Maand: juni 2021

Ik ben nu 4 jaar gestopt met werken en inmiddels zelfs officieel met pensioen. Maar ik wil nog één keer mijn gereedschapskist open maken. Ik werd hiertoe verleid door een artikel in de krant en een gebeurtenis in mijn omgeving. De krant publiceerde een artikel van de baas van het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (Ton de Boer). De kop was: “Wat we slikken en drinken is gevaarlijker dan het vaccin”. Hij probeert in het artikel om met rationele argumenten uit te leggen dat de toegelaten coronavaccins veilig en ongevaarlijk zijn. Maar uit mijn werkzame leven weet ik dat dit niet iedereen zal overtuigen.

De laatste 30 jaar van mijn werk bestond uit het beoordelen van risico’s en het adviseren daarover. Eerst even iets over het begrip risico. Risico is een product van kans en effect.

• Het effect van een grote meteoriet die morgen op de aarde valt is enorm groot, maar de kans is extreem klein, bijna nul. En daarmee is het risico ook bijzonder klein. We hoeven morgen niet de schuilkelder in om de klap af te wachten.
• Het effect van een botsing met de auto is meestal groot (schade en/of gewonden) en de kans is ook redelijk groot (600 doden en heel veel gewonden per jaar). Je kan dus zeggen dat het risico van autorijden groot is omdat zowel de kans als het effect aanzienlijk zijn.

Hoe zit het dan met vaccins? Er is inmiddels heel veel ervaring met het ontwikkelen van vaccins. Verreweg de meesten van ons zijn als kind gevaccineerd en hebben daar geen negatieve effecten van ondervonden. De vaccinontwikkelaars weten dus uit ervaring hoe ze veilig een vaccin moeten maken. Bij een nieuw vaccin wordt doorgeborduurd op bestaande veilige vaccins. Daarnaast wordt een nieuw vaccin uitgetest op tienduizenden mensen. En last but not least wordt de veiligheid van het nieuwe vaccin beoordeeld door teams van deskundigen in en buiten Nederland.

Uit ervaring weet ik dat veel mensen moeite hebben met het beoordelen van risico’s en met het accepteren van harde statistische cijfers. Deze mensen laten zich overtuigen door hun gevoel, risicoperceptie heet dat. Risicoperceptie heeft met name te maken met controle hebben over de situatie. Enkele voorbeelden:

• Bang zijn in een vliegtuig maar helemaal geen angst hebben om dagelijks met de auto te rijden terwijl het risico daarvan veel en veel groter is. Het zelf vasthouden van het stuur is voldoende om het risico op een crash te vergeten.
• Ik gaf vaak het voorbeeld van het snijden van het vlees met een heel scherp mes bij de barbecue. Het snijden van het vlees kan iemand heel nauwkeurig doen zonder enige angst. Als ik echter voorstel dat die persoon het vlees vasthoudt en ik met dat heel scherpe mes ga snijden, verschijnen er ineens zweetdruppeltjes op het voorhoofd. Waarom? Ik kan net zo goed snijden. Maar het gaat om de controle door zelf het mes te bedienen.

Mensen die zich niet willen laten vaccineren omdat ze bang zijn voor lange termijn effecten, stappen wél dagelijks in hun auto waarvan het bekend is dat de risico’s nogal groot zijn. Soms roken ze ook waarvan de lange termijn effecten terdege bekend zijn. Hetzelfde geldt voor drank en drugs waarvan de “bijwerkingen” bekend zijn. Ze laten zich ook met veel plezier en zonder enige training met veel te hoge snelheid van steile hellingen in de Alpen glijden. Daarvan zijn de effecten ieder jaar zichtbaar als de gipsvluchten weer aankomen. Dat zijn dan nog de geluksvogels die er slechts met een gebroken ledemaat vanaf komen.

Ondanks mijn 30-jarige risico-ervaring blijft het mij verbazen dat intelligente mensen op basis van volstrekt irreële argumenten een beslissing nemen over hun gezondheid of soms zelfs over de gezondheid van een ander. Grote risico’s worden zonder aarzelen aanvaard, maar zeer kleine risico’s worden op basis van gevoel afgewezen. Statistische cijfers worden met het grootste gemak terzijde geschoven terwijl een artikel op het internet dat past bij het “gevoel” van die persoon zonder enige twijfel als waarheid geaccepteerd wordt. Het blijft raadselachtig voor mij.

Zoals ik vorige week schreef, verbleven wij enige tijd op de camping. Mensen vragen soms (ik vraag me dat soms ook af): “Wat is er leuk aan het leven op een camping?” Ik zal proberen enkele aspecten te beschrijven.

Een paar jaar geleden vertelde ik al eens over twee soorten campinggasten. Mensen die naar de grond kijken als ze over de camping lopen en mensen die vooruit en om zich heen kijken. Als je over de camping loopt, passeer je andere campinggasten die voor hun tent, caravan of camper zitten. Die zeg je dan gedag. Of niét, en kijk je naar de grond. Maar als je niet naar de grond kijkt, moet je héél vaak gedag zeggen, iedere keer als jij langs loopt. Ik behoorde altijd tot die eerste categorie, de gedagzeggers. Daar ben ik nu mee gestopt, daar heb ik geen zin meer in. Ik zeg iedereen 1x gedag en daarna niet meer. De rest van de dag kijk ik vrolijk voor me uit en zeg niets meer.

Net als thuis ontstaan er op de camping vaste rituelen. Eén ervan is het legen van de wc. In de caravan zit een klein toilet waar de nachtplasjes in gedaan kunnen worden. Zo’n toilet moet regelmatig leeg gemaakt worden. Je trekt een soort doos uit een luikje en gooit de inhoud ervan ergens op de camping in een speciaal chemisch toilet. Vervolgens even naspoelen en klaar is Kees.

Het bijzondere is echter dat dit altijd gebeurt door mannen. Ik heb in mijn kampeercarrière nog nooit een vrouw de wc zien legen. Ik vind het niet erg, maar wel bijzonder. Het is nooit zo afgesproken, maar gewoon zo gegroeid. Maar omdat het kennelijk bij iedereen zo gaat, lijkt het een biologische oorzaak te hebben. Sommige mannen doen het met speciale handschoenen aan. Alsof ze bang zijn een verschrikkelijke ziekte op te lopen. Het is echt niet noodzakelijk om je handen in de straal te houden tijdens het leeggieten. Het is wel zo dat niet op iedere camping deze dumpvoorziening even handig ingericht is. Maar op de camping waar we tot gisteren stonden, was het prima in orde.

In de caravan zit geen vaatwasmachine. Dat moet dus ouderwets handmatig gebeuren. Bij dit dagelijks terugkerende onderdeel heeft gelukkig enige emancipatie plaats gevonden. Dat wordt namelijk zowel door mannen als door vrouwen gedaan. Gezellig op een centrale plaats, waar geanimeerde gesprekken ontstaan tussen de campinggasten. Meestal gaat het over het weer, de omgeving, de fietstochten, de slechte WiFi of soms, als het geen goede camping is, over het ontbreken van warm water. Niet echt diepgravende gesprekken dus. Maar ja, dat wil je tijdens de vakantie ook niet.

Soms heb je het geluk van een ongeplande leuke ervaring. Dinsdag gingen we een tochtje rond het Veerse Meer maken. We dachten over de dam van Walcheren naar Noord Beveland te gaan fietsen, maar kwamen uit bij de veerboot bij Veere. Toen het veerbootje aanmeerde zagen we tot onze verbazing dat het bootje compleet vol gestouwd was met wel 100 fietsen die één voor één werden uitgeladen door de schipper.

Bij iedere fiets riep hij het merk waarna de rechtmatige eigenaar hem moest aanpakken. Er was één fiets bij met een afwijkende naam, namelijk: “Fiets zonder accu”, hetgeen een hoop hilariteit opleverde. De boot was bij onze overtocht niet zo heel vol, maar aan de overkant stond alweer een enorme rij te wachten om naar Veere overgezet te worden. Wij vroegen ons af of al die mensen wel mee zouden kunnen. Het maximum aantal was namelijk 100.

Voor mij zijn er twee voorwaarden die het leven op de camping aangenaam kunnen maken.

• Goed weer, maar dat hebben we niet in de hand. We zijn echte mooi-weer-kampeerders. Dus als het koud is, zoals in april en mei, hup in de auto en naar huis. Idem met regen.
• Goed sanitair. Daarmee bedoel ik niet alleen dat het goed werkt, maar ook dat het netjes en schoon is en blijft. Op deze camping is een toiletgebouw waar muziek gedraaid wordt. De radio staat aan op Q-music of Sky-radio. Dat is heel prettig. Want aangezien de meeste toilethokjes op campings aan onder-en bovenkant niet geheel gesloten zijn, ben je je nogal onaangenaam gewaar van wat jouw buurman of buurvrouw aan het doen is. Zeker als je gewend bent om wat rust te nemen op het toilet, kan het gebeuren dat je meer dan één buurman of- vrouw voorbij hoort komen. Als de muziek luid genoeg staat, blijft het geluid van de buren je enigszins bespaard.

Sinds we in het bezit zijn van twee e-bikes (klinkt veel chiquer dan elektrische fietsen), verkennen we onze vakantie-omgeving per fiets. Dat gaat vaak gepaard met koffie en appeltaart of een heerlijk ijsje ergens onderweg (dat geldt meer voor mij dan voor Marleen). Aangezien we behoren tot de “vague blanche” zien we op de fietspaden vrijwel alleen grijze en/of kale hoofden. Wij fietsen meestal met een rustige snelheid van 17 á 18 km per uur, we hebben geen haast. Maar veel van die “senioren” vinden het noodzakelijk om de fiets op zijn hoogste ondersteuning en hoogste versnelling te zetten en ons voorbij te zoeven. Ik vraag me dan af of ze zo snel mogelijk weer op de camping willen zijn om op tijd het toilet te kunnen halen of dat ze gewoon veel langere tochten maken dan wij doen. Ik moet er nog eens een onderzoekje aan wijden. Overigens schreef ik “vague blanche”, maar aangezien het percentage Duitser in Zeeland buitensporig hoog is, zou ik eigenlijk de term “grauwe Welle” moeten gebruiken.

Het is bijvoorbeeld ook prettig dat je zo maar even naar het strand kunt fietsen om daar van de rust te kunnen genieten in plaats van met de auto naarstig naar een parkeerplaats te moeten zoeken die ook nog eens krankzinnig duur is (dagkaart €40 of zo).

Maar wat maakt het leven op de camping nu zo aantrekkelijk? De caravan (in ons geval) is een klein huisje. Wat betreft huishoudelijke taken ben je snel klaar. Het leven is er dus nogal simpel en je bent wel uit de dagelijkse sleur. Eigenlijk gaat het slechts daar om. Al het bovenstaande is bijzaak.

Er is iets dat me een beetje tegenvalt. In de afgelopen twee weken heb ik de suggestie gewekt tot de sekte der complotdenkers en coronawappies te behoren. Ik had gehoopt dat er lezers zouden zijn die een beetje compassie met mij hebben. Dat ze me zouden mailen met iets als “Louis, wat is er met je aan de hand? Word wakker, het gaat niet goed met je”. Maar helaas, geen enkele reactie van dat type. Behalve dan van mijn dochter die bang was dat men het echt serieus zou nemen.

Er waren wel reacties van lezers die de magnetische sleutels wel als een kans zien. Zo opperde Jan H. dat op die manier zijn vrouw eindelijk haar sleutels niet meer kwijt zou raken. Suzan K. schreef: “Nu hangt er 1 sleutel aan mijn arm dus ik ben blij dat ik vrijdag mijn tweede vaccinatie mag halen.
Want wie weet blijft heel mijn sleutelbos dan wel hangen”.

Ik heb de afgelopen weken regelmatig geschreven over onze natuur waarmee het niet goed gaat door onder andere de stikstofproblematiek. We waren en zijn op vakantie op Walcheren (voor de topobeten, Walcheren is een schiereiland in Zeeland). Al fietsend ontdekten we dat daar diverse mooie natuurgebieden zijn. Op zeker moment fietsten we langs een beschermd drassig weidegebied met vennen waar we op misschien 3 meter afstand een grutto zagen op een paaltje. Deze prachtige vogel zat daar echt voor ons te poseren toen we stopten om hem te bewonderen. Ik durfde hem niet zelf te fotograferen, bang dat hij weg zou vliegen.

De vogelbescherming heeft momenteel een actie lopen: “Red de grutto!”. Want deze en andere weidevogels dreigen uit ons land te verdwijnen. De weiden in Nederland zijn te veel op biljartlakens gaan lijken waarin voor vogels zoals de grutto geen plaats is.

Enkele paaltjes verderop zat nóg een grutto, en ook nog een tureluur.

 

In het ven zagen we drie lepelaars die met van die grappige bewegingen met hun snavels door het water gingen om voedsel te zoeken.

Er waren ook kluten en steltkluten, we hoorden leeuweriken en verderop zagen we hazen.

De Nederlandse  natuur is dus nog niet helemaal reddeloos verloren. Alhoewel ik deze week weer een ander alarmerend bericht hoorde. De waterkwaliteit in sloten, beken en rivieren is in geen enkel land in Europa zo slecht als in Nederland. Dat komt o.a. doordat in Nederland enkele grote rivieren uitmonden. Dus vervuiling uit het buitenland eindigt in Nederland. Maar ook, ik durf het bijna niet meer op te schrijven, door de intensieve landbouw.

Ik sluit deze week muzikaal af met het nummer dat momenteel mijn favoriet is.

 

Behalve de coronacrisis, waar het inmiddels een beetje beter mee gaat, kampen we in Nederland met nog enkele andere crises. Enkele van die crises hebben te maken met nogal merkwaardige wetgeving zoals de toeslagenaffaire.

Ik las deze week tijdens ons (eindelijk) zonnige verblijf in Zeeland, in één krant weer twee voorbeelden.

Een nieuwe wet, als hamerstuk door de Eerste Kamer aangenomen (er is zelfs geen enkele vraag over gesteld!).

De nieuwe wet regelt het volgende: “Dieren mogen vanaf 1 januari 2023 geen pijn of ongemak meer hebben om in een stal, hok of kooi gehouden te kunnen worden.”

Volgens de wet moeten dieren natuurlijk gedrag kunnen vertonen. Een konijn is een sociaal dier en mag dus niet in zijn eentje in een hok. Een parkiet die van nature veel bewegingsvrijheid nodig heeft, mag niet in een kooitje zoals nu vaak het geval is. Om over varkensstallen een kalfjes die direct bij hun moeder weggehaald worden, nog maar niet te spreken.

Het lijkt erop dat iedereen die niet in de Eerste of Tweede Kamer zit, deze wet als onuitvoerbaar kwalificeert. De Eerste Kamer is er toch om wetgeving op uitvoerbaarheid te controleren??? Wat doen die mensen toch?

Het kan nog gekker. In de krant van zaterdag stond dat, tijdens het vragenuurtje, parlementariërs aan minister Schouten vragen stelden over de uitvoerbaarheid van de wet terwijl ze nota bene kortgeleden zelf vóór die wet hadden gestemd!

Het tweede voorbeeld in dezelfde krant gaat over de stikstofcrisis. Er daalt veel te veel stikstof neer in onze natuurgebieden waardoor flora en fauna ernstig aangetast worden. Aangezien die aantasting al in een gevorderd stadium is, heeft de rechter aan de overheid bevolen om maatregelen te nemen en dus stikstof depositie drastisch te verminderen.

Maar wat blijkt nu: Allerlei bedrijven, zowel boerenbedrijven als industriële bedrijven hebben in hun bestaande vergunning nog heel veel ongebruikte stikstofruimte. Met andere woorden, ze kunnen nog naar hartenlust uitbreiden. Het gaat soms om wel 50% extra stikstofruimte, miljoenen kilo’s stikstof extra! Die ruimte kunnen ze ook verkopen of verleasen aan ander bedrijven die graag uitbreiden.

Ga dan nog maar eens met de boeren praten over halvering van de veestapel.

Er is kortgeleden een nieuwe stikstofwet aangenomen die ons stikstofprobleem zou moeten tackelen. Maar over de stikstofrechten geen woord in die wet. Ik krijg de indruk dat veel meer parlementariërs last hebben van burn-out verschijnselen. Terwijl de Eerste Kamerleden kennelijk meer bezig zijn met hun bijbanen dan met het controleren van nieuwe wetten.

Milieumotivatie

Enige tijd geleden schreef ik over tegelwippen. In dezelfde krant als hierboven kwam dit onderwerp ook aan bod.

Het schijnt er fel aan toe te gaan in de competitie. Alhoewel Roosendaal er heel slecht voor staat. Maar hoe motiveer je mensen om op microniveau aan een beter milieu te werken (b.v. tegelwippen) als er tegelijkertijd miljoenen kilo’s stikstof liggen te wachten om op ons land neer te dalen? Hoe motiveer je mensen om geen Round-up te gebruiken om het gras tussen hun terrastegels te bestrijden als tegelijkertijd ieder voorjaar hele akkers oranje/geel gespoten worden met hetzelfde spul? Het is om moedeloos van te worden.

Vreemde dingen

Naar aanleiding van mijn item van vorige week over vreemde dingen die gebeuren in ons leven, schreef mijn dochter een bezorgde mail: “pas op, sommige mensen trappen er zó in”. Heel lief dat ze zo bezorgd is om mijn welzijn, maar ik kan die dingen toch niet gaan verzwijgen omdat sommige mensen het misschien niet geloven. De waarheid moet het daglicht zien. Vanavond zag ik bij Nieuwsuur een item over vaccinweigeraars onder allochtonen. Daar liet een Turkse man een nieuwsbericht zien (Facebook) over een inval bij Bill Gates waarbij 8 mensen om het leven waren gekomen. In de krant heeft daar niets over gestaan en het journaal heeft het ook niet gemeld.

Hij liet ook zien dat een sleutel aan je arm blijft kleven na vaccinatie. Dat komt door de magnetische chip in het vaccin. Dat wordt er niet bij verteld in de prikstraat.

Misschien moet ik mijn Facebook account weer eens opfrissen. Daar vind je toch wel veel bruikbare informatie.