Maand: september 2021

Het einde van de vakantie is in zicht. Als je dit leest, ben ik alweer thuis.

Bijna-ongeval

Vandaag fietsten we, zoals vaak in deze vakantie, over de mooie weggetjes op Walcheren. Ik navigeer met een fietsapp op mijn stuur om te voorkomen dat we tijdens de rit gaan discussiëren over de juiste route. “Hier rechtsaf”, zei ik aangekomen bij een kruispunt. Op het moment dat ik naar rechts stuurde, had de vrouw (“nou,… dan weet u het wel”, zie ook mijn blog van 2 weken geleden) last van een kleine kortsluiting in haar bovenkamer en stuurde naar links. Met een katachtige reactie was ik in staat om net op tijd een slinger aan mijn stuur te geven en een catastrofale aanrijding te vermijden waarmee werd voorkomen dat de vakantie een dramatisch einde kreeg. Dankzij de app of ondanks de app???

De geblesseerde vrouw

Tegenover ons staat een caravan met voortent en daar nog een luifel aan. Een heel bouwwerk dus. Het viel ons op dat de man des caravans altijd alleen de vaat deed. Tijdens een gezamenlijke afwasbeurt kwam dit ter sprake. Zijn echtgenote had last van haar arm en schouder en kon daardoor niet helpen. Nog erger, ze kon ook niet lang fietsen, maximaal een uur. Iedere dag zag hij ons met lede ogen ’s morgens voorbij fietsen voor weer een lange fietstocht en pas aan het einde van de middag voldaan weer terugkeren. Hij was gedoemd om voor zijn caravan en voortent met luifel te blijven zitten terwijl hij toch ook erg graag zo’n mooie tocht wilde maken. Natuurlijk had hij alleen kunnen gaan, maar dat wilde hij zijn geblesseerde echtgenote niet aandoen. Het heffen van een glas ging haar overigens wel goed af. Maar misschien ook maximaal 1 uur.

Vandaag hebben wij onze voortent afgebroken en opgeruimd. Dat gaat als een geoliede machine. In record tijd is het gebeurd. Onze arme overbuurman moet ook die klus alleen klaren. We hebben het met enig medelijden aanschouwd. Op een camping varieert het gemoed van medelijden via vermaak tot leedvermaak. Mensen kijken in optima forma.

Het nieuwe oude normaal

Maandag begint het gewone leven weer, zonder anderhalve meter. Het niéuwe oude normaal eigenlijk. Dan mag er weer geknuffeld worden lees ik her en der. Kennelijk is er momenteel een maatschappelijk debat gaande over de drie befaamde/beruchte zoenen. Gaan we die herintroduceren of mag je gewoon zeggen dat je daar geen zin meer in hebt. Ook het handen schudden is onderdeel van de discussie. Ik heb er al eerder iets over geschreven, ophouden met die onzin. We doen het nu al anderhalf jaar probleemloos zonder en er is geen enkele reden om er opnieuw mee te beginnen. Op een enkele uitzondering na, want anders wordt het thuis ongezellig.

Onze huidige demissionaire regering maakt er wel een potje van. Over het vormen van een nieuw kabinet op basis van de verkiezingsuitslag, heb ik het al uitgebreid gehad. Die klucht gaat gewoon verder. Maar dan de evacuaties uit Afghanistan.

Maandenlang vroeg de Nederlandse ambassade in Kaboel om voorbereidingen te treffen voor een eventuele evacuatie van ambassadepersoneel uit Afghanistan. Toch duurde het tot twee dagen voor de val van de Afghaanse hoofdstad voordat het kabinet met een plan kwam.
De ambassade zou een evacuatielijst met daarop zestig namen (de tolken) naar het kabinet hebben gestuurd. Tot een paar dagen voor de val van Kaboel kreeg de ambassade van Den Haag te horen dat slechts drie personen in aanmerking kwamen voor evacuatie. De ambassade mocht zelf kiezen welke drie, maar de Nederlandse ambassadeur weigerde dat te doen.
Tijdens de evacuaties zijn in totaal 1.897 mensen naar Nederland gehaald. Dat is in die korte periode een geweldige prestatie van de militairen en het ambassadepersoneel ter plaatse. Echter 459 Nederlandse burgers en personen met een verblijfsvergunning zijn in Afghanistan achtergebleven.
Drie hoofdrolspeelsters zijn de Ministers Bijleveld en Kaag en Staatssecretaris Broekers-Knol. Als er ooit een nieuwe regering komt, je weet maar nooit, dan is het toch onbestaanbaar dat deze drie dames daarvan deel zullen uitmaken. Broeders Knol spant de kroon met een aaneenschakeling van missers sinds haar aantreden:

Broekers-Knol eindelijk met pensioen, Bijleveld vindt vast wel een leuk baantje b.v. in een AZC met Afghaanse vluchtelingen en Kaag de kamer in om haar “nieuwe leiderschap” te botvieren op haar D66-fractie. Als ik dan toch bezig ben: “positie Rutte, functie elders”. Mark Rutte moet nu maar een leuke baan in Brussel zoeken bv als lobbyist voor de VN Vluchtelingenorganisatie UNHCR. En dan stel ik voor om als nieuwe leider van de VVD de nummer 5 op de lijst, Dilan Yesilgöz te benoemen. Een vrouw met een Turkse achtergrond als premier lijkt me een prima start van een nieuw politiek tijdperk na het beschamende schouwspel van het afgelopen half jaar.
Als de PvdA en GroenLinks dan gaan fuseren, zijn we meteen van twee splinterpartijtjes af.

Op 1 april diende Kaag een motie van afkeuring in tegen Mark Rutte, die ook werd aangenomen. Kaag zei toen: “Ik zou daar mijn eigen conclusies aan verbinden”. In politieke taal betekent dat opstappen. Nu heeft Sigrid Kaag zelf een motie van afkeuring aan haar broek gekregen en nu mocht ze zelf kiezen: Haar positie of haar geloofwaardigheid. Ze kon natuurlijk niet anders dan te kiezen voor haar geloofwaardigheid en dus op te stappen.

Kaag en Bijleveld hadden een bijzondere werkrelatie, ze spraken namelijk niet met elkaar. Onder andere daardoor ontstond het evacuatiedrama. Deze week wist Bijleveld daardoor niet dat Kaag zou aftreden. Bijleveld dacht waarschijnlijk, weer een lastpost minder, ik blijf zitten. Maar na “enige druk” uit haar politieke omgeving, moest ze dan toch ook opstappen.

Op tv hoorde ik de toepasselijke term: “een kabinet in ontbinding”. Maar het kadaver moet nog wel opgeruimd worden.

Ik ben op vakantie, zonder televisie en zonder krant. Dus verstoken van de dagelijkse nieuwsberichten over het uitblijvende nieuwe leiderschap van Kaag en het weggevallen leiderschap van Rutte.

Vandaag was ik op het strand. Als je het leuk vindt om naar mensen te kijken, dan is het strand een geweldige plek. Van alles loopt daar rond, van peuter tot hoog bejaard, dik en dun etc. En er spelen zich allerlei taferelen af, van eindeloos waterpret tot kleine drama’s.

Schuin voor mij zat een familie. Vader en moeder met twee kleine kinderen. Een jongetje van ca. 2 á 3 jaar en een meisje van ca. 1,5 jaar. Plus nog een opa en oma. De twee kinderen waren aan het spelen met houten batjes en een balletje. Plotseling geeft het jongetje zijn zusje een klap met het batje. Niet ernstig, maar vader pakt direct het batje af en vraagt aan het kind: “Waarom doe je dat”? Ik weet niet of vader op een adequaat antwoord had gerekend, maar dat kwam niet. In plaats daarvan rende het jongetje weg. Waarheen, dat wist hij waarschijnlijk zelf niet. Vader haalde hem met een paar passen in en zette hem in zo’n klein strandtentje met de mededeling: “Ga eerst maar even nadenken!” Het jongetje spartelde en brulde het uit terwijl zijn vader hem in het tentje hield. Toen na enige tijd het brullen en spartelen was gestopt, kroop het kind voorzichtig uit het tentje in de hoop dat zijn vader hem niet terug zou duwen. Dat gebeurde niet. Hij ging vervolgens in de bolderkar zitten die het gezelschap blijkbaar gebruikte om de strandspullen te vervoeren.

Plotseling stortte het mannetje krijsend ter aarde. Waarop vader, moeder, opa en oma geschrokken zich over het kind bogen. Wat is er, wat is er??? Tussen het gekrijs klonken de woorden: “ZAAANNNDDD IN MIJN OOOOGGGEEN”. Ik heb geen idee hoe het knulletje het zand in zijn ogen had gekregen, maar kennelijk was het toch gebeurd. Het heeft zijn moeder wel een paar minuten gekost om het zand er weer uit te krijgen. Alhoewel ik denk dat het zand er met de tranen is uitgespoeld.

Zo kan ik mijn dagen wel doorkomen op het strand.

missie vaas

Vorige week schreef ik over de twee poezen die we te logeren hadden. Aangezien die poezen in onze ogen nog niet voldoende opgevoed waren en overal op- en inklommen, hadden we wat kwetsbare en kostbare goederen in veiligheid gebracht. Onder andere een redelijk kostbare vaas met kristalglazuur. Die had Marleen in de kelder veilig opgeborgen. Ik wilde samen met mijn schoonzoon een stuk oude gasleiding verwijderen uit de kelder. En je raad het al, ik stootte die vaas om waardoor hij op de grond viel en in heel veel stukken uiteen spatte. Die vaas betekende erg veel voor Marleen dus het enige en beste dat ik kon doen was om een nieuwe te gaan kopen. Alhoewel het een unica was en dus nooit exact vervangen kon worden.

Vandaag was het zo ver. Op de fiets vanuit Grijpskerke op Walcheren naar Zuidzande in Zeeuws Vlaanderen. Daar hoort een overtocht over de Westerschelde bij van Vlissingen naar Breskens. Die vaart om het half uur normaal gesproken. Aangekomen in Vlissingen was de veerboot vol en moesten we wachten op de volgende overtocht. Helaas was één van de twee veerboten kapot waardoor we een uur in plaats van een half uur moesten wachten. Niet leuk, want eenmaal ingecheckt, mocht je niet meer van de terminal af. Ook even schrikken was dat je in de terminal en op de boot een mondkapje moest dragen, want openbaar vervoer. Maar op de boot, op het dek, in de wind vond ik toch wel vreemd. Maar goed, regels zijn regels. Gelukkig had Marleen nog twee vodjes in haar tas.

In Zuidzande bij de galerie waren nog steeds nog van die mooie vazen van dezelfde kunstenaar te koop. Ik zei tegen de galeriehouder bij binnenkomst dat ik kwam met een missie en ik vertelde het verhaal van de vaas die we ca. 10 jaar geleden bij hem gekocht hadden. Marleen heeft na even wikken en wegen een mooie uitgezocht, maar die was wel 3x zo duur als de gesneuvelde. Even slikken, maar er was iets goed te maken.

Nog even op het terras bij de galerie een drankje en een appeltaart met slagroom als brandstof voor de terugreis en fietsen maar, met een breekbaar kunstwerk in mijn fietstas, veilig gewikkeld in bobbeltjesfolie. Nog een breuk zou misschien wel tot echtelijke schade leiden.

De dag ervoor hadden we in een restaurant in Domburg gereserveerd met de bedoeling om daarna nog van de ondergaande zon op het strand te genieten.  Maar op tijd in Domburg aankomen, ging ons niet meer lukken. Dat betekende doorfietsen en de afspraak een beetje verzetten.

De Dorade en de ondergaande zon in Domburg waren wel een heerlijke dagafsluiting. Missie geslaagd.

Veel mensen kunnen dit weekend genieten van Max Verstappen op het circuit in Zandvoort. Minstens zo veel mensen zullen er helemaal niet blij mee zijn (eufemisme!). Tot die laatste groep behoor ik. Eén keer ben ik er geweest, op uitnodiging van een relatie. Er waren destijds natuurlijk nog geen F1-races, maar wel andere wedstrijden. Ik vond het een vreselijke pokkeherrie en niet leuk. Ik was blij dat ik na een paar uur weg kon. Maar dat doet momenteel niet ter zake.

Nog niet zo lang geleden werden in Nederland bijna alle bouwactiviteiten stilgelegd vanwege stikstofproblematiek. Zelfs een dakkapel mocht niet geplaatst worden. Dan komt het bij mij bijzonder vreemd over dat er in Zandvoort wel geraced mag worden. Dat er op die drie dagen 3×70.000 mensen extra, niet noodzakelijke reisbewegingen gaan maken, terwijl allerlei bouwactiviteiten stilgelegd moeten worden. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de vergunningverlening een beetje geholpen is door onze nationale huisjesmelker Prins Grote Bril Bernhard jr.

Als hij tijdens de dakkapellencrisis op enkele van zijn huisjes een dakkapel had willen laten installeren, zou dat waarschijnlijk ook wel goedgekomen zijn. Maar zijn huurders hoeven denk ik niet op een dakkapel te rekenen, eerder op een huurverhoging.

Als Hugo de Jonge onderstaande beelden ziet, kan hij niet anders dan festivals alsnog direct toestaan. Over twee weken zullen we de resultaten zien van dít “geplaceerde festival”. Nederland misschien weer donkerrood.

Oppas

In mijn dorp zijn er meerdere mensen die op hun kleinkinderen passen. sommigen af en toe, maar voor velen is het bijna een full time baan. Nu hebben wij er inmiddels ook kennis mee mogen maken. Dochter en schoonzoon waren op vakantie in het buitenland en er deed zich plotseling en onverwacht een noodsituatie voor waardoor hun twee poezen geëvacueerd moesten worden. Die zijn vervolgens anderhalve week bij ons in huis geweest. Twee poezen, nog jong, vergelijkbaar met een kleuter en een puber, hebben erg veel aandacht nodig. Naast een heel eigen voedingspatroon en kattenbakken moest er ook een gedisciplineerd deuren-sluit-regime ingevoerd worden. Want naar buiten mocht niet, ontsnappen zou rampzalig kunnen uitpakken. Dure raskatten en onze eigen poes Herman, tijdelijk verbannen naar buiten, die haar territorium verdedigt, zou tot onaangename situaties kunnen leiden.

Ze zijn inmiddels weer thuis, de poezen en de kinderen, en wij een ervaring rijker. Een goede voorbereiding op echte kleinkinderen die misschien nog wel eens komen.

Marleen heeft haar niet aflatende tekenlust op de diertjes kunnen botvieren en een hele reeks snelle portretten gemaakt in allerlei posities. In het volgende korte filmpje zijn enkele van de tekeningen te zien.

Stientje en Cora

Stientje van Veldhoven was tot juli van dit jaar Staatssecretaris voor Infrastructuur en Waterstaat. Ik noem haar Stientje Statiegeld (vanwege het statiegeld op kleine PET-flesjes).

Ze wachtte dus niet op de vorming van een nieuw kabinet, want dat duurt toch wel erg lang. Maar toch is het niet netjes om zo’n belangrijke functie voortijdig op te zeggen waardoor voor een paar maanden een “invaller” gezocht moest worden. Van haar kan ik die beslissing nog enigszins billijken want ze gaat aan de slag als Vice President en Directeur Europa voor het World Resources Institute, een wereldwijd kennisinstituut op het gebied van duurzaamheid, klimaat en ontwikkelingssamenwerking. Maar ze begint pas op 1 september. Ze had dus best nog wel wat langer haar werk als Staatssecretaris kunnen blijven doen.

Nu stapt Cora van Nieuwenhuizen ook eerder op.

Ze wordt voorzitter van de brancheorganisatie van energiebedrijven. Dat is wel een ander verhaal. Klinkt mooi die functie, maar in werkelijkheid wordt ze lobbyist, in een sector waar ze als minister ook mee bezig was. Begin dit jaar zwaaide ze korte tijd de scepter over het ministerie van Economische Zaken en Klimaat (EZK). Dat ministerie gaat over alles wat met energie te maken heeft, zoals de gaswinning,  elektriciteitsnetwerken en klimaatmaatregelen. Ze heeft dus kennis van allerlei gevoelige informatie.

Ministers en Staatssecretarissen die voortijdig met hun kennis een goed betaalde baan zoeken, is niet goed voor het vertrouwen in politici en dus in de politiek. En ik heb het gevoel dat 2021 toch al geen goed jaar is voor het vertrouwen in de politiek!

Kaag

Veel angstige mensen bleven achter in Afghanistan. Nederlanders met een Afghaanse afkomst die het negatieve reisadvies negeerden, helpers van onze soldaten, kunstenaars, muzikanten, vrouwelijke sporters, politici die voor vrouwenrechten streden en ga zo maar door. Maar gelukkig heeft Afghanistan 150% aandacht van Sigrid Kaag.

Als ze dit net zo doortastend doet als bij de formatie van een nieuwe regering, vrees ik dat die arme sloebers nog lang in onzekerheid zullen blijven.