Vorig weekend was er een “garagesale” in het naburige dorp Wouw. Een garagesale is een soort rommelmarkt vanuit je garage. Mensen die geen garage hebben, mogen ook meedoen. Zij verkopen hun spullen vanuit hun tuin. Als je ook geen tuin hebt, leg je de spullen gewoon op straat. En dus is een garagesale gewoon een populaire term voor vrijmarkt.
Ik ben geen liefhebber van dit soort markten, maar Marleen wel. En dus ging zij met een vriendin op garagesale. Geheel volgens verwachting kwam ze thuis met enkele aanwinsten voor het kleinkind in aantocht. Maar óók iets voor mij. Een boekje met de aansprekende titel “Nooit meer Frankrijk”.
Omdat ik deze week zeer druk ben geweest met de organisatie van onze avonddriedaagse is er van lezen nog niets gekomen. Die avonddriedaagse was overigens weer een succes, de lopers vonden de routes mooi en uitdagend (logisch want ik had ze gemaakt). Ook donderdag tijdens hevige regenbuien kwamen toch bijna alle ouders met kinderen, kinderwagens, buggy’s, bolderkarren, baby’s in draagzakken en kinderen op loopfietsjes de regen trotseren. Aangezien alle routes door het bos liepen, hebben ze wel diepe en zeer grote plassen moeten overwinnen. Maar de kinderen vonden juist dát element geweldig.
Het boekje bevat een serie korte verhalen met titels zoals:
- Nooit meer de Provence
- Nooit meer tripes (tripes is pens)
- Nooit meer l’autoroute
- Nooit meer Parijs
- Nooit meer een au pair
- Nooit meer een nudistencamping
- Etc.
De volgende titel trok direct mijn aandacht: “Nooit meer liften”. Jaren geleden moest onze auto tijdens een vakantie in Frankrijk naar een garage. Hij begaf het onderweg naar de bakker. Extra vervelend, hij stond op een hellende weg. Handrem erop, deur op slot en terug wandelen naar de camping waar ik van de campingeigenaresse een telefoonnummer van een garagebedrijf kreeg. De auto werd keurig opgehaald door een monteur.
Nadat de reparatie klaar was de volgende dag, kon ik de auto ophalen. Maar het garagebedrijf was gevestigd in een stadje 25km verderop. Van openbaar vervoer hoef je op het platteland van Frankrijk weinig te verwachten en dus ging ik liften. Het duurde niet lang of er stopte een kleine Franse auto. Ik mocht mee, maar eerst moest er plaats gemaakt worden want het was een enorme bende in het autootje. Vervolgens mocht ik instappen op voorwaarde dat ik mijn telefoon zou uitschakelen. Hij was tegen mobiele telefoons in zijn nabijheid in verband met gevaarlijke straling. Dat vond ik geen probleem en daar gingen we. Direct begon mijn chauffeur een gesprek over de vakbonden in Frankrijk. Een goede gelegenheid om mijn Frans weer eens goed te oefenen. Het was duidelijk dat mijn chauffeur zeer links georiënteerd was en daarover heel gepassioneerd kon vertellen.
Hij bracht me naar het adres van het garagebedrijf en ging ook mee naar binnen. Vervolgens begon hij zijn vakbondsverhaal ook tegen de monteurs te verkondigen, waarna een interessante discussie startte. Af en toe wist ik niet of ze ruzie maakten of dat ze het helemaal eens waren. Mijn Frans is niet slecht, maar in dat tempo was ik snel het spoor helemaal bijster. Aangezien ik het toch niet meer kon volgen, heb ik de rekening betaald, mijn chauffeur vriendelijk bedankt voor zijn service en heb mijn auto meegenomen. Terwijl hij vrolijk doorging met zijn passie.
Nooit meer liften is dus niet van toepassing op mij. Nooit meer Frankrijk overigens ook niet.
Als ik jou was, zou ik alleen instappen na gevraagd te hebben of de chauffeur wel links was. Weer wat geleerd .Groet uit het sociaal democratische Noorwegen.