Hondendeken

Gisteren was het in Domburg weekmarkt. Altijd leuk om even langs te lopen. Na een paar minuten was ik Marleen al kwijt. Ik loop dan rustig kijkend langs de kramen, maar Marleen stopt bij een kraam en gaat uitgebreid kijken. Probleem is alleen dat ik dat niet merk en gewoon doorloop. “Zou je me even een seintje willen geven als je ergens stopt zodat ik ook even wacht”? vraag ik. “Natuurlijk!.”Een minuut later is het alweer prijs. Misschien kan ik in het vervolg beter achterstevoren over de markt lopen.

Onze buren op de camping hebben een hondje.

Vandaag waaide het nog steeds hard, maar er is constant zon en de temperatuur was weer iets hoger. Desondanks ligt het hondje onder een dekentje.

Koddig, maar een beetje overdreven lijkt me. Het toedekken of kleden van honden is erg populair tegenwoordig. De hond een beetje als mens behandelen.

Helaas is het morgen (woensdag) einde van deze korte vakantie. Zodoende moest vandaag de voortent afgebroken en ingepakt worden. Fluitje van een cent, ingespeeld team.

Zoals ik gisteren meldde, zijn we nog naar het lokale museum geweest om enkele werken van Marleen te bekijken. Dit schilderijtje is gemaakt in een half uur op het strand met mij en een andere man als model.

Het museum is nog een overblijfsel van vroegere tijden toen Domburg het domicilie was van beroemde schilders zoals Mondriaan, Toorop, Lodewijk Schelfhout en Jacoba van Heemskerk. Die waren hier vanwege het beroemde Zeeuwse Licht. Ik werd vorige week hierop gewezen door mijn vriend Gerard O. (er zijn meerdere Gerards of Gerarden) in de lezersgroep. Tot mijn schande wist ik dit niet. Marleen kon dit als vanzelfsprekend beamen. Maar goed, het museum. Het is een piepklein museum en de huidige expositie van ene Gerda Rutters vond ik helemaal niets. Het had beter helemaal vol kunnen hangen met werk van Marleen.

Als laatste actie deze vakantie heb ik nog mijn pettencollectie met twee kunnen uitbreiden.

Bezoek Domburg afgesloten met een drankje in de zon

Voldaan gevoel