Zoenen (2)

Vorige week schreef ik over het knuffelen en zoenen dat door corona, op zijn minst tijdelijk, verbannen is. Wat mij betreft definitief.

Ik verbaas me iedere week over het fanatisme waarmee voetballers knuffelen na een doelpunt. Tijdens het EK dat roemloos verloren werd door onze oranje voetballers die vooral uitblonken in wandelen, werd ik er dagelijks mee geconfronteerd. Het massaal knuffelen gebeurde zonder uitzondering door alle landenteams. Kennelijk is dit fenomeen niet cultuurgebonden, maar sportgebonden.

Ik voetbal gelukkig niet. Maar ik tennis tegenwoordig wel. Ik speel in diverse groepjes, o.a. in een mannengroep van ex-badminton collega’s die al veel eerder hun badmintonracket hadden ingeruild voor een tennisracket en in een 55+ groep. In de 55+ groep ben ik de jongste, tenzij er groepsleden zijn jonger dan ik maar die er vreselijk oud uitzien. Andere mogelijkheid is dat ik er juist ontzettend jong uitzie.

Deze week was mijn mix-partner een uiterst vriendelijke dame van 81 jaar die ooit waarschijnlijk goed kon tennissen, maar nu een beetje stram in de benen is. Ik probeer me dan voor te stellen hoe dat zou uitpakken iedere keer als we een game winnen. Dat ik dan fanatiek boven op die oude dame duik om haar intens te knuffelen vanwege deze glorieuze overwinning. Om nog maar niet te spreken van een overwinning van de hele partij. Ik denk dat dan de traumahelikopter er aan te pas zou moeten komen. Mocht de knuffelcultuur onverhoeds overslaan naar de tennissport, dan blijft me geen andere mogelijkheid dan te gaan schaken. Dat doe je alleen, slechts met een tegenstander.

Avonddriedaagse

Binnen ons bestuur van de stichting Natuurpoort Wouwse Plantage ontstond enige tijd geleden het plan om een avonddriedaagse te organiseren voor ons dorp. Na het afgelasten van andere mooie evenementen ten gevolge van coronamaatregelen, zou dit een leuke activiteit zijn die wél door zou kunnen gaan. Het was kort dag om dit festijn te organiseren en we gokten op 30 tot 50 deelnemers. Als snel bleek dat het er meer werden. Toen 100 dichterbij kwam, besloten we ruim medailles in te kopen, 130 stuks. Maar ook dat aantal werd verpletterd. Dat werd een probleem. We moesten medailles bij bestellen. Maar hoeveel? En zijn die er dan op tijd? De teller stopte uiteindelijk op 167 deelnemers en de laatste medailles arriveerden net op tijd.

Het werd een prachtig feest. Mooi weer, ouders met kinderwagens, bolderkarren met kinderen, hondjes mee, jonge mensen die stoer kozen voor de langste afstanden (10 tot 13 km). En vooral heel blije gezichten.

Volgend jaar weer!