Auteur: Louis

De dochters van Sigrid Kaag wensen dat hun moeder ontslag neemt en dat ze in een ander land gaan wonen.

Heel politiek Nederland roept om het hardst dat de bedreigingen van politici en andere gezagsdragers onacceptabel zijn, dat het zo niet langer kan, dat het toch verschrikkelijk is, dat de rechtstaat op het spel staat etc. etc. Ik ben het er helemaal mee eens. Maar, deze week stonden er 4 bedreigers voor de rechter. Ze zijn veroordeeld tot 60 uur werkstraf. Zestig uur werkstraf!!! Daar gaan we de bedreigers echt niet mee stoppen. Minimaal 300 uur werkstraf of, zoals bij de fakkelman, 2 maanden cel.

Toen deze bedreiger met een echte straf de cel in moest, werd ook moord en brand geschreeuwd omdat het een disproportionele straf zou zijn. Mijn conclusie is dat we op deze manier het bedreigen niet gaan stoppen en dat het erg moeilijk gaat worden om capabele politici te vinden om ons land te besturen.

Hugo

Hugo de Jonge bevindt zich meestal in een ander universum.

Soms keert hij eventjes terug op aarde om iets realistisch te zeggen. Deze week was het weer zo ver. Hij vertelde dat het plan om dit jaar 100.000 nieuwe woningen te bouwen, niet gaat lukken. Het worden er zelfs geen 70.000 zoals vorig jaar. Zelfs aanzienlijk minder. De redenen daarvoor liggen natuurlijk allemaal buiten zijn macht. Hoge rente, hoge materiaalkosten, hoge personeelskosten, locaties moeilijk te vinden etc. Het bijzondere is echter dat hij het nu pas ontdekt. Oplettende lezers weten dat ik regelmatig over dit onderwerp schrijf. Ik heb het even nagezocht. Op de volgende data in 2022 heb ik de conclusie die Hugo nu trekt, al uitgebreid beschreven:

• 24 april
• 14 augustus
• 6 november
• 4 december

Dat had ik natuurlijk niet allemaal zelf bedacht, maar het was gewoon een kwestie van verzamelen van data en andere info om tot die conclusie te komen. Maar kennelijk heeft Hugo tussen april vorig jaar en nu geen enkele keer de moeite genomen om even terug te keren uit zijn universum met dromen van huizen die als paddenstoelen uit de grond schieten.

Ieder jaar meer mensen erbij dan dat er woningen bij komen. Opgeteld bij het al bestaande enorme tekort. Ik vrees dat het tekort aan woningen tot een heuse crisis gaat uitgroeien.

De nieuwe pensioenwet

Het heeft jaren geduurd voordat er een nieuw pensioenstelsel ontwikkeld werd dat door een meerderheid van het parlement ondersteund wordt. Alleen de Eerste Kamer moet er nog over stemmen volgende week, maar daar is vooralsnog ook een meerderheid.

Als pensionado gaat dit nieuwe stelsel mij ook aan het hart. Het gaat betekenen dat in tijden van een positieve beurs de kans veel groter is dat pensioenen eerder zullen stijgen. Dus opschieten met die nieuwe wet want het is weer vakantietijd!

Maar nu dreigt de BBB roet in het eten te gooien. Ze proberen met een vertragingstactiek dat fijne toekomstbeeld te verstoren.

Hoe zit het? De samenstelling van de Eerste Kamer gaat binnenkort veranderen als gevolg van de laatste verkiezingen voor de provincies. Zoals we allemaal weten was de BBB daar de grote winnaar. Zodoende zal de BBB ook in de Eerste Kamer een grote stem gaan krijgen. Nu probeert de BBB de stemming over de pensioenwet uit te stellen zodat zij, eenmaal geïnstalleerd over de wet mee kunnen stemmen. En de BBB wil tegen deze wet stemmen. Het zou toch van de gekke zijn als een partij, in dit geval de BBB, gaat stemmen over een wet waaraan ze part nog deel hebben omdat ze bij het ontwikkelen van dat nieuwe stelsel helemaal niet betrokken zijn geweest. Maar gelukkig lijkt het erop dat deze truc niet gaat lukken. Jammer voor Caroline, fijn voor mij en vele andere pensionado’s.

Tina

Weer is een popicoon ons ontvallen. Tina Turner was een boegbeeld van onverzettelijkheid en overlevingsdrang. Een groot deel van haar leven stond in het teken van mishandeling en tragiek. In 2000 kondigde Tina Turner, inmiddels zestig jaar oud, haar laatste wereldtournee aan. Voor mij was ze vooral een toonbeeld van tomeloze energie met een ijzersterke stem en heerlijke muziek.

In het volgende filmpje trad ze op met een andere, inmiddels overleden, popicoon: David Bowie.

Het zal weinigen ontgaan zijn dat in een deel van Italië erge droogte gevolgd werd door noodweer en overstromingen.

Die overstromingen en alle ellende die dat met zich meebrengt zijn natuurlijk heel vervelend. Maar veel erger nog is dat de Formule-1 race daardoor is afgelast. De hulpdiensten zijn nodig om de mensen in de getroffen gebieden te helpen. Ze kunnen dus niet de 160.000 bezoekers van de Grand Prix in goede banen leiden. Gelukkig hoorde ik op het nieuws dat Max het er mee ens is. Hij heeft er begrip voor dat de wedstrijd wordt afgelast.

Want stel je eens voor dat Big Max het geen goed idee zou hebben gevonden. Dat Max van mening was dat die Formule 1-race toch door moest gaan. Zo nodig op een ondergelopen circuit. Dat zou de Italiaanse organisatoren en politici in ernstige verlegenheid hebben gebracht. Want ja, Big Max kan je niet zomaar passeren.

Nu interesseert die hele formule 1 mij geen ene bal en Max al helemaal niet. Maar Max lijkt de status van een wereldleider aan te nemen en dat is zorgelijk. Fijn dat een flinke regenbui hem kan stoppen.

passeersukkels

Ik heb al eerder geschreven over mijn ongenoegen dat veel mensen hun gaspedaal erg moeilijk kunnen bedwingen, speciaal op 60 km wegen. Waarschijnlijk te veel naar Max gekeken. De straat van de snelweg naar mijn dorp heet de Plantagebaan. Het traject tot de bebouwde kom is ongeveer 2 km lang. De maximum snelheid is daar 60 km/uur met een gevaarlijke kruising halverwege. Als je daar zoals het hoort 60 km/uur rijdt, wordt je om de haverklap gepasseerd door auto’s die zo’n slakkengang niet kunnen verdragen. Waar gaat het nu om? Als je die 2 km rijdt met 60 km/uur kost je dat 2 minuten. Als je 80 km/uur rijdt, kost je dat 1,5 minuut. Het passeren op zo’n provinciale 60 km weg levert dus een halve minuut tijdwinst op. Maar aangezien je op het eind weer moet afremmen om af te slaan naar de snelweg, is de gemiddelde snelheid lager dan 80 km/uur en is de winst nog minder dan een halve minuut. Je bent dus een sukkel als je het risico van passeren op zo’n weg neemt voor minder dan een halve minuut winst.

We hobbelen in Nederland van de ene crisis naar de andere. Nu weer het volgende: De slechte waterkwaliteit dreigt Nederland nog verder op slot te zetten. Net als door stikstof kunnen de landbouw en de bouw van huizen in de knel komen door te vieze sloten en rivieren. Dat blijkt uit een rapport van de Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur. Terwijl het stikstofprobleem nog lang niet is opgelost, dient zich zo een nieuw hoofdpijndossier aan voor het kabinet. In 2027 moeten alle EU-lidstaten voldoen aan doelen van een EU-richtlijn. De verwachting is dat we dat nooit gaan redden. Of onze sloten er ooit weer uit zullen zien zoals in mijn jonge jaren waag ik te betwijfelen. Wel jammer. Dan probeer ik het maar als miniatuurversie in mijn vijver te realiseren. Maar zonder slang dan.

Onze regeringen hebben ook dit onderwerp veel te lang voor zich uit geschoven. Nu wordt de rekening gepresenteerd van dat lakse beleid.

Vorige week was ik ook al aan het schelden op onze overheid. Ook het onderwerp flexibilisering dat op diverse beleidsterreinen is toegepast, is volledig uit de hand gelopen. Ze hebben te lang gewacht met ingrijpen. Net als met stikstof, net als nu met de waterkwaliteit. Economisch is het allemaal geweldig gegaan de afgelopen 10 jaar, dat wel. Daar hebben veel mensen van geprofiteerd, ik ook. Maar wel ten koste van natuur, vaste banen, Nederlandse energie etc.

Het is te makkelijk om Mark Rutte overal de schuld van te geven. We hebben ook een Tweede Kamer met 150 parlementariërs die het allemaal hebben laten gebeuren. En die hebben we zelf gekozen! Nu is er een regiment nieuwbakken politici van de BBB aangetreden in de provincies en straks in de Eerste Kamer. Eens kijken of die het beter gaan doen.

Genoeg geklaagd. Zondag is het Moederdag. Of zoals ik op het nieuws hoorde “Ik vind je lief dag” in verband met kinderen die twee moeders of twee vaders hebben. Het is ook nog mooi weer, wat willen we nog meer? Nou, een goed stukje muziek bijvoorbeeld. Ik zette gisteravond laat de tv aan werd op mijn wenken bediend. Ik werd verwend met de laatste inzendingen van het Eurovisie Songfestival. Het was genieten. Deze twee toppers wil ik jullie niet onthouden. Ik heb niet op de uitslag gewacht, maar deze twee zullen vast hoog eindigen.

Tennisvriend Kees heeft me nadrukkelijk gevraagd om een rectificatie te plaatsen. De trekzak die ik in mijn bericht van vorige week aan hem toeschreef, blijkt geen trekzak te zijn maar een gewone accordeon. Tevens vroeg hij mij om uit te leggen wat diatonisch betekent (ik wist het niet). Als je bij een trekzak het apparaat induwt en vervolgens weer uittrekt, dan ontstaan er twee verschillende tonen. Bij een accordeon slechts één. Daar worden de tonen alleen bepaald door de knoppen.

Ammezuur

Tijdens de après-tennis gesprekken vinden mijn tennisvrienden het leuk om mijn vocabulaire uit te breiden met typisch Bergse woorden en uitdrukkingen. Ik heb daar al vaker over geschreven. Naar aanleiding van de bovenstaande discussie over trekzakken kwam ineens de term “ammezuur” ter sprake. Hilariteit natuurlijk omdat ik geen idee had wat dat woord betekent. Ik heb hun uitleg nog even met behulp van vriend Google nagekeken.

Het woord ammezuur is zeker niet typisch Bergs maar wordt in heel Nederland gebruikt. Alhoewel meer streken het claimen als typisch hun begrip (b.v. typisch Tilburgs en in het Brabants Handwoordenboek van de illustere Prof. dr. Jos Swanenberg staat als betekenis: “de juiste mondzetting, het goede gevoel”). Het woord ammazuur is afgeleid van het Franse woord embouchure en betekent: “de actie van de lippen, nodig om een blaasinstrument te kunnen bespelen”. “Het ammezuur hebben’: aanleg hebben om zo’n instrument te bespelen”.

4 mei

Ik keek op 4 mei naar de herdenkingen op de Waalsdorpervlakte en op de Dam.

Dieuwertje Blok hield op de Dam een mooie toespraak. Ze vroeg zich af wat ze zelf zou hebben gedaan, toen er op openbare plaatsen borden verschenen met daarop “Voor Joden Verboden”. Ze zag op een foto zo’n bord bij de opgang naar het strand en ze vroeg zich af: Zo’n bord dat een groep landgenoten, je buren misschien wel, wegzet. Mensen terugbrengt tot één deeltje van wie ze zijn, hun kleur, religie, afkomst, noem maar op. Went zoiets? Zou ik wegkijken? Wat zou ik gedaan hebben?

Een interessante vraag die iedereen zichzelf misschien zou moeten stellen. De volledige toespraak staat helaas (nog) niet op het internet. Anders zou ik hem bijgevoegd hebben.

Met de oorlog in Oekraïne komt het allemaal ineens dichtbij. Helpen we de vluchtelingen uit Oekraïne of kijken we weg? Helpen we Oekraïne in hun strijd tegen de Russen of kijken we weg? Het antwoord is ja, we helpen.

Flexibilisering

De flexibilisering die door onze regeringen de afgelopen decennia op allerlei terreinen is ingevoerd, blijkt niet altijd tot het gewenste resultaat te leiden. In ieder geval niet in de asielopvang. Dat zal ook dit jaar weer blijken als de verwachte asielinstroom de opvangcapaciteit ruimschoots zal overstijgen. Want voor die meer dan 70.000 asielzoekers die dit jaar verwacht worden is geen plaats. De normale opvang in AZC’s zit vol. En dus is noodopvang nodig en daarna crisisopvang, crisisnoodopvang, etc. Want al de AZC’s die opgedoekt zijn tijdens lage asielinstroom, zijn niet op stel en sprong weer op te zetten.

Los van alle weinig verheffende toestanden om noodopvang te vinden, zijn al die nood- en crisisopvangsituaties veel duurder dan een gewone AZC:

• Crisisopvang is 2x zo duur als in een AZC (€150 per dag per persoon i.p.v. €75).
• Het eten in de crisisopvang is zelfs bijna 3x zo duur als in een AZC (€25 i.p.v. €9 per dag per persoon).

Voor de 7100 mensen die momenteel al bijna een jaar in crisisopvang zitten, zijn de kosten ongeveer 236 miljoen euro hoger dan in een AZC. Aan de flexibilisering hangt dus een duur prijskaartje. Flexibilisering was dus toch niet zo’n goed idee.

K(r)oning

Laten we eindigen met iets vrolijks. Onderstaande foto kreeg ik toegestuurd van vriend John:

Twee weken geleden liet ik voetbal door de ogen van een Amerikaan zien. Deze week een alternatieve analyse van de wedstrijd Frankrijk – Nederland:

Ik was geschokt

Vorige week stond er een artikel in de krant over misstanden bij het Amsterdamse studentencorps. In het artikel vertelt de voorzitter van het corps over een onderzoek dat ze door een advocatenkantoor hebben laten uitvoeren. Enkele uitkomsten van dat onderzoek:

• Jarenlang sprake van structureel geweld. Reactie van de voorzitter: “Ik was geschokt. Niet eens zozeer door het feit dat er geweld plaatsvond, want dat wisten we al. Maar vooral omdat het geen kleine minderheid betrof en bij de meerderheid werd dat ook normaal gevonden”.
• Aspirant-leden werden als onderdeel van hun ontgroening in elkaar geslagen. In enkele dispuuthuizen stond dat bij wijze van spreken zo op de kalender. Dat leverde allerlei letsel op: mank lopen, striemen, kneuzingen, botbreuken en hersenschuddingen.”

De voorzitter was dus geschokt toen hij de resultaten van het onderzoek las. Waar heb ik dat eerder gehoord. Alle bestuurders bij de toeslagenaffaire waren ook geschokt, of hadden buikpijn gehad of hadden er geen actieve herinnering aan. Waarschijnlijk hebben al die bestuurders ook bij dit studentencorps gezeten en geleerd dat je met geschokt zijn of buikpijn hebben of geen actieve herinnering eraan hebben, heel ver kan komen.

De aanbevelingen in het rapport zijn openbaar gemaakt, de inhoud helaas niet. Want dat zou mogelijk herleidbaar zijn tot personen en dan zou niemand meewerken aan het onderzoek.

Op de vraag of er voor ernstige misdragers gevolgen moeten zijn, antwoordt de voorzitter het volgende: “Het rapport kan niet de reden zijn om er nu mensen uit te gooien. Dat was niet de opzet van het onderzoek”.

De rol van de voorzitter zelf: “Ik ben lid van een van de zes mannendisputen die in 2021 in opspraak raakten. Het ging toen om grove mishandeling en vernedering . Ik ben nog wel de juiste persoon om de disputen te corrigeren, misschien juist omdat ik het zelf heb meegemaakt”.

Ik hoop dat er nog enige “reiniging” komt voordat deze studiebollen in onze maatschappij losgelaten worden.

Trekzak

Tijdens de après -tennis is het altijd reuze gezellig. Op een zeker moment kwam de trekzak van Kees ter sprake. “Goh Kees, ik heb zelf in het verleden veel last gehad van een tenniselleboog, een voetbalknie ken ik ook. Maar van een trekzak had ik nog niet gehoord. Heb je er veel last van?” Maar Kees is de muzikant in ons tennisgezelschap en een trekzak bleek een soort accordeon te zijn. Om precies te zijn een diatonische accordeon. Het is gebaseerd op het principe van de doorslaande tong. Dat kon ik als amuzikaal mens niet weten. Misverstand, sorry. Voor andere à muzikale mensen hierbij een ultrakorte intro tot de diatonische accordeon.

ps. De persoon in het filmpje is niet Kees!

Zwartrijden

Conducteurs durven niet meer door de trein te lopen omdat ze confrontaties met zwartrijders vrezen. Afgelopen weken weer meerdere ernstige incidenten in de treinen. Dat is niet altijd nodig. In New York zorgen veel zwartrijders er zelf voor dat ze de conducteur helemaal niet tegen kunnen komen zoals te zien op het onderstaande filmpje. Misschien waait deze methode over naar Nederland. De conducteur kan dan gewoon weer door de trein lopen.

ultieme manier van zwartrijden

Onze badkamer is klaar, vorig weekend al. In precies 10 werkdagen. Onze aannemer was een Georgiër, Mamouka. Dertig jaar geleden kwam hij als 25 jarige in z’n eentje naar Nederland. Hij kende hier niemand, sprak geen Nederlands en zocht een mogelijkheid om aansluiting te vinden. En zo belandde hij in de dichtstbijzijnde kerk. Daar werd hij aangesproken door een dame die hij nu nog altijd beschouwd als een soort tweede moeder. Hij leerde heel snel Nederlands en ging in Rotterdam naar de HEO. Inmiddels is hij al lang genaturaliseerd tot Nederlander met een goede vocabulair en een grappig accent. Na een lang dienstverband bij een bedrijf in pompen en compressoren verloor hij twee jaar geleden zijn baan omdat het bedrijf naar Tsjechië verhuisde. Mamouka besloot een nieuwe weg in te slaan en begon een aannemersbedrijfje voor allerlei renovatieprojecten zoals de make over van onze badkamer.

Wij hadden bij twee bedrijven offertes laten maken. Het eerste bedrijf maakte de offerte op basis van telefoongesprekken, foto’s en filmpjes. Die offerte zag er gedegen uit en de prijs was niet onredelijk. Mamouka kwam zelf kijken samen met een van zijn mensen. Bij die eerste kennismaking stond hij direct met 1-0 voor want hij is een innemende, vriendelijke, open persoonlijkheid. Hij benadrukte voortdurend dat hij staat voor volledige ontzorging en dat alle wensen mogelijk zijn. Zijn offerte was ongeveer gelijk aan de eerste, dus de keus was snel gemaakt.

De week voordat het project zou starten, werden de spullen geleverd. Twee pallets. Een pallet met tegels van bijna 1200kg en een pallet met een hele grote douchecabine met hele zware glaswanden.

Ik was ervan uitgegaan dat de chauffeur met zijn pompwagen de pallets zo het atelier van Marleen zou inrijden. Maar helaas, hij mocht niet over een drempel heen i.v.m. mogelijke beschadiging van de spullen. Zelfs niet over een heel klein drempeltje. En dus waren Marleen en ik genoodzaakt om de boel uit te pakken en naar binnen te sjouwen. Hetgeen om het heel voorzichtig te zeggen niet meeviel.

Op de afgesproken dag, 4 april, begonnen de mannen aan de klus. Ze stopten met werken als het werk het toeliet. Soms was dat negen uur ’s avonds. Dan begonnen ze de volgende dag gewoon wat later. In het weekend ging het gewoon door, ook op tweede paasdag. Tenzij wij daar bezwaar tegen zouden hebben gehad. Afval zoals puin werd iedere dag meegenomen en de werkplek werd iedere dag netjes opgeruimd en gezogen voordat ze naar huis vertrokken.

Mamouka kwam af en toe kijken of het allemaal naar wens verliep en maakte foto’s en filmpjes. Gisteren kwam hij om het eindresultaat te bekijken en weer om foto’s en een filmpje te maken. Hij maakt namelijk van ieder project een filmpje van het hele proces van beginsituatie tot eindresultaat. Dat filmpje krijg je als opdrachtgever. Ik heb enkele van die projectfilms gezien en dat ziet er leuk uit.

We zijn bijzonder tevreden over het eindresultaat en blij dat we voor deze bijzondere man met zijn clubje harde werkers hebben gekozen.

Varen op de Oosterschelde

Vandaag waren we uitgenodigd door vrienden die enkele leuke gebeurtenissen te vieren hadden. Enkele dagen gelden was 20ºC en zon voorspeld. Maar aangezien er sprake was een depressie die uit het oosten kwam, was voorspellen ineens niet meer mogelijk. Een depressie uit het oosten komt namelijk bijna nooit voor. En dus werd de 20º gereduceerd tot 10º en werd de zon vervangen door wolken en regen. Het uitje betrof een boottocht over de Oosterschelde in een Tjalk compleet met lunch en diner. Gelukkig stopte de regen zodra we de haven uitvoeren, maar de 10º bleef.

Onze stuurvrouw vroeg of ik ook een stukje aan het roer wilde.

Ze had kennelijk zo veel vertrouwen in “mijn maritieme ervaring” dat een aanvaring of aan de grond lopen niet zou gebeuren.

Laatst bekeek ik een filmpje op YouTube waarin een Amerikaan een video bekijkt waarin wordt uitgelegd wat voetbal is. Ik heb enkele korte stukjes uit het filmpje geknipt omdat het zo grappig is dat deze Amerikaan, zoals vele andere amerikanen vermoed ik, geen enkel idee heeft wat er buiten de VS gebeurt en dat er ook andere sporten zijn dan American football en baseball. Hij heeft naar het laatste WK gekeken en probeert nu aan de hand van een video iets te begrijpen van voetbal en verwondert zich onder andere over de grootte van een voetbalveld.

Camera’s in buitengebied.

Wouwse Plantage komt nogal eens in het nieuws. Minimaal 1x in de week bij de fileberichten, maar ook in verband met een container waarin men een tandartsenpraktijk wilde vestigen, een boerderij met een laboratorium voor onderzoek afgebrand en pas weer een man die bij een handgemeen niet geheel ongeschonden uit de strijd kwam. Zaterdag weer een hele pagina in de krant terwijl het hier toch best rustig is.

Wij hebben hier geen boze boeren die agressief met intimiderende trekkers hun gelijk proberen te halen zoals bijvoorbeeld in Gelderland. Hier zijn het slechts ondergewaardeerde middenstanders die een centje bij proberen te verdienen in een oude schuur of gewoon vanuit de auto op een rustig plekje in het buitengebied. Nu wil onze burgemeester hen ook nog het leven zuur maken door overal camera’s op te gaan hangen. Kinderachtig.

TikTok

Nog iets interessants in de krant: ‘TikTok is ontworpen om onze kinderen dom te houden. Het conditioneert een jong brein zo dat de aandachtsspanne wordt beperkt tot 30 seconden. Hoe moeten die ooit nog boeken lezen of een diepgaand gesprek voeren”? Volgens mij geldt dat ook voor Instagram en Facebook. Opvallend is dat TikTok in China, waar TikTok vandaan komt, verboden is. Nu begrijp ik ook waarom politici en ambtenaren geen TikTok meer op hun telefoon mogen hebben. Hun aandachtsspanne is inmiddels beperkt tot 30 seconden! De politieke consequenties daarvan ondervinden we al enige tijd. Het promotiefilmpje van GroenLinks tijdens de verkiezingscampagne eidigde met de volgende zin:

De TikTok kinderen mogen, als het aan het LAKS ligt, niet meer begroet worden met “jongens en meisjes”. Dat zijn namelijk ongewenste termen. Het moet zijn “Goede morgen leerlingen” of “Goede morgen allemaal”. Het LAKS heeft nog een aantal andere ongewenste termen voor ons gedefinieerd:

• Witte en zwarte scholen
• Achterstandsleerling of achterstandsscholen
• Gehandicapte kind moet zijn leerling met beperking
• Zittenblijven moet worden doubleren
• Lager en hoger onderwijs mag ook niet meer. Wat het dan wel moet zijn, wordt niet vermeld
• Hij/zij moet worden die of diegene
• Brandweerman en brandweervrouw moet worden brandweerkracht.

Als ik deze lijn doortrek kan zuster en broeder ook niet meer. Dat wordt dan verpleegkracht. Kapper en kapster wordt dan kapkracht. Turner en turnster wordt turnkracht. Chauffeur en chauffeuse wordt chaufkracht. Zo krijgen we een soort nieuwe taal. Ik zal vast erg ouderwets zijn als ik deze suggesties niet kan waarderen. Oh ja, en blogger moet worden blogkracht. Dat vind ik dan wel weer een mooie term.

Ooit las ik in een krant een personeelsadvertentie van een gemeente: “Gevraagd Beslisser”. Destijds vroeg ik me af wat in godsnaam de functie van Beslisser inhoudt. En of er een opleiding bestaat die je opleidt tot beslisser. Nú begin ik het wel te begrijpen en zou je verwachten dat de kranten vol zouden staan met personeelsadvertenties: “Gevraagd enkele beslissers”. Ons huidige kabinet heeft ernstig behoefte aan beslissers. Want heel Nederland heeft behoefte aan beslissers. Boeren, natuurorganisaties, veevoederbedrijven, stallenbouwers, huizenbouwers, wegenaanleggers en niet te vergeten de Nederlanders, iedereen zou heel graag zien dat er nu eindelijk eens een beslissing genomen werd. Misschien moeten onze ministers eens een boek uit de bibliotheek lenen.

Helaas is het beleid van het kabinet gereduceerd tot het instellen van commissies die iets moeten gaan uitzoeken. Tot het vooruitschuiven van beslissingen totdat een probleem zichzelf misschien oplost. Het toppunt is wel dat de regering nu gaat wachten op de plannen die de provincies gaan maken. Maar de provincies moeten plannen maken op basis van het beleid van de regering, op basis van de plannen van de regering die er dus niet zijn. Dit is net zo iets als versnellen door vertragen wat Mark Rutte ons deze week probeerde uit te leggen, ook onbegrijpelijk. Als het gaat over 2030 of 2035 is het toch niet zo moeilijk om met een beetje handjeklap uit te komen op 2032½.

Toch was ik heel verbaasd toen onze regering plotsklaps wel een belangrijke beslissing nam. Schiphol moest namelijk flink gaan krimpen. Minder vluchten dus. Goed voor het milieu, goed voor alle mensen die in de omtrek van Schiphol wonen. Maar helaas, deze week werd er door de rechter een streep door gezet. De inkrimping gaat niet door. De overheid had eerst over dit plan moeten overleggen met KLM en natuurlijk met de omwonenden. Want stel dat die het er niet mee eens zouden zijn. Er moest eerst weer gepraat en vergaderd worden. Het is allemaal heel treurig.

Pensioen

Vrijdag ben ik samen met Jaap naar een concert van Roger Waters geweest. Roger Waters was de bassist van Pink Floyd voordat ze onenigheid kregen. We waren op tijd vertrokken om eventuele files voor te zijn. In een Tai restaurant wat een Chinees / Surinaams restaurant bleek te zijn, werden we bediend door een Chinese dame van middelbare leeftijd die ons vertelde dat ze haar hele leven heel hard had gewerkt en dat haar zoon zei dat ze getikt was en dat vakantie ook belangrijk is. Een verstandige zoon zou ik zeggen. Het eten was prima al heb ik geen idee wat de naam van het gerecht was.

Het concert had zoals te verwachten was een hoog Pink Floyd gehalte. Het publiek liet goed merken dat dat erg gewaardeerd werd. Het was een spetterend concert met de nodige audiovisuele hoogstandjes en vooral (te) veel politieke statements in de vorm van teksten en filmpjes die elkaar in hoog tempo opvolgden. Maar ook een vliegend varken dat aangedreven werd door enkele kleine propellertjes.

Ter voorbereiding had ik oordopjes meegenomen en dat bleek absoluut noodzakelijk want de muziek was snoeihard ingeregeld. In de Ziggo Dome met 17.000 stoelen die bijna allemaal bezet waren, is zo’n concert met alle licht- en audiovisuele effecten best wel spectaculair.

Het was een wonder dat ik in die mensenmassa mijn tennisvriend Kees, die er met zijn broer was, kon ontwaren. Even zwaaien naar elkaar ter bevestiging.

Als na afloop die 17.000 bezoekers met hun auto’s de parkeergarages uit willen rijden langs een paar slagboompjes die steeds open en dicht gaan, kan het soms lang duren voordat je echt op weg bent. Daarom besloten we om eerst maar een biertje te gaan drinken in een café om de hoek waar, hoe kan het ook anders, Pink Floyd gedraaid werd.

Roger Waters is inmiddels 80 en heeft besloten nu met pensioen te gaan. Op 10 juni geeft hij in Manchester zijn laatste concert.

Excuus

Marleen vindt mijn verhaal deze week maar magertjes. Als excuus kan ik opwerpen dat we deze en volgende week 4 mannen over de vloer hebben die onze badkamer aan het verbouwen zijn. Daardoor is het in een deel van het huis een beetje chaos. Onder andere in mijn werkkamer. Ter voorbereiding enige maatregelen om beschadiging te voorkomen:

Later meer over de verbouwing.

Zondag keek ik naar een aflevering van Langs De Nieuwe Zijderoute. Een interessante 6-delige documentaire van Ruben Terlouw en Jelle Brand Corstius. In deze aflevering verbleven ze in Kazachstan waar heel veel Russische mannen naartoe gevlucht zijn. Kazachstan is enorm groot, 65 keer Nederland, met maar 18 miljoen inwoners. Het grenst onder andere aan Rusland en China.

De Russische mannen zijn gevlucht omdat ze niet de oorlog ingestuurd willen worden. Tot zover heel begrijpelijk. Totdat een nogal confronterende Kazachse vlogger aan enkele Russen de vraag ging stellen: “Aan wie behoort de Krim toe”? Ontwijkende antwoorden zoals: “Aan de bewoners”. ” Volgende vraag: “Aan wie behoort de Donbas toe”? Weer ontwijkende antwoorden. Ze wilden maar niet zeggen: “Aan Oekraïne”. Niet alle Russen vluchten omdat ze het niet eens zijn met Poetin, maar simpelweg omdat ze niet willen vechten. Die staan dus wel achter Poetin. Nogal opportunistisch. Aangezien Kazachstan ook een potentieel doelwit van Poetin is, zijn de Kazachen niet blij met deze nieuwkomers waarvan ze weinig goeds kunnen verwachten. . Ik hoop dat dat soort vluchtelingen uit Nederland wegblijven.

Als je deze aflevering gemist hebt: Langs de nieuwe zijderoute

Bie

Gerard O. appte me al: “Je kan niet om Wim heen in je blog”. Klopt, maar dat is niet eenvoudig. Ik kan slechts putten uit wat deze man gepresteerd heeft. Wim de Bie kan in mijn herinneringen niet los gezien worden van Kees van Kooten. Heel veel mensen in Nederland zaten in de jaren ’80 en ’90 iedere zondag klaar om naar dit fenomenale duo te kijken. Naast vele ijzersterke typetjes hebben ze het Nederlandse vocabulaire uitgebreid met meerdere termen die nu volledig ingeburgerd zijn. Zoals: Oudere jongere, scheurgras, doemdenken, stoned als een garnaal, regelneef, geen gezeik iedereen rijk, mag ik even een teiltje, vieze man, positivo, jemig de pemig, mozes kriebel, krasse knarren enz.

Zoals gezegd hebben ze vele prachtige typetjes gespeeld die regelmatig in hun uitzendingen terugkwamen. Ik heb er in de afgelopen jaren diverse van gebruikt in mijn blog. In de volgende link vind je een kleine selectie van het enorme aantal typetjes dat ze hebben gespeeld.

ontelbaar typetjes

Zoals velen had ik ook mijn favorieten. Eén van mijn lievelingsrollen van Wim de Bie was Frank van Putten, de vrijgezel die in een soort haat-liefde verhouding samen met zijn moeder woonde. De onderstaande aflevering past ook nog een beetje in het huidige tijdsbeeld. Frank wordt 40 en krijgt een eigen bed.

A witer shade of pale.

En weer is een icoon in de popgeschiedenis ons ontvallen. Songwriter Keith Reid, één van de oprichters van Procol Harum, is op 76-jarige leeftijd overleden. Hij schreef de teksten van vrijwel alle nummers van Procol Harum. Zo ook die van A Whiter Shade of Pale uit 1967, de grootste hit van de band. De bekende stem van de band was Gary Brooker, die vorig jaar al is overleden.

De gitarist van de band leeft nog. Hij verliet de band kort na A Whiter Shade of Pale en ontwikkelde een heel andere stijl. Zijn gitaarspel wordt wel vergeleken met dat van Jimmy Hendrix. Voor de liefhebber: Robin Trower met Bridge of Sighs uit 1974. Dit nummer gaat over de beroemde/beruchte Brug der Zuchten in Venetië:

De Brug der Zuchten (Ponte dei Sospiri) verbindt het Dogenpaleis op het San Marcoplein met de oude gevangenis. Vroeger moesten de veroordeelden over deze brug heen lopen alvorens ze in de kille en vochtige kerkers werden opgesloten. Via de raampjes van de brug zagen de gevangenen dan voor de laatste keer het daglicht. De naam Brug der zuchten refereert aan hun zuchten op weg naar hun bestemming.

De Chinese leider Ksi PingPing heeft een bezoek aan zijn vriend Poetin gebracht en meteen een vredesplan meegenomen.

Ze zien er zo best vriendelijk uit. Xi trots op zijn vredesplan en Poetin groos op zo’n vriend. Maar let eens op de lichaamstaal. De bovenliggende hand van Xi en de  bovenliggende arm van Xi. Daaraan zie je wie de baas is van die twee. Dat heb ik van Mark Rutte geleerd.

Je kan op diverse manieren vrede sluiten. Je kan je verlies nemen, je winst pakken of voor remise kiezen. Zo roept Xi beide landen op om elkaars soevereiniteit te respecteren. Maar aangezien Rusland al behoorlijke stukken van Oekraïne heeft geannexeerd, zou dat betekenen dat Oekraïne de soevereiniteit van Rusland in die gebieden moet respecteren. Ik denk niet dat Zelensky zijn verlies zal nemen. Als die truc zou slagen, is dat voor China een mooie opmaat om Taiwan op diezelfde basis in te lijven. Het belooft weinig goeds, deze vriendschap.

Een pinkje meer of minder

Deze week las ik in de krant een artikel over een onderzoek naar de afhankelijkheid van de smartphone. Ik kom daar zo op terug. Ook was in het nieuws dat kinderen veel tijd achter een beeldscherm doorbrengen. Kinderen tot 1 jaar zelfs minimaal een uur per dag! Dan bereid je ze al heel vroeg voor op smartphonefilie.

Jongeren maar ook volwassenen schijnen met de telefoon naast hun hoofdkussen te slapen. Het eerste wat ze doen nadat ze hun ogen geopend hebben, is de telefoon checken.

In de sportschool waar ik twee keer per week mijn lijf probeer fit te houden, zie ik heel veel mensen die tussen de oefeningen door met hun telefoon bezig zijn. Die telefoon lijkt wel een soort appendix te zijn geworden. Ik leg mijn telefoon in een kluisje en tussen de oefeningen rust ik gewoon even uit terwijl ik de andere zwoegers bekijk.

Nu terug naar het artikel in de krant. Er is dus een onderzoek uitgevoerd waarbij mensen steeds een dilemma voorgelegd kregen over hun telefoongebruik.

Je mag kiezen, nooit meer seks of nooit meer je telefoon. Eén op de drie heeft liever nooit meer seks dan een leven zonder smartphone. Onder jongeren tussen 18 en 24 jaar is dat zelfs de helft!

Ik veronderstel dat deze mensen nog nooit prettige seks hebben meegemaakt. Anders zouden ze die keus toch niet maken.

Je mag kiezen, een pink amputeren of een leven zonder smartphone? Eén op de zes Nederlanders kiest dan voor de telefoon en dus voor het afstaan van een pink. Bij jongeren is dat zelfs meer dan een derde. Waarschijnlijk denken ze: “Ik heb er toch twee”. Maar dan hebben ze nog niet nagedacht over een mogelijke volgende vraag zoals: “Een pink amputeren of nooit meer je tablet“. Dan wordt het kiezen voor nul pinken.

Je weet niet welke vragen er nog meer kunnen komen. Behalve nog diverse vingers zijn er nog meer aanhangsels die verwijderd kunnen worden. Op een gegeven moment wordt dan de vraag: “Nooit meer seks of nooit meer je telefoon” heel makkelijk.

Als ik over Nederland praat, zeg ik altijd dat we het hier maar goed hebben. Geen rampen zoals alles verwoestende tornado’s in andere delen van de wereld. Geen dodelijke aardbevingen zoals bijvoorbeeld in Turkije (op relatief lichte aardbevingen in Groningen na). Geen overstromingen waardoor enorme aantallen mensen dakloos worden of verdrinken. Maar nu is toch ook Nederland getroffen door een ramp: De gigantische verkiezingsoverwinning van de BBB.

Nederland komt in een impasse terecht. Alles op slot. Voor mij persoonlijk heeft dit allemaal geen  gevolgen. We hebben een mooi huis, financieel maakt het ook niets uit. Maar voor de jonge mensen die een huis zoeken om een gezinsleven te starten, is dit een ramp. Want bouwen zit er niet meer in. Voor de natuur is het een ramp omdat de achteruitgang doorgaat en er geen zicht is op herstel. Ook bij de waterschappen heeft de BBB gewonnen. Ook dat is voor de natuur rampzalig. Grondwaterstand blijft te laag, de kwaliteit van het oppervlaktewater blijft slecht.
Maar ook de boeren zullen er waarschijnlijk niet op vooruit gaan. Ook voor hen geldt de ban op vergunningen. En uiteindelijk is het uitstel van executie.

Als de BBB-kiezers denken dat hiermee de stikstofcrisis verdwenen is, dan hebben ze het mis. Ook Caroline van der Plas, de reïncarnatie van Pim Fortuin, kan niet zomaar de afspraken opzeggen op basis waarvan het hele land nu op slot zit. Wat een teleurstelling als de kiezers dat merken. Misschien moeten ze nu alvast een spindokter inhuren om te leren hoe je dat moet uitleggen.

De 17 kersverse Eerste Kamerleden (senatoren) van de BBB worden  voor de leeuwen gegooid. De nummer 1 Ilona Lagas is een ervaren ex-VVD wethouder.

De nummers 2 en 3 en misschien nr 4 zullen wel gescreend zijn op competenties. Maar het is zeer de vraag of de rest in staat is om wetten te lezen, laat staan te controleren want dat is hun taak. Ook al die Statenleden die zo onder de koeien vandaan geplukt zijn, moeten nu een belangrijk deel van hun tijd dikke dossiers lezen en onderhandelen met andere partijen. Ze zullen moeten beseffen dat Nederland heel wat complexer in elkaar steekt om te besturen dan dat ze tot nu toe vanaf de oppositiebanken hebben kunnen roepen! En dat het zonder samenwerking en concessies doen niet gaat. Hopelijk leidt het niet tot foutjes met ernstige gevolgen zoals in onderstaand voorbeeld van een nieuw korfbalveld dwars over een voetbalveld in Oss.

Het is niet te hopen dat er op korte termijn ook nog Tweede Kamer verkiezingen komen. Want dan krijgen we misschien Mark van den Oever, de voorman van Farmers Defence Force, als minister van economische zaken.

Dan moet ik misschien terugkomen op mijn verhaal van vorige week en toch maar verhuizen. Naar een ver land dan wel. Liever een tornado dan Mark van den Oever als minister.

Al geruime tijd hebben Marleen en ik gefilosofeerd over een mogelijke verhuizing. Ons huis is veel groter dan noodzakelijk voor 2 personen. Hetzelfde geldt voor de tuin. Er rezen steeds twee belangrijke vragen:

• Waarheen dan?
• Is er een huis te vinden dat aan onze wensen voldoet?

Naar een andere plaats verhuizen heeft tot gevolg dat je een nieuw sociaal netwerk moet opbouwen. Dat lijkt ons niet makkelijk. Er moeten dan wel heel veel andere positieve punten tegenover staan.

En hoe moet het huis er dan uitzien? Een appartement is voor beide onbespreekbaar. We hebben in het verleden gedurende 5 jaar het bestuur van een VVE gevormd van het complex waar mijn schoonmoeder destijds woonde. Dat gaf voldoende motivatie om niet voor een appartement te kiezen. Op ons wensenlijstje staan o.a. een ruimte voor Marleen dat als atelier kan dienen en voor mij een plek waar ik me kan terugtrekken als ik daar behoefte aan heb, een mancave. Ook nog een kleinere tuin en alles gelijkvloers. Woningen die hieraan voldoen, zijn er niet veel. Vooruitlopend op de komende verkiezingen die ons land vrijwel onbestuurbaar zullen maken, zullen ze voorlopig ook niet gebouwd gaan worden.

Alles overwegend hebben we besloten om het huis waarin we nu wonen aan te passen om er nog lang in te kunnen blijven wonen. En dus worden deze en volgende maand het toilet en de badkamer ingrijpend verbouwd. Want één ding is ons wel duidelijk: Je moet voorkomen dat je in een verpleeghuis terecht komt. Aangezien onze beide moeders in verpleeghuizen wonen, zien we van dichtbij hoe het leven in een verpleeghuis is. We zijn samen ook bestuurslid van de cliëntenraad van de zorginstelling en zijn daardoor goed op de hoogte van de personele problemen die gaan komen en er nu al zijn. Het zal er niet leuker op worden.

Verkiezingen

Vorige week gaf ik al een soort van stemadvies voor de waterschapsverkiezingen: “Water geeft de doorslag”. Vandaag dan ook maar een aanknopingspunt voor de verkiezingen van de Provinciale Staten.

Er zijn momenteel veel campagnefilmpjes op radio, tv en sociale media. De meesten erg voorspelbaar en saai. Maar soms zit er een pareltje tussen. De inhoud hoef je niet te steunen, maar onderstaand filmpje is wel erg origineel:

Ik betwijfel of GroenLinks hiermee de verkiezingen gaat winnen.

Om het eerlijke verhaal te vertellen (typische campagnetaal!) moet er ook nog een campagnefilmpje voor de provincie Brabant bij, de provincie waarin wij wonen. Na dit filmpje weet je precies en in detail waar het met onze provincie en ons land naar toe moet. Leren we hier iets van?

Helemaal niets!

Arjen Lubach heeft deze week het programma van de BBB bekeken en uitspraken van Caroline van der Plas geanalyseerd. Dan hoef ik niets meer te doen, bedankt Arjen. (waarschuwing: Er komen enkele akelige beelden in voor).

Sterkte iedereen. Wel gaan stemmen hoor, hoe moeilijk het ook is.

Deze week werden we opgeschrikt door wéér een nieuw schandaal. De bewaking van enkele mensen was ernstig tekort geschoten. Mogelijk waren Peter R. de Vries, Derk Wiersum en de broer van de kroongetuige nog in leven als beter was omgegaan met belangrijke informatie. Dan is er de Groninger aardbevingsschade die nog steeds niet opgelost is en waarschijnlijk nog lang niet opgelost zal worden. Het kabinet wil ruim de tijd nemen om het rapport te bestuderen, alsof het allemaal nieuw is. Dat is weer die eeuwig durende laksheid die ook optrad en nog steeds optreedt bij de toeslagenaffaire die zo langzamerhand kenmerkend is voor het Nederlandse bestuur.

Er is 1 man die tijdens deze onwaarschijnlijke traagheid altijd aanwezig is of misschien beter afwezig was. Iedere keer glijdt hij af en lijkt hij de afgrond in te duikelen. Maar hij krabbelt steeds weer op en komt weer terug. Hij is een soort perpetuum mobile. Een denkbeeldig apparaat dat eenmaal in beweging uit zichzelf blijft bewegen en energie op wekt uit niets. Het lijkt wel of er geen energie verloren gaat. Wie anders kan dit zijn dan Mark Rutte. Je ziet hem afglijden en hups…… daar is hij weer.

Maar als hij toch een keer zijn biezen moet pakken, staat er vast weer een Rutte-kloon op.

Ik ben lang een grote fan van Mark Rutte geweest. Maar hij heeft als leider van de regering, als leider van dit land dus, verzaakt om in te grijpen om al deze drama’s te voorkomen. Nú ben ik, zoals ik vorige week al schreef, een fan van Femke Bol. Maar die is helaas niet geschikt als leider van dit land.

Ik heb het al eerder gehad over de komende verkiezingen. Mijn stem bepalen voor de waterschappen is heel makkelijk. Water geeft de doorslag. Maar voor de Provinciale Staten een acceptabele keus maken, wordt erg moeilijk. Voor mij in ieder geval wel. Niet stemmen is geen optie. Dus wordt het steeds de slechtste wegstrepen en doorgaan tot de minst slechte overblijft. Femke staat op geen enkele kieslijst. Jammer.

Ik ben een fan van Femke Bol. In 2021 won ze bij de Olympische Spelen in Tokio brons op de 400 meter horden. Vervolgens leverde ze op de Europese Kampioenschappen van 2022 in München een unieke prestatie door zowel de 400 meter ‘vlak’ als de 400 meter horden te winnen en ook een derde gouden medaille op de 4×400 meter estafette te winnen. Een paar weken geleden liep ze tijdens een internationale wedstrijd in Metz de vierde tijd ooit gelopen. Zelfs de Franse commentator wordt er wel heel erg enthousiast van:

https://www.youtube.com/watch?v=JsslEZbP-qw

Vorige week gebeurde er tijdens de Nederlandse kampioenschappen iets bijzonders. Ze verbeterde het wereldrecord dat sinds 1982, dus al 41 jaar, op naam van de Tjechische Jarmila Kratochvílová stond. De tijd van Kratochvílová  is altijd dubieus geweest. Haar onvrouwelijk uiterlijk wierp vragen op. Alhoewel er geen dopingbewijs bekend is, zijn er geheime documenten gevonden, waarin stond dat artsen in de jaren tachtig verboden middelen aan Tsjechische sporters toedienden.

De plaatjes zeggen genoeg.

Ophefzoekers

Ik heb weer een nieuw woord geleerd, “ophefzoekers”. Het is de vrije vertaling van columnist Özcan Akyol (meestal Eus genoemd) van de term “sensitivity readers”. Op 12 juni 2022 heb ik uitgebreid stilgestaan bij het begrip “woke” dat zoiets als waakzaam voor onrecht betekent. Die waakzaamheid slaat soms wel een beetje door. Misschien zelfs wel meer dan soms. Er is een wokegemeenschap die er hun beroep van hebben gemaakt om te strijden tegen elk onrecht dat maar te bedenken is. Een soort deugpolitie naar Iraans model, maar dan iets minder streng.

Nu is Roald Dahl de klos. In Engeland gaan ze weer een stap verder. Zijn boeken worden aangepast om termen als dik en lelijk te vervangen of weg te laten. Er was nog geen druk van buitenaf, niemand heeft geklaagd. De suggestie kwam puur van de eigen ‘sensitivity readers’, oftewel ophefzoekers die vóóraf moeten voorkomen dat lezers boos zouden kunnen worden. In Nederland denkt de uitgever van de boeken van Roald Dahl er nog niet over om mee te gaan in deze gekkigheid. Nóg niet. Maar misschien brengt het de wokegemeenschap in Nederland wel op een idee.

Ik heb niet de indruk dat er onder mijn lezers mensen uit de wokegemeenschap zitten. Anders zou ik met mijn verhaal van vorige week over carnaval waarschijnlijk in de problemen gekomen zijn.

Toen ik deze week met een bekende sprak over dit onderwerp, bleek dat hij nog nooit van de term woke had gehoord. Als er lezers zijn waarvoor dit ook geldt, kan je nog eens mijn blog van juni 2022 lezen: https://www.louiskrook.nl/woke/ met diverse “interessante” voorbeelden.

TV-tip

Vanavond begint het nieuwe seizoen van het tv-programma “Het Echte Leven In De Dierentuin”. Voorgaande seizoen waren afwisselend diergaarde Blijdorp en Ouwehands Dierenpark te zien. Dit seizoen is het weer Blijdorp. Met verborgen camera’s wordt het dierenleven in de dierentuin vastgelegd. De dierenverzorgers vertellen wat hun dieren dag en nacht beleven. Wij hebben van de vorige afleveringen erg genoten. Als voorbeeld een korte scene: