Deze week erg weinig tijd, dus slechts een kort blogje, een miniblog.
Jumbo aanbieding
Wij waren gelukkig net te laat
Douchen
Discussie tussen Wilbert en Martine over douchen
Enkele opmerkelijke observaties:
Haarwassen van Martine duurt even lang als wassen van haar hele lijf. Ze zal wel heel lang haar hebben, of heel veel;
Wilbert doucht alleen maar als hij post bezorgd heeft, 3x in de week. Ik hoop niet dat ze erg lang op vakantie gaan. Of misschien bezorgt hij ook post in Frankrijk of Duitsland of waar ze dan ook naar toe gaan. Of ze blijven gewoon thuis, omdat het douchen anders er bij inschiet. Pensioneren is in ieder geval niets voor Wilbert;
Redder van de buxustuin
Het struikje Ilex Crenata Dark Green zou de redder moeten worden van alle tuinen met buxushagen. Voor wie het nog niet weet, de buxus wordt opgegeten door de rups van de buxusmot en dan blijft er een bruin verdord hoopje ellende over. Maar zoals in onderstaand artikel te lezen is, houdt deze struik vooral van een vochtig klimaat. Ooit hadden we een vochtig klimaat in Nederland, maar dat is verleden tijd. Dus zal de Ilex Crenata Dark Green straks ook een bruin verdord hoopje ellende zijn, maar dan door droogte.
Excuses
Zoals in iedere gezin is er ook bij ons wel eens iets kwijt. Ik zal geen uitspraak doen over wie bij ons het vaakst iets kwijt is. Echter gisteren was Marleen haar sleutelbos kwijt. Oh, het is weer zo ver, dacht ik, maar dat zei ik natuurlijk niet. We hebben alle mogelijke plekken in huis 3x doorzocht. We zijn in ons buurthuis de Spil wezen kijken omdat we daar ’s morgens in de bieb waren geweest. Geen sleutelbos. Marleen is nog naar de caravan gefietst om daar te zoeken, geen resultaat. Vervolgens zijn we ’s avonds naar de moeder van Marleen gereden omdat ze daar de dag ervoor geweest was. Ook daar geen sleutels. Zelfs het verplegend personeel in het verzorgingshuis heeft op de trappen daar gezocht. Uiteindelijk vond Marleen haar sleutelbos gisteravond. Maar heel pijnlijk in de zak van mijn vest, het enige kledingstuk dat we nog niet doorzocht hadden.
Marleen heeft dus recht op nederige excuses van mij. Dus Marleen, ik zal nooit meer denken: “Oh, het is weer zo ver”
Wandeling
Iedere maand maken we met onze natuurwandelgroep een wandeling waarbij het accent niet ligt op afstand maar op natuurbeleving. Dus kijken en luisteren naar vogels, kijken naar planten en bomen en alles wat de natuur biedt. Eén van de vaste deelnemers zorgt met goede apparatuur voor foto’s. Hij was met vakantie en dan ben ik de invaller voor de foto’s. Alleen doe ik het met mijn smartphone. Van de foto’s maken we een webalbum dat samen met een kaartje van de gelopen route naar de deelnemers gemaild wordt. Voor de liefhebbers voeg ik de link naar het webalbum bij:
webalbum
En de route:
