carnaval

Zaterdag 11 februari waren de inwoners van Wouwse Plantage weer deelgenoot van de jaarlijkse carnavalsoptocht. In Wouwse Plantage gebeurt dat altijd 1 week eerder dan in de rest van Nederland. Een slimme truc om de carnavalskas te spekken want een week later gaan veel mensen naar Roosendaal of Bergen op Zoom.

De meeste Brabanders zijn dol op carnaval, ze zijn ermee opgegroeid. Ik las in de krant de volgende uitspraak:

“Je bent even het gedoe van alledag kwijt. Door het jaar heen staat alles op scherp, met carnaval even niet”.

Dat gun ik natuurlijk iedereen, maar ik ben niet opgegroeid met carnaval en kan me niet voorstellen dat ik het ooit leuk ga vinden. In tegendeel, ik heb er alleen maar last van. De optocht passeert ons straatje dat overgaat in een ringvormige straat waardoor de optocht gedurende twee uur lang twee keer ons huis passeert. De optocht is eigenlijk altijd hetzelfde. Wagens met grote poppen met megalomane verwrongen koppen die ronddraaien en mensen die op die wagens ondefinieerbare bewegingen maken met een fles bier in hun hand. Ik vraag me altijd af of het een soort van dansen is of dat ze het doen om warm te blijven. Het is ten slotte pas februari.

De poppen zijn ieder jaar wel een beetje anders, maar aangezien ze nergens op lijken, zie je geen echt verschil. Er schijnt wel een soort thema te zijn dat je zou moeten kunnen herkennen in de wagens. Dat ontgaat me meestal. Ook altijd hetzelfde is de muziek. Snoeihard zodat er geen ontkomen aan is. Ieder wagen heeft zijn eigen geluidsinstallatie waardoor de stompzinnige teksten door elkaar klinken. Onze poes Herman beleeft na oudjaarsnacht weer een paar uur van vreselijke angst. Ze probeert zich voor het gedreun te verstoppen, maar aan deze teringherrie kan je niet ontkomen. Ook driedubbel glas en onlangs extra geïsoleerde muren zijn daartegen niet bestand. Marleen is Wouwse Plantage ontvlucht en naar diergaarde Blijdorp gegaan. Ik bleef achter met een nieuwe gezinsverpakking papieren zakdoekjes want ik was sinds twee dagen zwaar verkouden.

Ik weet inmiddels na 26 jaar Wouwse Plantage dat er ook veel mensen zijn die dit echt leuk vinden, maar begrijpen doe ik het niet. Blijft over een straat vol rotzooi dat je nog wekenlang terugvindt, confetti heet het geloof ik. Aangezien ik hier woon, hoort het er bij en doorsta ik dat ene weekend in februari wel.

Ik heb enkele shots van de optocht vanuit onze huiskamer achter elkaar gezet.

Een paar dagen later trok de optocht van de kinderen langs ons huis. Dat was veel leuker, creatiever en vooral met veel minder geluid. En het is net of de kinderen er meer plezier in hebben. Ik heb er, nu niet binnen maar búiten, een kort filmpje van gemaakt.