De Tank (3)

Geldnood

Als we ooit in geldnood komen, heb ik daarvoor een goede oplossing gevonden in een artikel in de krant deze week. GroenLinks kamerlid Wim-Jan Renkema kwam met een lumineus idee.

Mensen die woonruimte over hebben (wij hebben een iets te groot huis) kunnen tegen een vergoeding een dakloze in huis nemen. Wim-Jan noemt dit een “barmhartigheidsbonus”. Wij gaan dit zeker overwegen als de AOW die ik over een jaar mag verwachten, onverhoopt tegen zou vallen. Als het zo ver is, zal ik in deze blog een oproep voor een gezellige dakloze doen. Ik vermoed zo maar dat Wim-Jan zélf geen woonruimte over heeft.

De Tank (3)

De sfeer in de tank is goed, er wordt veel gelachen als we de maskers niet op hebben. Regelmatig verlaat een tankganger ons omdat zijn of haar 40 keer erop zit. Toen de jongen met de bijna geamputeerde vinger afscheid nam, trakteerde hij op koeken toen we uit de tank en omgekleed waren. Dat was een beetje haastige bedoening omdat iedereen naar huis wil.

De week erna nam de aardige kerel uit de taxi afscheid. Hij vond het leuker om zijn traktatie in de tank aan het eind van de sessie uit te delen. Hij koos voor heerlijke bonbons. De bonbons konden echter niet mee de tank in omdat ze waarschijnlijk zouden smelten door de temperatuurverhoging waarvan ik eerder vertelde.  Nu zit er een klein sluisje in de tankwand waardoor het doosje met de bonbons aan het eind van de sessie naar binnen geschoven kan worden. De verpleegster zette het doosje tijdens de sessie in de koelkast en wij kregen via het sluisje onze bonbons.

De volgende die afscheid nam, was een man van 71 die al op alle mogelijke plekken kanker had gehad en vele chemo’s en bestralingen en waarvan het een wonder is dat hij nog leeft. Hij had voor ieder een doosje Merci met een persoonlijke boodschap erop. Natuurlijk weer via het sluisje.

Daarna een man met enkele gaten in zijn been die maar niet willen helen (al jaren!) en die nu wel gedeeltelijk dicht waren. Hij trakteerde op kersenbonbons. Het is net alsof we weer op de lagere school zitten (maar dan anders).

Er was weer een bijzondere gast. Een jonge vrouw was getroffen door een infarct van de oogzenuwen waardoor haar gezichtsvermogen plotseling nog maar 20% was. De afname ging door en men hoopt nu dat de zuurstoftank het proces nog kan stoppen. Ze gaat zelfs in haar eentje in het weekend door.

Deze week ook een heel dikke dame in een scootmobiel. Dat leidde tot enkele problemen:

• Er was geen ziekenhuispakje in haar maat. En dus kreeg ze dispensatie om in haar eigen kleding de tank te betreden;
• Ze moest op een plek direct naast de deur zitten omdat ze niet verder de tank in kon;
• De vliegtuigstoelen waren maar net groot genoeg. Ik zat naast haar en moest haar tegen haar billen omhoog duwen bij het verlaten van de tank;
• Het klaren van de oren lukte onvoldoende waardoor ze halverwege het opvoeren van de druk de tank moest verlaten. Natuurlijk nadat eerst de druk weer afgelaten was. Vervolgens moest het hele ritueel opnieuw opgestart worden. Nu moet ze naar de KNO-arts om buisjes in haar trommelvliezen te laten plaatsen. Dan hoef je niet meer te klaren.

Oorlog in de taxi.

Nadat de aardige kerel klaar was en dus niet meer in de taxi kwam, gebeurde er iets vreemds. De zeurmevrouw tot wie ik in de taxi veroordeeld was, begon te klagen over de terugroute. Ze vond dat zij eerst thuis gebracht moest worden en niet ik. Het taxibedrijf heeft een standaard werkwijze dat de laatste rit altijd naar de standplaats is. Dat betekent eerst naar Wouwse Plantage en dan pas naar Halsteren. Dus kreeg ze ruzie met de taxichauffeuse en belde ze de directeur die ze toevallig ook privé kent.  De chauffeuse kreeg vervolgens opdracht om de zeurmevrouw dan maar eerst thuis te brengen. De zeurmevrouw had dus een afspraak met de directeur gemaakt! Dat vond ik niet netjes. Vanaf die dag rijden er twee taxi’s op dezelfde tijd naar dezelfde locatie heen en weer met in iedere taxi één persoon. Belachelijk en uitermate inefficiënt natuurlijk, maar voor mij erg comfortabel. Snel thuis en geen zeurmevrouw meer in de auto.

Stoppen op dieptepunt

Eerder dit jaar heb al eens verteld over mijn sport badminton. Toen gaf ik al aan dat het niet meer zo geweldig ging. rollator badminton

Inmiddels is mijn niveau zo ver afgezakt dat het me enorm frustreert. Ik heb nu besloten om er een punt achter te zetten. Misschien ga ik wel tennissen. Ooit heb ik gezegd dat tennis een sport voor luie badmintonners is. Misschien moet ik er aan toevoegen een sport voor afgetakelde badmintonners.

Ballon

Vaak zie je saaie heteluchtballonnen over de velden zweven. Soms zijn het heel bijzondere ballonnen.