Blessureleed (2)
De laatste zondag van december schreef ik over mijn blessureleed. De oefeningen die ik in het filmpje liet zien, hebben helaas niet het gewenste effect gehad. Dan bleef alleen een bezoek aan de huisarts nog over. Hij heeft me eerst naar het ziekenhuis gestuurd om van mijn heupen een röntgenfoto te laten maken. De uitkomst daarvan was nogal verrassend. De pijnlijke linkerheup zag er goed uit, maar de rechterheup, waar ik geen last van heb, vertoont serieuze slijtageverschijnselen. Dat is een zorg voor de toekomst.
De volgende actie was een bezoek aan een manueeltherapeut die een echo-apparaat heeft. Samen met de huisarts onderwierp de therapeut mijn problematische heup aan een echo. Op een beeldscherm kon ik meekijken. De oorzaak van de pijn werd heel snel duidelijk: een kalkafzetting aan de peesaanhechting van de kleine bilspier. Er zal ook wel een grote bilspier zijn want anders zouden mijn billen niet zo mooi rond zijn. Zoals deze:
Maar daar hebben we het verder niet over gehad. Vervolgens haalde de huisarts een heel lange injectienaald tevoorschijn om de boosdoener te lijf te gaan. Ik kon op het beeldscherm de naald via mijn linker bil naar binnen zien glijden en iets té laat ophouden waardoor de naald tegen iets hards aan botste (hetgeen nogal onprettig aanvoelde).
Het effect van die spuit was ongelofelijk. Dezelfde dag voelde het al veel beter en een dag later was er helemaal geen pijn meer. Geweldig dacht ik: “Binnenkort weer tennissen”. Maar dat bleek een te optimistische gedachte. Want gedurende de week voelde ik het ongemak weer een beetje terugkomen. Afgelopen donderdag ben ik terug geweest. Een nieuwe echo wees uit dat de kalkafzetting wel degelijk aan het verdwijnen is. Volgens de therapeut kan dit proces wel 6 weken duren.
Vervolgens heeft hij gemeten hoeveel kracht ik in beide benen heb. Tot mijn ontsteltenis blijkt mijn linkerbeen ca. 40% minder krachtig te zijn dan mijn rechterbeen, terwijl ik linksbenig ben. Dus nu moet ik dagelijks krachtoefeningen doen om mijn linkerbeen op hetzelfde niveau als mijn rechterbeen te krijgen. En helaas voorlopig dus nog geen wedstrijden tennissen. Ik mag wel 1x per week met mijn trainer heen-en-weer slaan zonder te lopen. Ballen waar ik niet bij kan, laat ik dan lopen. Dit toppertje in de dop laat zien hoe het moet:
Over 4 weken terugkomen bij de therapeut.
Na de training van vrijdag, geplaceerd tennis om in Ruttetaal te spreken, fietste ik naar huis. Op het fietspad stond zo’n busje van een pakjesbezorger. Met zo’n chauffeur die je doorgaans in dergelijke busjes ziet. In het kader van inclusiviteit ga ik daar verder niet op in. Ik kon er nog net langs. Net niet bleek, want mijn wiel raakte net even in de berm en ik viel ongenadig hard op het asfalt. Precies op de toch al gekwetste heup. Na enige religieuze krachttermen krabbelde ik weer op en inspecteerde of al mijn ledematen nog functioneerden. Behalve een pijnlijke heup/bovenbeen, een schaafwond aan mijn knie en een scheef zadel, viel de schade mee. Volgende keer toch maar afstappen of op zijn minst afremmen als er weer iemand in de weg staat.
Help…..
Afgelopen twee jaren hebben we onze dochter en schoonzoon geholpen bij de renovatie van hun woning. Dat is nu klaar. Na gaat Harry, onze zoon, het huis dat hij al jaren als huurwoning bewoont, kopen. Zodra de formaliteiten afgehandeld zijn moet de huurwoning omgetoverd worden tot een koopwoning. Dat betekent dat we overgaan van “help, onze dochter is klusser” naar “help, onze zoon is klusser”. Momenteel ben ik nog snel wat schilderwerk in ons eigen huis aan het doen voordat we weer elders ingeschakeld worden.
Ik wist wel dat het kopen van een huis tegenwoordig gekkenwerk is. In de tweede aflevering van “Sander en de kloof” is te zien dat het nog veel gekker en oneerlijker is dan ik al dacht en waarschijnlijk ook dan jij denkt. Zeer de moeite waard! Oordeel zelf (Voor smartphone en tablet is mogelijk de app NPOstart noodzakelijk om dit programma te kunnen bekijken).