Twee weken lang heb ik alleen maar over zure onderwerpen geschreven. Nu weer eens iets leuks, vakantie.
Zaterdagochtend, een prachtige zonsopkomst.
Dat stimuleert het vakantiegevoel. Maar wat is nou een leuke vakantiebestemming? Een derde wereldland misschien. Om eens te ervaren hoe geweldig we het hier in Nederland hebben. Bijvoorbeeld de VS. Daar kunnen gezinnen met leuke banen niet eens een laptop betalen en naar de tandarts kan alleen gratis ergens op een groot braakliggend terrein met 20 stoelen naast elkaar. Gezondheidszorg is daar alleen voor rijken. Niet leuk dus. (Hopelijk worden mijn Amerikaanse lezers niet boos op me).
Een leuk romantisch bergdorpje dan. Gezellig dringen tussen de andere toeristen. Zo druk hoeft het voor mij niet.
Een weekje met een bekende schaapherder mee over heidevelden wandelen. Wie kent deze markante herder???
Of misschien gewoon uit eten gaan. En dan bediend worden door een robot. In Renesse kan het
Naar Finland emigreren. Daar wordt het leven één grote vakantie met de nieuwe regering (die overigens alleen uit vrouwen bestaat):
Maar het is daar meestal koud en de taal is nogal lastig.
Na het vergelijken van al deze opties, hebben we gekozen om te gaan skiën. Met de kinderen en aanhang in Oostenrijk. Nu heb ik wel veel langere ski-ervaring dan mijn zoon en schoonzoon, maar ik vrees dat de leeftijd een rol zal gaan spelen. “Wij wachten beneden wel even hoor”. Ik hoor ze het in mijn gedachten al zeggen. Ik zal af en toe tijdens een lange afdaling echt even moeten stoppen om uit te puffen. Klinkt vreselijk, maar het is zo. Zal ik kiezen voor alleen korte makkelijke afdalingen om dat probleem te voorkomen? Of toch maar de uitdaging aangaan? Ik denk het wel. En ’s avonds met z’n allen zingen:
Jules
Ik kan natuurlijk niet helemaal voorbij gaan aan het nieuws. Naast al de prettige vakantiemijmeringen, was er ook een verlies waar ik even bij moet stilstaan: Jules Deelder.