Tot een paar weken geleden had ik er nog nooit van gehoord: een mui. Nu zijn er in korte tijd al meerdere mensen verdronken of bijna verdronken in muien. Ik neem aan dat het meervoud van mui muien is en niet muis. Drie mensen gered uit twee muis, dat klinkt gek, moet dus muien zijn. Maar is een mui nou een nieuw fenomeen, noemden we het eerst anders of is het mij nooit opgevallen?
In 2004 hoorde ik voor het eerst het woord tsunami. Die tsunami kostte een kwart miljoen mensen het leven. Daarna zijn er nog vele tsunami’s en tsunamiwaarschuwingen geweest. Zou er vóór 2004 nooit een tsunami geweest zijn of zijn eerdere tsunami’s aan mij voorbijgegaan? Voor 2004 las ik ook de krant en luisterde ik ook naar het nieuws. Toch kan ik me dat woord niet herinneren.
Journalistiek dommigheidje
Deze week zag en hoorde ik bij het praatprogramma OP1 iets dat enerzijds komisch was, maar ook getuigde van slechte voorbereiding. De presentator van OP1 die dag was Sander Schimmelpenninck
Hij interviewde Sander van Hoorn over die verschrikkelijke explosie in Beiroet. Sander is nu correspondent in Brussel maar voorheen correspondent in Beiroet en heeft daar jaren gewoond.
Je zou verwachten dat hij bovengemiddeld geïnteresseerd is in wat daar aan de hand is. Sander Schimmelpenninck vroeg aan de andere Sander welk spul er nu eigenlijk geëxplodeerd was. Een onbegrijpelijke vraag want als journalist had hij dat moeten weten, de kranten hebben er van vol gestaan. Maar Sander van Hoorn maakte het nog bonter. Hij antwoordde NATRIUMCHLORIDE. Natriumchloride is keukenzout!!! Ik begrijp wel dat Sander geen chemicus is, maar als hij goed de krant had gelezen of andere media had gevolgd had hij, als voormalig inwoner van Beiroet, toch moeten weten dat het geen keukenzout was maar ammoniumnitraat. En als Sander Schimmelpenninck de vraag stelde terwijl hij het wél wist, dan had hij het antwoord van Sander van Hoorn moeten corrigeren.
Zou het misschien aan de naam Sander liggen?
Coronajongeren
Ook opvallend nieuws was dat het bron- en contactonderzoek maar niet wil vlotten. Veel spot over de GGD’en die het niet aankunnen. Maar het werkelijke probleem is de jongeren. Niet dat zij de enige zouden zijn die de regels aan hun laars lappen. Maar wel omdat ze dat met te veel tegelijk doen. Als een jongere positief getest wordt, blijkt hij/zij wel 70 of meer contacten te hebben gehad. Dat kost minimaal 12 uur om die allemaal te bereiken. Als ze al bereikbaar zijn!!! Die 70 hebben inmiddels natuurlijk ook al weer een heleboel contacten gehad. Dan wordt het wel heel lastig om dat bron- en contactonderzoek uit te voeren. Ik begrijp die jongeren niet. Want los van hun ouders en grootouders die ze kunnen besmetten, zorgt hun gedrag voor een mogelijke tweede lockdown en daarmee meer onzekerheid juist voor hún economische toekomst. Zonder werk, met een studieschuld. Maar wel met leuke coronafeestjes.