Missie vaas

Ik ben op vakantie, zonder televisie en zonder krant. Dus verstoken van de dagelijkse nieuwsberichten over het uitblijvende nieuwe leiderschap van Kaag en het weggevallen leiderschap van Rutte.

Vandaag was ik op het strand. Als je het leuk vindt om naar mensen te kijken, dan is het strand een geweldige plek. Van alles loopt daar rond, van peuter tot hoog bejaard, dik en dun etc. En er spelen zich allerlei taferelen af, van eindeloos waterpret tot kleine drama’s.

Schuin voor mij zat een familie. Vader en moeder met twee kleine kinderen. Een jongetje van ca. 2 á 3 jaar en een meisje van ca. 1,5 jaar. Plus nog een opa en oma. De twee kinderen waren aan het spelen met houten batjes en een balletje. Plotseling geeft het jongetje zijn zusje een klap met het batje. Niet ernstig, maar vader pakt direct het batje af en vraagt aan het kind: “Waarom doe je dat”? Ik weet niet of vader op een adequaat antwoord had gerekend, maar dat kwam niet. In plaats daarvan rende het jongetje weg. Waarheen, dat wist hij waarschijnlijk zelf niet. Vader haalde hem met een paar passen in en zette hem in zo’n klein strandtentje met de mededeling: “Ga eerst maar even nadenken!” Het jongetje spartelde en brulde het uit terwijl zijn vader hem in het tentje hield. Toen na enige tijd het brullen en spartelen was gestopt, kroop het kind voorzichtig uit het tentje in de hoop dat zijn vader hem niet terug zou duwen. Dat gebeurde niet. Hij ging vervolgens in de bolderkar zitten die het gezelschap blijkbaar gebruikte om de strandspullen te vervoeren.

Plotseling stortte het mannetje krijsend ter aarde. Waarop vader, moeder, opa en oma geschrokken zich over het kind bogen. Wat is er, wat is er??? Tussen het gekrijs klonken de woorden: “ZAAANNNDDD IN MIJN OOOOGGGEEN”. Ik heb geen idee hoe het knulletje het zand in zijn ogen had gekregen, maar kennelijk was het toch gebeurd. Het heeft zijn moeder wel een paar minuten gekost om het zand er weer uit te krijgen. Alhoewel ik denk dat het zand er met de tranen is uitgespoeld.

Zo kan ik mijn dagen wel doorkomen op het strand.

missie vaas

Vorige week schreef ik over de twee poezen die we te logeren hadden. Aangezien die poezen in onze ogen nog niet voldoende opgevoed waren en overal op- en inklommen, hadden we wat kwetsbare en kostbare goederen in veiligheid gebracht. Onder andere een redelijk kostbare vaas met kristalglazuur. Die had Marleen in de kelder veilig opgeborgen. Ik wilde samen met mijn schoonzoon een stuk oude gasleiding verwijderen uit de kelder. En je raad het al, ik stootte die vaas om waardoor hij op de grond viel en in heel veel stukken uiteen spatte. Die vaas betekende erg veel voor Marleen dus het enige en beste dat ik kon doen was om een nieuwe te gaan kopen. Alhoewel het een unica was en dus nooit exact vervangen kon worden.

Vandaag was het zo ver. Op de fiets vanuit Grijpskerke op Walcheren naar Zuidzande in Zeeuws Vlaanderen. Daar hoort een overtocht over de Westerschelde bij van Vlissingen naar Breskens. Die vaart om het half uur normaal gesproken. Aangekomen in Vlissingen was de veerboot vol en moesten we wachten op de volgende overtocht. Helaas was één van de twee veerboten kapot waardoor we een uur in plaats van een half uur moesten wachten. Niet leuk, want eenmaal ingecheckt, mocht je niet meer van de terminal af. Ook even schrikken was dat je in de terminal en op de boot een mondkapje moest dragen, want openbaar vervoer. Maar op de boot, op het dek, in de wind vond ik toch wel vreemd. Maar goed, regels zijn regels. Gelukkig had Marleen nog twee vodjes in haar tas.

In Zuidzande bij de galerie waren nog steeds nog van die mooie vazen van dezelfde kunstenaar te koop. Ik zei tegen de galeriehouder bij binnenkomst dat ik kwam met een missie en ik vertelde het verhaal van de vaas die we ca. 10 jaar geleden bij hem gekocht hadden. Marleen heeft na even wikken en wegen een mooie uitgezocht, maar die was wel 3x zo duur als de gesneuvelde. Even slikken, maar er was iets goed te maken.

Nog even op het terras bij de galerie een drankje en een appeltaart met slagroom als brandstof voor de terugreis en fietsen maar, met een breekbaar kunstwerk in mijn fietstas, veilig gewikkeld in bobbeltjesfolie. Nog een breuk zou misschien wel tot echtelijke schade leiden.

De dag ervoor hadden we in een restaurant in Domburg gereserveerd met de bedoeling om daarna nog van de ondergaande zon op het strand te genieten.  Maar op tijd in Domburg aankomen, ging ons niet meer lukken. Dat betekende doorfietsen en de afspraak een beetje verzetten.

De Dorade en de ondergaande zon in Domburg waren wel een heerlijke dagafsluiting. Missie geslaagd.