Corona heeft ook goede dingen opgeleverd. Niet meer Jan en alleman zoenen bijvoorbeeld. Daar had ik altijd al een hekel aan, maar nu mocht en mag het ook niet meer. Om nog maar niet te spreken over dat eeuwige knuffelen of nog erger: de groepshug, een effectieve methode om supersnel een groep mensen te besmetten. Ik heb een echtgenote om mee te knuffelen, dat vind ik wel genoeg en míjn groepshug omvat maximaal twee personen. Soms was er echter niet onderuit te komen. Mijn lieve schoonmoeder bijvoorbeeld, had de gewoonte om bij iedere ontmoeting mij in een soort houdgreep te houden waarna enkele welgemeende klapzoenen volgden. Daar was geen ontkomen aan en daar heb ik me maar bij neergelegd.
Deze week was in het nieuws dat allerlei infectieziekten ineens vrijwel niet meer voorkomen. Hepatitis, hersenvliesontsteking, kinkhoest en griep vertoonden een afname van meer dan 90%. Net als zoenen is handen schudden ook een belangrijke overdrager van bacteriën en virussen. Veel mensen blijken hun handen niet te wassen na een toiletgang. Toiletpapier is behoorlijk transparant en allerlei ongewenste gasten reizen mee via het toiletpapier naar je hand. Als je die vervolgens niet wast, wordt de reis voortgezet naar een hand van een ander. Nu de maatregelen langzaam worden losgelaten, staan we weer voor de keus: handen schudden of drie zoenen? Maar willen we dat nog wel? Ik niet dus.
Weigeren om handen te schudden of zoenen te geven kan aanvoelen als onbeleefd. Maar er zijn alternatieven zoals een buiging, een boks of een elleboog. Na corona hebben we veel meer vrijheid om zélf een begroeting te kiezen die bij je past. Wel lastig is dat handen schudden een impulshandeling is. Als je een hand uitgereikt krijgt, dan schakelt je brein automatisch naar het schudden van die hand. Maar sinds corona hebben we die reflex al aardig in de hand om een leuke woordspeling te gebruiken.
De onbegrijpelijke oneindigheid
Ik las deze week het volgende bericht:
“…Wetenschappers hebben voor het eerst waargenomen hoe een zwart gat een neutronenster opslokt. De botsing tussen de twee kosmische zwaargewichten heeft tot grote opwinding bij astronomen geleid……”
Op zich gaat dit al voorbij mijn voorstellingsvermogen. Maar toen ik me verdiepte in het artikel werd mijn voorstellingsvermogen nog veel meer op de proef gesteld. Er werden 2 botsingen gerapporteerd.
- Een zwart gat van 6,5 keer de massa van onze zon klapte op een neutronenster die 1,5 keer zwaarder was dan onze moederster (de zon).
- Bij de tweede botsing, die tien dagen later werd opgepikt, smolt een zwart gat van tien zonnemassa’s samen met een neutronenster van twee keer de zwaarte van de zon.
Een zwart gat met een massa die 10x de massa van onze zon is, is een aanslag op mijn voorstellingsvermogen. Probeer dat maar eens te visualiseren. Maar het werd nog lastiger.
…..”De botsingen vonden op ongeveer 900 miljoen lichtjaar en een miljard lichtjaar van de aarde plaats, nog ver voor het ontstaan van de eerste dinosaurussen. De botsingen gebeurden zo diep in het heelal dat wetenschappers die nu pas konden waarnemen……”
Voor de duidelijkheid, een lichtjaar is de afstand die licht in vacuüm aflegt in een periode van één jaar.
- Licht heeft een snelheid van 300.000 km/sec.
- In één seconde legt het licht dus 300.000 kilometer af.
- In één minuut dus 60 x 300.000 = 18 miljoen kilometer.
- In één uur 60 x 18 miljoen = 1080 miljoen kilometer.
- In één dag 24 x 1080 miljoen kilometer = ongeveer 26.000 miljoen kilometer. Dat is 26 miljard kilometer.
- Per jaar legt het licht 365 x 26 miljard = 9500 miljard kilometer af. Ofwel 9,5 biljoen kilometer.
Nu weer terug naar de botsingen, die vonden plaats op een afstand van ongeveer 900 miljoen lichtjaar dus op 900.000.000 x 9.500.000.000.000 kilometer. Een duizelingwekkende afstand dus.
Omdat het zo ontzettend ver weg gebeurde, werden nu pas rimpelingen in het heelal (zwaartekrachtgolven) gedetecteerd.
Om met Cruijff te spreken, zijn die wetenschappers nou zo slim of ben ik zo dom? In dit specifieke geval houd ik het maar op het laatste.
Muziek
Een paar weken geleden voegde ik een stukje muziek toe. Omdat daar diverse reacties over kwamen, voeg ik nog een nummer toe van dit bonte gezelschap. Joe Bonamassa, een begenadigd gitarist, nodigt af en toe allerlei muzikanten uit van diverse pluimage die elkaar niet kennen en uit verschillende delen van de wereld. Ze komen bij elkaar, oefenen 3 dagen en geven enkele concerten in beroemde concertzalen. Dit concert was in Carnegie Hall in New York, de vorige keer met een heel ander gezelschap in de Opera Hall in Wenen.
In dit nummer is er een speciale rol voor de virtuoze Chinese celliste Tina Guo.