weghalen door de reinigingsdienst bleek later niet mogelijk omdat zorginstellingen geen private personen zijn. Nu moet ik die loodzware stoel nog naar de milieustraat zien te krijgen.

De tennisafspraak heb ik moeten afzeggen.

Omanido

Iedereen die het dagboek van Hendrik Groen heeft gelezen, weet wat OMANIDO betekent: Oud Maar Niet Dood. Een deel van mijn lezers behoort tot die groep. Ikzelf nog niet helemaal denk ik. De meningen daarover kunnen verschillen.

Enige tijd geleden schreef ik over het overlijden van Charlie Watts. Ik werd daar een beetje triest van omdat hij deel uit maakt van een generatie van muzikanten waarmee ik ben opgegroeid. Ieder jaar verdwijnen er weer een aantal naar de eeuwige jachtvelden en daarmee verdwijnt ook steeds een klein stukje van mijn jeugd.

Maar er is ook goed nieuws. Er zijn ook helden uit die tijd die nog steeds iets moois produceren, die dus tot de OMANIDO-groep behoren. Led Zeppelin was een band waar ik in de jaren 70 graag naar luisterde. Led Zeppelin bestaat al lang niet meer, maar de zanger Robert Plant maakt op zijn 73ste nog steeds muziek. Geen Led Zeppelin stijl, maar wel heel interessant. Echt iets voor liefhebbers.

Robert is waarschijnlijk niet bekend met het begrip OMANIDO. Misschien maar beter zo.