Deze week werden we opgeschrikt door wéér een nieuw schandaal. De bewaking van enkele mensen was ernstig tekort geschoten. Mogelijk waren Peter R. de Vries, Derk Wiersum en de broer van de kroongetuige nog in leven als beter was omgegaan met belangrijke informatie. Dan is er de Groninger aardbevingsschade die nog steeds niet opgelost is en waarschijnlijk nog lang niet opgelost zal worden. Het kabinet wil ruim de tijd nemen om het rapport te bestuderen, alsof het allemaal nieuw is. Dat is weer die eeuwig durende laksheid die ook optrad en nog steeds optreedt bij de toeslagenaffaire die zo langzamerhand kenmerkend is voor het Nederlandse bestuur.
Er is 1 man die tijdens deze onwaarschijnlijke traagheid altijd aanwezig is of misschien beter afwezig was. Iedere keer glijdt hij af en lijkt hij de afgrond in te duikelen. Maar hij krabbelt steeds weer op en komt weer terug. Hij is een soort perpetuum mobile. Een denkbeeldig apparaat dat eenmaal in beweging uit zichzelf blijft bewegen en energie op wekt uit niets. Het lijkt wel of er geen energie verloren gaat. Wie anders kan dit zijn dan Mark Rutte. Je ziet hem afglijden en hups…… daar is hij weer.
Maar als hij toch een keer zijn biezen moet pakken, staat er vast weer een Rutte-kloon op.
Ik ben lang een grote fan van Mark Rutte geweest. Maar hij heeft als leider van de regering, als leider van dit land dus, verzaakt om in te grijpen om al deze drama’s te voorkomen. Nú ben ik, zoals ik vorige week al schreef, een fan van Femke Bol. Maar die is helaas niet geschikt als leider van dit land.
Ik heb het al eerder gehad over de komende verkiezingen. Mijn stem bepalen voor de waterschappen is heel makkelijk. Water geeft de doorslag. Maar voor de Provinciale Staten een acceptabele keus maken, wordt erg moeilijk. Voor mij in ieder geval wel. Niet stemmen is geen optie. Dus wordt het steeds de slechtste wegstrepen en doorgaan tot de minst slechte overblijft. Femke staat op geen enkele kieslijst. Jammer.