“A day in a life” is een mooi nummer van de Beatles, van de LP Sgt. Pepper.
In mijn geval gaat a day in a life over afgelopen woensdag. De weersverwachting was “wisselvallig”. Maar we besloten toch om een fietstocht te gaan maken. Een rondje Walcheren van een dikke 60km. Onze e-bikes trotseerden moeiteloos de harde tegenwind. Na een schitterende tocht langs de kust en door de duinen kwam Vlissingen in zicht. We kennen daar een leuk restaurant met zicht op de monding van Schelde. Een prima plek voor een latte met appeltaart. Ik had net de eerste hap in mijn mond gedeponeerd toen ik achter me een discussie hoorde tussen een man en de serveerster. Het ging over een stel dat zich volgens de man niet had geregistreerd in het coronaschrift. De serveerster zei ja en amen en ging weer aan het werk. Marleen sprak de man op vriendelijke toon aan en zei “meneer, registratie is niet verplicht hoor”. Het was een oudere man (mijn leeftijd ongeveer) met een zure snor en een chagrijnig gezicht. Je hebt vrolijke snorren en zure snorren. Ik heb een vrolijke snor vind ik zelf, maar hij dus niet.
De discussie begon dus opnieuw. Ik draaide me om en deed ook nog een duit in het zakje en zei nogmaals duidelijk dat het restaurant de bezoekers er op moet wijzen, maar dat registratie niet verplicht is. Kreunend van ingehouden woede zei de man “HET IS WEL VERPLICHT!!!”. Ik haalde mijn schouders op en draaide me weer om. Niet mee te praten, een chagrijnige zielenpoot.
Na Vlissingen volgde Middelburg en daarna Veere. Daar begon het te regenen. Regenjas aan en verder maar. Van de 60km hebben we ongeveer 20km regen gehad van serieuze omvang. Eenmaal weer op de camping brak de zon door en werd ik geconfronteerd met een nieuwe overbuurman. Een jeugdig Duits stel in een camperbusje met een zwarte partytent ervoor. Ik had nog nooit een zwarte partytent gezien.
Ik was aan het eind van de vakantie begonnen aan een boek. Ik ben een slechte lezer, erg snel afgeleid door omgevingsgeluiden. Daarom wil het op een camping nog wel eens lukken. Maar niet met deze nieuwe overbuurman. Zijn radio met Duitse zender stond te hard, hij lurkte bier uit een flesje, boerde regelmatig en communiceerde op ruzieniveau met zijn vriendin of echtgenote. Als hij een boer liet, werd direct mijn blik getrokken naar zijn, voor zijn leeftijd, veel te dikke buik. Als hij te hard sprak, werd mijn blik getrokken naar zijn ongeschoren hoofd met buitengewoon lullig hoedje erop. Ik wist het zeker, hij zal nooit mijn vriend worden.
Vier jaar geleden heb ik mijn ZZP-bedrijf verkocht aan een collega. Af en toe spreken we elkaar nog. Enkele weken geleden kwam hij op bezoek omdat ik nog wat spullen had gevonden die hij mogelijk zou kunnen gebruiken. Hij wilde me graag nog een presentje geven want de overname had hem geen windeieren gelegd. Dus viel er een week later een dinerbon in de bus voor een diner in een specifiek restaurant in Middelburg. De avond na de fietstocht hebben we de bon verzilverd met een 7-gangen haute-cuisine diner. Leuke afsluiting van de vakantie want vrijdag zijn we thuis gekomen.
Zonsondergang 2
Vorige week had ik wat foto’s van een zonsondergang aan het Zeeuwse strand bijgevoegd. Dat doe ik nogmaals. De vorige was bij laagwater, deze bij hoogwater.