De krant van zaterdag opende met een kop die mij vrolijk en triest tegelijk stemde. Heel fijn dat er aandacht is voor Vaderdag. Vorige maand hadden we Moederdag. Maar Vaderdag is geen Moederdag. Op Moederdag maken de kinderen op school leuke cadeautjes en komen de kinderen op bezoek. Vaderdag gaat vaak ongemerkt voorbij. Nu heb ik de pech of het geluk dat ik vlak vóór Vaderdag jarig ben zodat er tóch de nodige aandacht aan mij geschonken wordt. Maar dan blijft er voor Vaderdag niets meer over. Jullie merken het wel, een huilverhaal.
Aan huilverhalen hebben we momenteel geen gebrek. Huilverhalen van mensen die hun energierekening niet meer kunnen betalen. Dagelijkse huilverhalen van 13.500 mensen die hun vakantie in het water zien vallen omdat hun vliegvakantie geannuleerd wordt. Er zit een spanningsveld tussen deze twee huilverhalen Overigens kunnen er nog steeds dagelijks 60.000 vakantiegangers wel met hun vliegtuigje mee.
Huilverhalen van boeren die straks een enorme zak geld krijgen als ze hun bedrijf opdoeken. Huilverhalen over de rest van de kop van de krant. Over de heide en de bijen die voor ons voedsel zorgen die gaan verdwijnen, over de roodborstjes en grutto’s die we vaarwel moeten zeggen. Oók twee huilverhalen die moeilijk te verenigen zijn.
Maar gelukkig ben ik weer een jaar ouder geworden en had Marleen een leuke verrassing georganiseerd met heel veel aandacht voor mij. Geen huilverhaal dus.