veel tijd

Corona beheerst de wereld lijkt het. Misschien is het ook wel zo. Het virus maakt wereldwijd en ook in Nederland vele slachtoffers. Het openbare leven en het economische leven liggen zo goed als stil. Je hebt geen idee welke consequenties dat voor je eigen leven zal gaan hebben in de toekomst. En toch is het net alsof het gewone leven gewoon doorgaat, zij het een beetje aangepast. Zoals vakantie afgezegd, tennisles wordt steeds verder uitgesteld, de wekelijkse minibieb kletsclub kan niet meer etc. Maar verder is onze dagelijkse gang van zaken in en om het huis niet zo veel anders. We hebben daardoor wel ineens heel veel tijd voor dingen die we meestal een beetje vooruit schuiven:

De tuin heeft er nog nooit zo vroeg in het jaar spic en span bijgelegen. Tom de robotmaaier rijdt een paar keer per week zijn rondjes.

De bomen staan al voor een groot deel in blad. Deze esdoorn nog niet

Hij staat te dicht bij het huis en daarom snoeien wij hem iedere herfst helemaal kaal. En iedere zomer loopt hij weer uit met takken van minstens 3 meter. Hij staat er al 23 jaar en ik wil hem niet kappen want ik vind hem zowel met als zonder takken mooi. Met zijn stam die met mos en korstmos bedekt is

De schuur moest aangepakt worden. De daklijst was verrot en moest vervangen worden.

Er moest ook een nieuwe tekst op komen

De kleur groen is echter niet hetzelfde als het groen van de deur en de raamkozijntjes. Die moeten dus ook opnieuw geschilderd worden. Dan meteen maar de hele schuur doen.

De kozijnen van het atelier van Marleen zijn inmiddels ook al geschilderd. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn ze nog plakkerig. En dan te bedenken dat ik schilderen een rotklus vind.

Er lijken dus parallelle samenlevingen te ontstaan. We hebben te maken met de Coronacrisis, de IC-crisis, de economische crisis, de stikstofcrisis, de klimaatcrisis, de droogtecrisis. Daar zou nog wel eens een eurocrisis bij kunnen komen. En daarnaast ons eigen leven dat vooralsnog gewoon door kabbelt zo lijkt het  met, zoals gezegd, enige beperkingen. Maar er is een onderstroom van voortdurende waakzaamheid “komt die persoon in de supermarkt niet te dicht bij, neem ik niet te veel risico etc.”

Sommige activiteiten gaan toch door, met inachtneming van de RIVM-regels. Wij ruimen maandelijks zwerfafval op. Ongeveer 8 jaar geleden hebben Marleen en ik een clubje afvalopruimers opgericht. Nuttig, gezellig en goed voor het lijf. Vorig jaar heb ik iemand gevonden die de coördinatie van mij wilde overnemen. We bleven natuurlijk wel gewoon meedoen. En nu, in Coronatijd gaat ook dat toch verder, samen met je eigen partner of alleen. Want ondanks de intelligente lockdown gooien minder intelligente mensen nog steeds plastic flesjes, blikjes, sigarettenpakjes, McD verpakkingen, bierflesjes enz. in de bermen. Gelukkig komt er statiegeld op de plastic flesjes. Een eerste stap naar minder zwerfafval.

Een kleine fotocollage van afval dat je zoal tegenkomt: zwerfafval

Moeders

Zondag werd mijn moeder in het zorgcentrum van Corona verdacht nadat een verpleegster haar nogal hoorde hoesten. Ze zou maandag getest worden met de uitslag op dinsdag. Tot die tijd kwamen er alleen nog mensen in witte pakken en masker bij haar in de kamer.

Op maandag brengen wij steeds schone was en halen we de vuile was op van onze beide moeders. We moeten dan buiten wachten. Maar deze keer was toch anders. De was werd gebracht door iemand in zo’n beschermend pak. Ik pakte de tas aan en realiseerde me dat die tas en de was mogelijk besmet waren. En, nadat ik de tas in de auto had gezet, de auto misschien ook. Niemand had ons verteld hoe je moet omgaan met een tas vol met besmet wasgoed. We zijn flink aan het schoonmaken geslagen en hebben goed en vaak onze handen gewassen en het wasgoed direct in de wasmachine gedaan.

Dinsdag kwam het verlossende telefoontje, de test was negatief. Geen Corona dus, godzijdank.

In het zorgcentrum is geen sprake van een intelligente lockdown. Daar heerst een superstrenge lockdown. Al weken lang mogen ze hun kamer niet uit en wordt het eten op de kamer gebracht. Vorige week had Marleen en brief naar de directie gestuurd met een reeks lastige vragen en kritische noten. Onder andere over een constant gebrek aan relevantie informatie. Een dag later werd er een nieuwsbrief  gemaild die gedeeltelijk aan de bezwaren tegemoet kwam. Deze week zijn onze beide moeders “gelucht”. Dat wil zeggen dat ze mee naar buiten zijn genomen om een uurtje van de zon te genieten op de omheinde parkeerplaats waar vorige week de zangeres stond. Deze week hebben we ook al enkele keren kunnen videobellen. Het lijkt er op dat het regime iets verlicht wordt. Maar het blijft een trieste bedoening. Het is voor hun eigen bestwil. Maar dat zei mijn moeder vroeger ook als ik weer een lepel van die vieze levertraan moest doorslikken. Of die levertraan nou zo gezond was, dat weet ik niet.